Mąż zepchnął mnie z trzeciego piętra razem z rzeczami i zatrzasnął drzwi. Teściowa już rządziła w mojej kuchni, ale kiedy o 18:47 dostała powiadomienie z banku, zbladła. Alicja Wysocka poprawiła pasek torby na ramieniu. Palce miała zdrętwiałe od ciężaru siatek, które niosła.
Cały dzień ciągnął się niemiłosiernie, ale nie był inny od tych ostatnich pięciu lat spędzonych u boku Krzysztofa. Jako księgowa, przyzwyczajona do ciszy arkuszy kalkulacyjnych i przytłumionych rozmów przy ekspresie do kawy, rzadko pozwalała sobie na pytania wobec tego, czego nie mogła kontrolować. Tak wyglądało ich małżeństwo. Przewidywalne, wyczerpujące i w ostatnim czasie zdominowane przez nieobecność.
Coraz mniej słów, coraz mniej spojrzeń, tylko zgrzyt kluczy w drzwiach i milczące talerze na stole. Kiedy włożyła klucz do zamka, poczuła opór. Drzwi uchyliły się jedynie na kilka centymetrów. Łańcuch.
Alicja cofnęła się zaskoczona, zdezorientowana. Zadzwoniła. Od środka dobiegły ciężkie kroki. Drzwi się uchyliły, lecz łańcuch pozostał zapięty.
Po drugiej stronie stał Krzysztof z oczami wytrzeszczonymi i twarzą czerwoną od złości. – Gdzie ty byłaś? – warknął przez zaciśnięte zęby. – Ja w pracy.
Po drodze wstąpiłam do sklepu. Co się dzieje? – Moja matka jest tutaj sama. Czekała na stacji przez trzy godziny.
Miałem ci mówić, że masz ją odebrać. – Nie powiedziałeś mi nic o tym, ani słowa, nawet wiadomości nie dostałam. – Powiedziałem o 7:00 rano. – Uderzył dłonią w ścianę, aż drgnęła.
– Ale ty nigdy mnie nie słuchasz, prawda? W głębi korytarza pojawiła się Ludmiła Wysocka. Miała na sobie szlafrok, który nie należał do niej, ale zachowywała się, jakby należał, jakby wszystko tutaj należało do niej. Spojrzała na Alicję chłodno, bez cienia współczucia.
Krzysztof odpiął łańcuch gwałtownym ruchem i pociągnął Alicję za ramię. Siatki z zakupami wypadły jej z rąk. Jajka potoczyły się po podłodze, jeden po drugim, aż jeden z nich pękł butem Krzysztofa. To nie była kłótnia, to był najazd.
Krzyk, zarzuty, urwane zdania. – Ty nigdy nic nie robisz dobrze! – wrzasnął Krzysztof. – Cały czas jesteś w swoim świecie.
– Ja próbuję codziennie. Naprawdę próbuję, ale ty mnie nawet nie widzisz. – Jej głos załamał się pierwszy raz od miesięcy. – Bo nie ma na co patrzeć.
– warknął. Tylko frustracja i milczenie. Wtedy pchnął ją. Nie było to silne.
Nie na tyle, by wyglądało groźnie, ale wystarczyło, by straciła równowagę. Ześlizgnęła się po schodach. Zatrzymała się u ich podnóża. Cicho, bez krzyku.
Ból rozlał się falą przez jej kolana. Leżała przez chwilę nieruchomo, jakby próbowała zrozumieć, co się właśnie wydarzyło. Obok niej pękły jajka. Żółtko powoli rozlewało się po podłodze.
Żółte i bezkształtne, jak jej poczucie własnej wartości w tej chwili. Kątem oka zobaczyła, jak Ludmiła podchodzi do drzwi. Przez sekundę Alicja miała nadzieję, że starsza kobieta poda jej dłoń, że powie cokolwiek, nawet z wyrzutem. Ale Ludmiła tylko zamknęła drzwi.
Spokojnie, niemal elegancko. Żadnego słowa, żadnego gestu. Alicja podniosła się powoli, rękami podpierając się o ścianę. Kolano pulsowało ostrym bólem, ale ignorowała go.
Weszła z powrotem do mieszkania, milcząc, nie patrząc na Krzysztofa. On również nie powiedział nic więcej, tylko stał w korytarzu z twarzą wciąż napiętą, ale teraz już bardziej zmieszaną niż wściekłą. W łazience zamknęła się na klucz. Wpatrywała się w swoje odbicie przez długi czas.
Twarz miała bladą, włosy opadły na ramiona bez życia. Nie wyglądała jak kobieta, którą pamiętała z lat studiów, pełną ambicji, energii, z marzeniami o podróżach i książkach pisanych nocami. Teraz jej odbicie było ciche, pozbawione światła jak zgaszona świeca. Wzięła mokry ręcznik i przyłożyła go do kolana.
Czuła, że nie chodzi tylko o ból fizyczny. Coś się w niej przestawiło. Jakby linia, której przez lata unikała, nagle została przekroczona. Kiedy wyszła z łazienki, Krzysztof siedział w kuchni z matką.
Pili herbatę, rozmawiali o czymś błahym, jakby nic się nie wydarzyło. Ludmiła spojrzała na Alicję przelotnie, ale jej twarz nie zdradzała emocji. Krzysztof nawet nie podniósł wzroku. – Idę się położyć.
– powiedziała cicho, bardziej do siebie niż do nich. – Dobry pomysł. – mruknęła Ludmiła, nie patrząc na nią. W sypialni Alicja usiadła na łóżku, wciąż ubrana.
Czuła się pusta. W głowie kłębiły się pytania, ale żadne nie prowadziły do odpowiedzi. Wszystko w niej krzyczało, ale na zewnątrz panowała cisza. Sięgnęła do szuflady nocnej szafki i wyjęła mały notes, taki, w którym zapisywała kiedyś cytaty z książek.
Przez chwilę tylko patrzyła na pustą stronę, zaczęła pisać. Nie wiedziała jeszcze, czy to list, dziennik, czy coś innego, ale pisała, jakby każda litera była formą ratunku. „Dziś po raz pierwszy poczułam, że to się naprawdę kończy, że nie ma już nic do ocalenia. ”
Za ścianą usłyszała śmiech Ludmiły.
Krzysztof odpowiedział jej czymś, co brzmiało jak żart. Alicja zamknęła oczy. Nie płakała. Płakała już tyle razy, że łzy przestały przychodzić.
W tej ciszy, która nagle zaczęła brzmieć jak początek czegoś nowego, usłyszała w głowie pytanie: „Co dalej? ”
I wtedy właśnie, bez pukania, drzwi do sypialni otworzyły się powoli. W progu stanęła Ludmiła. W dłoni trzymała coś, czego Alicja nie rozpoznała od razu.
Małe pudełko, stare, z przetarciami na rogach. – Chciałam ci to oddać wcześniej, ale może teraz będzie lepszy moment. – powiedziała cicho, niemal uprzejmie, ale jej ton był niejednoznaczny. Alicja uniosła wzrok.
Nie wiedziała, co odpowiedzieć. Nie wiedziała jeszcze, że zawartość tego pudełka zmieni wszystko. Teresa Wysocka słuchała w milczeniu, siedząc naprzeciwko mnie przy kuchennym stole. Palce miała splecione tak mocno, że pobielały jej kostki, ale nie przerwała ani razu.
Pozwoliła, by każde moje zdanie wybrzmiało do końca. Mówiłam powoli, ostrożnie, jakbym każde słowo musiała sprawdzać przed wypowiedzeniem, bo jeszcze wczoraj sama nie wierzyłabym, że to wszystko naprawdę się wydarzyło. – On mnie kopnął, mamo – powiedziałam wreszcie, a głos zabrzmiał obco, jakby relacjonował to ktoś z zewnątrz. – Nie w przenośni, dosłownie.
A jego matka stała obok, patrzyła. Teresa uniosła wzrok. Nie był to zwykły gniew. To było coś gęstszego, ciężkiego, jakby cała jej troska o mnie nagle zgęstniała w jedną twardą myśl.
– To się nie może powtórzyć. Absolutnie nie – powiedziała stanowczo. – Jutro idziesz do banku, potem do notariusza. Ta nieruchomość nadal jest na ciebie, prawda?
Przytaknęłam. Oderwałam spojrzenie od stołu i spróbowałam złapać oddech, ale w środku czułam tylko pustkę. – On nigdy nie chciał dzielić aktu własności – wymamrotałam. – Myślałam, że chodzi o wygodę, że nie zależało mu na formalnościach.
– Nie zależało, bo miał wszystko za darmo – przerwała Teresa już bez cienia wahania. – Chciał być w środku bez odpowiedzialności, a jego matka, ona tylko czekała na słabość, na moment, żeby przejąć przestrzeń, która była twoja. To nie przypadek. Oni to przygotowali.
Chcieli cię wypchnąć. Zastygłam. Jej słowa brzmiały jak coś, czego bałam się nazwać od dawna, ale co narastało pod skórą każdego dnia. Gdy wypowiedziała to na głos, poczułam, jakby w mojej głowie otworzyły się drzwi, których wcześniej unikałam.
Przez kolejne dni jej zdania wracały do mnie wciąż na nowo. Nie mogłam spać. Leżałam nocami i analizowałam każdą scenę z ostatnich miesięcy. Jak Ludmiła wchodziła do naszego mieszkania bez uprzedzenia i komentowała moje rzeczy.
Jak Krzysztof coraz częściej unikał rozmów, ale nigdy nie unikał krytyki. Każdy ich gest, każde spojrzenie nabierało teraz nowego znaczenia, jakby wreszcie odsłoniły się ukryte dotąd wzory dominacji. Rano poszłam do banku. Kierowniczka działu hipotecznego, kobieta o sztywnym tonie i spojrzeniu, które zdawało się ważyć każde moje słowo, przeglądała dokumenty na ekranie komputera, przesuwała kolejne zakładki, a ja czułam, jak narasta we mnie napięcie, jakby miało za chwilę przerodzić się w coś nieodwracalnego.
– Kredyt w wysokości 800 000 zł – powiedziała suchym głosem – nadal aktywny, a jedynym właścicielem nieruchomości jest pani. Skinęłam głową, choć w środku wszystko we mnie drżało. – Chce pani coś zmienić w dokumentacji? – zapytała urzędniczka.
Spojrzałam na nią, a potem na swoje dłonie. Były lodowate, ale w palcach poczułam coś nowego, jakby drobną iskrę, której nie potrafiłam jeszcze nazwać. Po powrocie do domu matka czekała na mnie, stojąc przy blacie kuchni. Kiedy zobaczyła moją minę, podeszła bliżej.
– I jak? – zapytała. – Powiedzieli coś? – Wszystko jest na mnie – odpowiedziałam.
– Absolutnie wszystko. Kredyt, akt własności, dokumenty. On tam tylko mieszkał. Teresa wypuściła powietrze powoli, uważnie.
– To znaczy, że nie jesteś w pułapce, Alicjo. Masz więcej, niż myślisz. Usiadłam na krześle, a dłonie oparłam na kolanach. Zrozumiałam w tamtej chwili, że przez lata dawałam Krzysztofowi i jego matce prawo do czegoś, co nigdy nie należało do nich.
To ja utrzymywałam dom, ja płaciłam raty, ja budowałam fundamenty, oni tylko weszli w gotowe. – Mamo – zaczęłam cicho. – Jeśli ja to zakończę, on… on nic nie może. – A nawet jeśli spróbuje, nie będzie miał podstaw – przerwała mi.
– To ty masz klucze, dokumenty, prawo. On ma jedynie przyzwyczajenie, a to, moja droga, nie jest żadnym argumentem. Wieczorem wróciłam do mieszkania. Krzysztof siedział w salonie przed telewizorem.
Ludmiła zaś w kuchni, jakby była u siebie. Kiedy weszłam, oboje spojrzeli, ale w ich oczach nie było pytania ani troski. Raczej kontrola, oczekiwanie, chłodne wyliczanie. – I gdzie to byłaś?
– zapytała Ludmiła tonem, który brzmiał jak sprawdzanie obecności. – W banku – odpowiedziałam spokojnie. – Musiałam coś wyjaśnić. Krzysztof zmarszczył brwi.
– Po co? – Żeby uporządkować sprawy – odparłam. – Moje sprawy. Na chwilę zapadło napięte milczenie.
Widziałam, jak Ludmiła prostuje plecy, jakby przygotowywała się do walki, którą uważała już za wygraną. Ale tym razem coś w jej spojrzeniu drgnęło, jakby nie była pewna, czy naprawdę ma przewagę. Krzysztof podniósł się z kanapy. – Co ty kombinujesz?
– zapytał. – Ostatnio zachowujesz się dziwnie. – Nie kombinuję – powiedziałam. – Po prostu zobaczyłam w dokumentach, jak wygląda rzeczywistość.
– I co z tego? – prychnęła Ludmiła. Spojrzałam na nią po raz pierwszy bez strachu. – To, że ten dom nie jest twój – powiedziałam powoli – i nigdy nie był.
Zobaczyłam, jak jej twarz tężeje, jak Krzysztof otwiera usta, ale nie znajduje odpowiedzi. Jak oboje szukają czegoś, co mogliby powiedzieć, ale żadne z nich nie znajduje niczego wystarczająco mocnego, by zburzyć to jedno zdanie. Odeszłam do sypialni, a za sobą słyszałam tylko nerwowe szepty. Kiedy zamknęłam za sobą drzwi, poczułam po raz pierwszy od dawna, że oddycham inaczej, głębiej.
Jakbym w końcu wyrwała się z czegoś, co dawno temu owinęło się wokół mojego życia jak lina. Usiadłam na łóżku i otworzyłam notatnik. Napisałam pierwsze zdanie nowej strony. Zrozumiałam, że nie muszę czekać, aż ktoś mnie uratuje.
Wtedy, nieoczekiwanie, ktoś zapukał. Jedno krótkie, ostrożne stuknięcie. Drzwi uchyliły się bez mojej zgody. Krzysztof wszedł do środka.
– Musimy porozmawiać – powiedział. W jego głosie pierwszy raz od lat nie było pewności. Nie wiedział jeszcze, że ta rozmowa zmieni dla niego wszystko. Stał w drzwiach mojej sypialni z ramionami opuszczonymi wzdłuż ciała.
Jego twarz była inna niż zwykle, mniej zuchwała, pozbawiona tej dobrze znanej maski obojętności, którą nosił z taką łatwością. Głos mu zadrżał, gdy powiedział: „Musimy porozmawiać”. Nie zaprosiłam go, ale wszedł. Zamknął drzwi za sobą i stanął, nie wiedząc, gdzie usiąść.
Patrzyłam na niego długo, bez słowa. Czekałam. On również milczał przez moment, aż w końcu westchnął ciężko. – Nie tak to miało wyglądać, Alicjo.
Nie odpowiedziałam. Tyle razy mówił „nie tak miało być”, że te słowa przestały mieć jakiekolwiek znaczenie. – Moja matka… ona tylko chciała pomóc. To nie miało cię zranić.
Zaśmiałam się bezgłośnie, krótko, bez cienia rozbawienia. – Pomóc? – powtórzyłam. – Przejęła moją kuchnię, wyrzucała moje rzeczy z łazienki, milczała, gdy mnie popychasz jak worek ziemniaków po schodach.
Skrzywił się. – Nie popychałem cię. To był impuls, złość. – A ona patrzyła i nie zrobiła nic.
To moja matka, a ja byłam twoją żoną – przerwałam. – I widocznie to nie znaczyło dla ciebie zbyt wiele. Opuścił wzrok. Cisza wypełniła pokój.
Czułam, że nie przyszedł z przeprosinami. Przyszedł, bo zaczynał rozumieć, że grunt pod jego nogami traci stabilność. Następnego dnia usiadłam przy komputerze i otworzyłam panel bankowy. Dodałam numer telefonu Ludmiły do systemu powiadomień.
Każda zmiana, każda transakcja, każde pismo, wszystko miało trafiać również do niej. Zrobiłam to nie dlatego, że musiałam. Zrobiłam to, żeby zaczęła czuć, że coś się kończy, że nie jestem już tą, która milczy i znosi. Później wybrałam numer Beaty Kaczmarek.
– Beata. Potrzebuję przysługi. Chcę, żebyś przyszła do mnie jako rzeczoznawca, oficjalnie. Powiedz im, że dom idzie na sprzedaż.
– Ty poważnie? – zapytała z niedowierzaniem. – Nigdy nie byłam bardziej poważna. Beata i ja znałyśmy się od dziecka.
Wiedziała o moim małżeństwie więcej niż ktokolwiek. Gdy podjechała pod dom dwa dni później, wyglądała, jakby właśnie wróciła z eleganckiej konferencji. Marynarka, segregator w ręku, profesjonalny uśmiech. Drzwi otworzyła Ludmiła.
W jednej chwili jej twarz zmieniła się z obojętnej w czujną. – Dzień dobry. Beata Kaczmarek, rzeczoznawca majątkowy. Przyszłam w sprawie wyceny nieruchomości.
Ludmiła zmarszczyła brwi. – Wyceny? Jakiej wyceny? – Pani Alicja zleciła mi przygotowanie dokumentacji pod sprzedaż.
Z korytarza usłyszałam cichy jęk materaca. Krzysztof podnosił się z kanapy. Wyszedł, spojrzał na Beatę, potem na mnie stojącą kilka kroków za nią. – Co to ma znaczyć, Alicjo?
Beata weszła do środka, jak do siebie, nie czekając na zaproszenie. Otworzyła segregator, nie podnosząc wzroku. – Przepisy wymagają obecności właściciela podczas wyceny. Proszę wskazać wszystkie pomieszczenia i ewentualne remonty z ostatnich lat.
Ludmiła zrobiła krok do przodu. – To jakiś absurd. Ja jestem matką Krzysztofa. Ta nieruchomość jest nasza.
Beata spojrzała na nią z chłodnym spokojem. – Akt własności figuruje wyłącznie na nazwisko Alicji. Ona również spłaca kredyt. Krzysztof wciąż nie rozumiał.
– Ale my tu mieszkamy…
– Nielegalnie – odpowiedziałam. – Bez umowy, bez udziału w kosztach. Beata kontynuowała. – W przypadku braku dobrowolnego opuszczenia lokalu w terminie 30 dni właściciel ma prawo skierować sprawę do sądu.
Ludmiła zbielała na twarzy. – Chcesz nas wyrzucić po wszystkim, co zrobiliśmy? – Po wszystkim, co zabraliście? – poprawiłam.
Krzysztof podszedł do Beaty, jakby próbując ją zatrzymać. – Ona nie może tak po prostu zrobić czegoś takiego. Mamy wspólną historię. Beata zamknęła segregator i spojrzała mu prosto w oczy.
– Ona miała dom. Ty wybrałeś go zniszczyć. Kiedy wyszła, cisza w salonie była jak wyrok. Ludmiła usiadła ciężko na fotelu.
Krzysztof stał bezradnie na środku pokoju, jakby pierwszy raz od dawna nie wiedział, co powiedzieć. W nocy usłyszałam, jak Ludmiła rozmawia przez telefon. Jej głos był roztrzęsiony. – Ona naprawdę to zrobi?
– szeptała. – Nie, nie blefuje. Widziałaś ją. To nie jest już ta sama kobieta.
Uśmiechnęłam się do siebie, leżąc w ciemności. Nie, nie byłam już tą samą kobietą i nie zamierzałam nią więcej być. Rano Krzysztof czekał w kuchni bez kawy, bez słowa. W końcu zapytał:
– Czy naprawdę chcesz, żebym się wyniósł?
– To już się stało – odpowiedziałam. – Ty tylko jeszcze tego nie zrozumiałeś. Wróciłam do sypialni, a za sobą usłyszałam tylko dźwięk krzesła odsuwanego gwałtownie od stołu. Jego duma zaczynała się kruszyć, tak samo jak obraz rodziny, który budował na moich plecach.
Nie spodziewałam się jednak, że wieczorem, kiedy wrócę z pracy, w mieszkaniu zastanę kogoś jeszcze. Przy stole siedziała kobieta, której nie znałam. Młoda, z tatuażem na karku, nerwowo bawiąca się kluczykami do samochodu. Krzysztof stał obok niej.
– Alicjo, to jest Justyna. Musimy porozmawiać. Justyna siedziała przy stole jak ktoś, kto nie wie, czy powinien wstać, przeprosić, czy udawać, że jest częścią czegoś większego. Krzysztof stał obok niej z rękami wsuniętymi w kieszenie, próbując wyglądać spokojnie, choć jego oczy zdradzały wszystko.
Niepewność, złość, desperację. Zmierzyłam ją wzrokiem. Nie była tym, czego się spodziewałam. Młoda, może zbyt młoda, ubrana zwyczajnie, jakby wpadła tu przypadkiem.
Ale to nie ona była problemem. Nie ona podjęła decyzję, by mnie zepchnąć na margines mojego życia. – Jeśli to próba wywołania litości, źle trafiłeś – powiedziałam chłodno, spoglądając na Krzysztofa. – Masz 10 dni, żeby się wynieść.
Potem dzwonię do adwokata. Justyna spuściła wzrok. Wstała bez słowa i minęła mnie w ciszy. Nie zapamiętałam jej głosu.
Nawet nie jestem pewna, czy go słyszałam. Krzysztof został jeszcze przez chwilę, jakby chciał coś powiedzieć, ale nie powiedział znowu. Potem próbował. Próbował przez kilka dni.
Najpierw były wiadomości, krótkie, nieskładne, potem telefony. Nie odbierałam. W końcu zaczął czekać. Stał pod blokiem mojej matki, pod moją pracą, jak cień z przeszłości, który nie umiał się oderwać.
Kiedy w końcu mnie znalazł, kiedy naprawdę spojrzeliśmy sobie w oczy, wiedziałam, że to koniec. Stał przed bramą w ciemnej kurtce z miną chłopca, który zgubił drogę, ale nie chce tego przyznać. – Znalazłem kawalerkę w Ursusie – powiedział. Głos miał cichy, zmęczony.
– Wiem, że nie naprawię wszystkiego, ale chcę odejść godnie. Zastanawiałam się, czym dla niego była ta godność. Czy była to rezygnacja z walki, czy po prostu ostatnia próba zachowania kontroli nad czymkolwiek. – Zostaw klucze – odpowiedziałam spokojnie – i zostaw mieszkanie tak, jak je zastałeś.
– To była nasza wspólna przestrzeń, nasza historia – zaczął. – To była moja przestrzeń, moje życie. Ty tylko w nim zamieszkałeś. Patrzył na mnie jeszcze przez moment, jakby szukał śladów współczucia, jakiejś rysy, przez którą mógłby się wślizgnąć z powrotem, ale nic nie znalazł, bo we mnie już nic dla niego nie zostało.
Miesiąc później podpisaliśmy papiery rozwodowe w sądzie rejonowym. Żadne z nas nie powiedziało ani słowa. Notariusz spojrzał tylko na nas, potem na dokumenty i kiwnął głową. Pieczątka, podpis, koniec.
Ludmiła wróciła do Radomia jeszcze tego samego tygodnia, bez pożegnania, bez wiadomości, bez żadnego śladu, jakby nigdy jej nie było. Może tak właśnie powinno być. Krzysztof dzwonił jeszcze przez kilka tygodni. Nie odebrałam.
W końcu przestał próbować i to była jego ostateczna rezygnacja. Zostałam nie dlatego, że nie miałam gdzie pójść, ale dlatego, że pierwszy raz w życiu chciałam coś odbudować nie dla kogoś, ale dla siebie. Mieszkanie przestało przypominać to, czym było. Ściany nabrały nowych barw, już nie nijakich beżów, które tak lubił Krzysztof.
Pozbyłam się mebli, które wybierała Ludmiła. Rozdałam wszystko, co miało zapach ich obecności. Zostawiłam tylko swoją ulubioną filiżankę, tę, którą Krzysztof zawsze uważał za kiczowatą. Dla mnie była symbolem.
Mała, ceramiczna, z pęknięciem przy uchu, ale nadal cała, jak ja. Po kilku miesiącach Beata znów przyszła z wizytą. Usiadłyśmy w kuchni, gdzie wszystko było inne. Nawet światło układało się inaczej.
Ona spojrzała na mnie uważnie, jakby widziała mnie po raz pierwszy od lat. – Więc to naprawdę koniec? Pokręciłam głową z uśmiechem, mieszając herbatę w filiżance. – To dopiero początek – odpowiedziałam.
Nie potrzebowałam już więcej dowodów. Nie musiałam niczego udowadniać światu ani sobie. Wiedziałam, kim jestem. Wiedziałam, co przeszłam, i wiedziałam, że teraz wszystko, co zrobię, będzie moim własnym wyborem.
Wstałam, podeszłam do okna. Spojrzałam na ulicę, która przez lata była tylko tłem do życia, które mnie tłamsiło. Teraz była otwartą drogą.
Po raz pierwszy od bardzo dawna czułam, że naprawdę żyję.
