Ik had een enorme B. C. -reusachtige krab in handen. Bijna zeven centimeter breed, glanzend gekookt, nog dampend.
Dit was geen alledaagse maaltijd. Dit was een delicatesse die je maar zelden kunt eten, en dat wist ik. Toch aarzelde ik geen moment: in plaats van alleen te eten, ging ik mijn bord delen met de kijkers die al klaarzaten achter hun schermen. .
. . Ik schoof de stoel dichterbij, pakte mijn stalen Koreaanse eetstokjes en legde ze klaar naast de kom dampende soep die ik eerder had opgewarmd. Die soep was sterk, bijna te heet, maar precies goed voor een koude avond.
Krab is een koud voedingsmiddel, zei ik tegen de chat. Daarom moet je het altijd bereiden met gember en lente-ui. Dat is de Kantonese manier. Dat brengt het in balans.
. Ik hief een stuk van de krab omhoog, draaide het langzaam voor de camera. Wauw, man. Kijk dit eens, zei ik, terwijl het sap langs mijn vingers droop.
Goed spul. Het was de essentie van de oceaan, gebonden in een schaal die naar knoflook en gember rook. In de chat verschenen reacties, waaronder een waarschuwing die ik al vaker had gehoord, over jeukende handen na het eten van krab. Ik weet het, antwoordde ik lachend, terwijl ik een stuk in de gemberachtige jus doopte.
En het is ook slecht voor je cholesterol, voegde ik eraan toe. Ik weet het. Ik weet het. Maar ik heb een verkoudheid, dus ik heb een excuus.
Het was duur, dat geef ik toe. Rond de twintig, vijfentwintig dollar per pond, en dit was nog maar de helft van één kant. Toch had ik besloten dat dit het waard was. Ik had de rest apart gelegd, klaar om later te eten, en deze kant nam ik nu, langzaam, genietend van elk stuk.
En toen kwam die gedachte bij me op, terwijl ik daar zat met de krab voor me op tafel. Ik eet dit niet vaak. Waarom zou ik dit niet delen met iedereen? Dus daar zat ik, voor de camera, een reuzenkrab aan het eten, terwijl de avond langzaam overging in een lesje Kantonees.
Ik begon de krab voorzichtig open te breken, en terwijl ik dat deed, vertelde ik over de stoomtechniek, over de gember, over de lente-ui. In de chat vroeg iemand of we de meteorenregen konden zien in Hongkong. Ik wist het niet, zei ik eerlijk. In Noord-Amerika en Europa konden we hem zien.
Daar ging ik verder met mijn verhaal, mijn lesje, mijn diner. Er was iets geruststellends aan de eenvoud ervan. En toen kwam ik bij het moment dat ik het meest wilde laten zien. Kijk, zei ik, terwijl ik een stuk omhoog hield dat nog stoomde.
Dit is de mond van de krab. En toen, zonder na te denken, bracht ik het naar mijn lippen en kuste het. Ik kuste de krab. De chat barstte los.
Ik kuste de krab, herhaalde ik nog eens, en ik wist niet zeker of ik het deed voor de show of omdat ik werkelijk, op dat moment, niets leukers kon bedenken dan dit. Het was een gek, puur, simpel moment. Weer een waarschuwing verscheen, over jeukende handen, en deze keer stak ik er de draak mee. Ik weet het, ik weet het, zei ik.
Ik heb de zalf al klaarliggen. De chat lachte mee. Ik schonk een kom van de kruidensoep in, nam een slok en voelde de warmte door me heen trekken. Dit was goed.
Dit was echt goed. Ik had de krab bereid zoals mijn familie dat altijd deed, met gember en lente-ui in een hete wok. Ik had de soep uren laten trekken met kruiden voor de longen, en nu, terwijl ik eraan nipte, voelde ik me bijna gezond. De chat bleef maar binnenkomen.
Er was een vraag over waarom ik geen rijst had. Zonder rijst, zei ik, is het zonde van al dat sap. Ik knikte. Je hebt gelijk.
Volgende keer doe ik er rijst bij. Toen kwam er een vraag die me even deed stoppen. Iemand vroeg of dit een vrouwtjeskrab was. Ik schudde mijn hoofd.
Nee, zei ik. In British Columbia mogen we geen vrouwtjes vangen. Alleen mannetjes. Dat is voor duurzaamheid.
En dat klopte. Dat was de regel, en die regel zorgde ervoor dat er volgend jaar weer krabben zouden zijn. Ik bleef eten. De soep werd leger.
De krab werd langzaam maar zeker een berg lege schelpen op mijn bord. En terwijl ik at, terwijl de chat bleef praten over meteoren, over krabben, over alles en niets, voelde ik me op mijn gemak. Dit was niet zomaar een maaltijd. Dit was een avond, een gesprek, een moment dat ik deelde met mensen die ik nog nooit had ontmoet, maar die toch even bij me aan tafel zaten.
Ik nam nog een stuk krab, doopte het in de gemberjus en hield het op. Fingerlicking good, zei ik. En ik meende het. .
. .
