Mijn wens was vervuld. Het opwarmende kruis, de sterke hand, perfection. De roze wolk waarop ik me bevond barstte vlak voordat het altaar. Papa’s beste vriend, meneer Vanderveen, schudde zijn hoofd met een verontschuldigende glimlach.
Het gelach uit de zaal stierf weg, vervangen door gefluister. . Waar wacht je op? Voor je gevoel?
Alsjeblieft. Mijn blikgleed langs de gangpaden vol bloemstukken. De kerk, met zijn houten balken en gebrandschilderde ramen, had nog nooit zo stil gevoeld. Een zilveren dienblad gleed langs mijn vingers.
Een gedempt geluid, een korte hapering van het orgel, en de stilte die volgde zei genoeg. Ze waren opgestaan. Ze lachten niet meer. De hitte van de zachte kaarsen brandde op mijn rug, en in de plotselinge leegte zag ik het patroon in de oude vloertegels.
Ondanks alles. Ja. Ik glimlachte even, zonder het te menen, en de opening die me was gegeven voor de laatste woorden, laaide op als een veenbrand:. Ik hief mijn kin, keek de zaal in, en richtte me tot de twee lege stoelen vooraan.
De echo van mijn eigen stem verraste me. Niemand antwoordde. Een orgeltoon viel in, maar ik was al bij de deur. De buitenlucht, fris na de benauwde stilte, omhelsde me.
Op de trappen van de kerk bleef ik staan en keek naar de auto’s op de parkeerplaats. De motor sloeg aan. Het geluid van de crematoriumdeur die achter me dichtviel, was het laatste wat ik hoorde. De stilte van de auto was oorverdovend.
We reden weg zonder om te kijken, de stad uit, langs de velden die in de ochtendzon lagen te dampen. Bij het benzinestation, terwijl ik de tank vulde, vroeg ik het me af: als mijn moeder op de bruiloft van mijn zus was geweest, had ze dan naast me gestaan, of was ze ook gewoonweg verdwenen, toen ik haar het meest nodig had?
