Het was weer zover: vuurwerk kijken. Je staat daar, kijkt omhoog, en het is voorbij voordat je er erg in hebt. Elk jaar hetzelfde. Maar goed, ik had een goede verbinding, dus ik ging niet eens naar het centrum.
Toch werd het signaal slechter, gewoon omdat er te veel mensen tegelijk hetzelfde netwerk gebruikten. Eerste keer voor mij dat ik dat meemaakte trouwens. Ik kon het zoute water proeven, de zee was dichtbij. En toen zag ik het: al dat vlees, al dat sap.
Ik moest er gewoon even van genieten. Je moet er eerst aan likken, weet je. Zo ontzettend lekker. Het was net alsof ik in een vijfsterrenrestaurant zat, maar dan met achtergrondmuziek.
En eerlijk? Dit smaakt veel beter thuis, want dan kun je gewoon je vingers gebruiken, zonder je druk te maken over tafelmanieren. Gewoon eten. Ik wilde muziek opzetten, maar ik kon de afspeellijst niet vinden.
Even paniek. Maar nee, het was goed. Ik heb de geluidseffecten uitgezet, maar de muziek hield ik zacht, anders zou je me horen eten. En gelukkig heb ik een licentie voor deze nummers, dus geen probleem met copyright.
Bij andere streams had ik daar altijd last van. Toen kreeg ik een vraag over een samenwerking met Tram Life. Hoe werkt dat eigenlijk als je geen gezicht laat zien? Ik zei dat ik momenteel geen baan heb en daarom op dit tijdstip stream.
Maar die basketbal-shooting game dan? Daar moet je toch echt die bal in de net gooien, ook al zie je niemand? Ik snapte het niet helemaal, maar goed. Iemand zei dat ze vrijdag weer gingen werken.
Daarom kon ik laat opblijven. En toen zag ik iets ongelooflijks: een gigantische krab. In Brits-Columbia mag je alleen mannetjeskrabben vangen, voor de duurzaamheid. Vrouwtjes moeten zich kunnen voortplanten.
En deze was groot genoeg, meer dan zeven inch. Ik moest hem openbreken. Het was echt krabbenvlees, geen nepdingen zoals die sushi-rommel. Ik kon de eczeem op mijn huid voelen terwijl ik het openbrak.
We hadden het ook over ramen. Iemand noemde “go town ramen” en ik had geen idee wat dat was. Totdat ze het in het Chinees zeiden: het is een rundvleesbouillon. Hé, dat ken ik wel.
Geef mij maar die Koreaans-Chinese namen, dan weet ik direct wat je bedoelt. En bibimbap? Ja, dat is ook heerlijk. Ik wilde de varkensnoedels met wonton, geen rundvlees.
Uiteindelijk was er nog die luchtgedroogde zalm, zo lekker. Sommige mensen gebruiken het ergens voor, maar de Canadese stijl is gewoon de beste. En toen kwam de vraag over Arctic char. Geen idee, eerlijk gezegd.
Maar die krab, dat was het hoogtepunt. Echt vlees, niet te vergelijken met die nepdingen. En ik zat daar maar, genietend van elk hapje, met die muziek op de achtergrond.
