Het was al na één uur ‘s nachts toen ik naar buiten keek en mijn vriend daar zag staan, starend naar de lucht. “Wacht je op de meteorenregen? ” vroeg ik. Hij haalde zijn schouders op.
“Ik heb dat stadium al gehad. We hebben de noorderlichten in Vancouver al gezien. ”
Ik zat binnen, warm, met mijn eten. Het was een late snack, eigenlijk een diner midden in de nacht.
Ik had Koreaanse eetstokjes vast en genoot van een kom soep die ik had laten bezorgen. Mijn vriend bleef maar praten over waar je het beste de sterren kon zien, zoals Cypress Bowl of Kitsilano. Maar hij gaf eerlijk toe dat hij er zelf geen fan van was. “Ik heb al genoeg meegemaakt.
Ik kan gewoon naar het nieuws kijken. ”
Hij wist niet goed wat ik aan het streamen was. Hij vroeg naar mijn content. “Cleon streamt thuis.
Hij vraagt of je drama wilt zien. ” Ik schudde mijn hoofd. “Ik ga naar huis. Het is laat.
” Hij begreep het wel, maar bleef hangen. “Jij bent de laatste persoon hier,” zei hij. “Het is laat voor mij. Ik ga normaal niet zo laat naar buiten.
”
Ik vertelde hem dat ik niet dicht bij de andere streamers stond. Ik kende hen pas sinds kort. Het was beter om niets te zeggen, vooral als er iets misging. “Het leven is zwaar,” zei hij zacht.
Ik knikte en nam weer een hap van mijn soep. De soep was kruidig en hartig, precies wat ik nodig had. Mijn ogen gleden naar het raam, waar de sterren af en toe verschenen tussen de wolken. Later vroeg ik aan een vriend in de chat of hij Koreaans sprak.
Ik had hem in het Koreaans begroet, maar hij negeerde me. Misschien was hij geen Koreaans sprekende, dacht ik. Of misschien wilde hij gewoon niet praten. Ik bleef eten, genietend van de stilte.
Mijn chat was rustig, maar een vriend in Australië was nog wakker. Zijn lunchpauze was net voorbij, maar hij bleef hangen. “De vuurwerkshows zijn altijd druk,” zei hij. “Maar de streams lopen vaak vast.
”
Ik lachte. Mijn oog trilde even, een teken van vermoeidheid. Maar ik wilde niet stoppen. Ik wilde dit moment vasthouden, deze vreemde mix van late nachten, eenzaamheid en kleine gesprekken.
Ik nam nog een lepel soep en keek naar de donkere lucht buiten. Er was iets rustgevends aan het idee dat ik niet de enige was die wakker was, ook al was ik alleen.
