Drzwi restauracji zatrzasnęły się z głuchym dźwiękiem. Przed szklanymi drzwiami wisiała kartka: „W każdą niedzielę restauracja jest nieczynna”. Teściowa czytała to ogłoszenie już trzeci raz, a za nią stało 20 członkiń chóru. Wszystkie patrzyły na zamknięte drzwi z niedowierzaniem.
To był wtorek, drugi tydzień maja. Kroiłam wieprzowinę na karkówkę, gdy zadzwoniła teściowa. Jej głos był o ton wyższy niż zwykle, zawsze tak brzmiał, gdy czegoś chciała. Mówiła o jubileuszu chóru i swojej reelekcji na prezeskę.
Chciała zorganizować przyjęcie dla 25 osób w naszą niedzielę wolną od pracy. „Mamo, tego dnia mamy już plany z dziećmi” – powiedziałam, patrząc na kalendarz. Pierwsza niedziela czerwca była zaznaczona dwoma czerwonymi kółkami. Występ taneczny małej Zuzi i zawody sportowe starszej Kasi.
„Jak możesz porównywać zabawę z dziećmi do mojej reelekcji? ” – głos teściowej nagle stał się zimny. „Restauracja utrzymała się tylko dzięki mojej reklamie”. Nie odpowiedziałam.
Przypomniałam sobie, że przez pięć lat, w każdą niedzielę, teściowa przyprowadzała chórzystki. Zawsze mówiłam „Mamo, nie trzeba, ja stawiam”. A potem oni jedli za darmo, a ja podrzucałam rachunki synowej. Tego dnia po raz pierwszy powiedziałam „nie”.
Po telefonie teściowej zadzwoniła szwagierka Bożena. „Mama płacze, że nie chcesz zorganizować przyjęcia” – powiedziała. „Z dziećmi możesz spędzić czas kiedy indziej”. Szwagierka obiecała pomóc, ale przez osiem lat małżeństwa ani razu nie pomogła.
Wieczorem porozmawiałam z mężem Stanisławem. „To ważna sprawa” – powiedział. „Reelekcja mamy jest raz na pięć lat”. Wyjęłam notatnik, w którym przez pięć lat zapisywałam każdą wizytę teściowej z chórem.
„Przeczytaj to i wtedy powiedz”. Mąż czytał długo. Potem milczał. „Przepraszam” – powiedział w końcu.
„Przez pięć lat pozwalałem ci samej wszystko dźwigać”. W sobotę wieczorem wywiesiłam ogłoszenie. W niedzielę rano zamknęłam restaurację i pojechaliśmy na występ Kasi. Dzieci były szczęśliwe, pierwszy raz od pięciu lat spędziliśmy niedzielę razem.
Teściowa z chórzystkami poszła do bufetu w hotelu miejskim. Rachunek: 3850 złotych. Po raz pierwszy zapłaciła za jedzenie własną kartą. Pani Irena, wiceprezeska chóru, powiedziała jej potem: „Przez pięć lat jedliśmy za darmo w dzień wolny synowej.
Wstyd mi”. Następnego dnia teściowa przyszła do restauracji. „Zapłaciłam 3850 złotych” – powiedziała. „Jesteś zadowolona?
”. Spojrzałam jej w oczy. „Nie zrobiłam tego, żeby cię upokorzyć. Chciałam tylko, żeby chórzystki zobaczyły, że restauracja jest w niedzielę zamknięta”.
Teściowa zapytała jeszcze o występ Kasi. „Dostała nagrodę za śpiew” – powiedziałam. Teściowa skinęła głową i wyszła. Minął rok.
Teściowa zrezygnowała z funkcji prezeski. Teraz przychodzi sama na lunch, płaci za pierogi i wychodzi. W każdą niedzielę zamykamy restaurację. Jedziemy nad morze.
Niedziela należy do naszej rodziny.
