W sobotę rano Bogumiła wstała przed wszystkimi. Sylwia znalazła ją przy kuchennym stole, z kubkiem herbaty i kartką złożoną na pół, którą kobieta czytała już pewnie kilka razy. „Dzień dobry. To co, zaczynamy od bigosu?
” – Sylwia weszła do kuchni pogodnie, z rękami gotowymi do pracy. „Sylwia, ja ci tego bigosu dzisiaj nie pokażę. ”
Sylwia zatrzymała się w pół kroku. „Jak to?
Ale przecież pani mówiła, że ja zawsze źle gotuję kapustę, że za krótko duszę, że mięso dodaję nie w tej kolejności… ”
„Sprawdzisz sobie w internecie. ”
„W internecie? Ale pani mówiła, że połowa tych przepisów to bzdury.
”
Bogumiła westchnęła ciężko, palce zacisnęła na kubku. „Sylwia, jesteś dorosłą, mądrą kobietą. Poradzisz sobie. ”
To zdanie zabrzmiało tak nieprawdopodobnie, że Sylwia omal się nie uśmiechnęła.
Usiadła naprzeciwko. „Pani Bogumiło, coś się stało. ”
„Muszę wracać do domu. Dzisiaj.
”
„Dzisiaj? Ale przecież miała pani zostać jeszcze kilka dni. ”
„Przyszło pismo z administracji. Rozliczenie wody.
Muszę to wyjaśnić. ”
„W sobotę? ”
„W poniedziałek pójdę. Ale dzisiaj wracam.
”
Sylwia mówiła dalej, uprzejmie, z troską. „A sąsiadka dzwoniła? Kot prawie nie je? ”
„Właśnie.
Tęskni. ”
„To rzeczywiście poważna sprawa. Tylko szkoda tych produktów, okien, firanek… ”
„Firanki poczekają.
”
„I pościel. I ten bigos… ”
„Też poczeka. Ty sobie ugotujesz.
”
„Spróbuję. Najwyżej coś pomylę. ”
Bogumiła spojrzała na nią ostro, przez chwilę wyglądała, jakby miała powiedzieć: „Nie, nie, zostaw, pokażę ci”. Ale tym razem się powstrzymała.
„Nic nie pomylisz. ”
Dariusz obudził się, dopiero gdy zobaczył w przedpokoju walizkę matki. „Mamo, co ty robisz? ”
„Jadę do domu.
”
„Teraz? A kiedy miałaś jechać? ”
„Dziś. ”
„Mogę zamówić taksówkę…
”
„Nie trzeba. Pojadę tramwajem. ”
Sylwia podała jej torbę z jedzeniem na drogę. „Proszę, chociaż coś na podróż.
”
„Mam. ”
„Będziemy tęsknić. ”
Bogumiła spojrzała jej prosto w oczy. „I proszę, przyjedźcie kiedyś znowu.
Tylu rzeczy nie zdążyłam cię nauczyć. ”
Zapadła cisza. Dariusz poprawiał pasek walizki, niczego nie zauważył. Bogumiła zauważyła wszystko.
„Do widzenia, Sylwia. ”
„Do widzenia, pani Bogumiło. ”
„Darek, jedz normalnie. ”
„Będę, mamo.
”
Drzwi się zamknęły. Dariusz stał przy drzwiach, kręcąc kluczem w dłoni. „Co się właściwie stało? ”
„Nic.
”
„Jak to nic? Mama miała zostać prawie tydzień. ”
„Widocznie przypomniała sobie o obowiązkach. ”
„Pokłóciliście się?
”
„Ależ skąd. Ani jednej kłótni. ”
W mieszkaniu zrobiło się cicho. Nie było stukania garnków o poranku, nie było komentarzy z kuchni, pytań o to, kto tak trzyma masło albo dlaczego ręcznik wisi na złym haczyku.
Sylwia weszła do kuchni. Na blacie leżała kiszona kapusta, świeża kapusta, karkówka, kiełbasa, suszone grzyby i śliwki – wszystko przygotowane do bigosu. Przez chwilę na to patrzyła. Potem schowała wszystko do lodówki.
Wyjęła paczkę makaronu świderki. Na patelnię wrzuciła cebulę i mięso mielone, które zostało z poprzednich zakupów. Nie mierzyła temperatury, nie sprawdzała kolejności. Kiedy mięso się podsmażyło, dodała kilka łyżek zwykłego keczupu.
Makaron wpadł do garnka, a po kilkunastu minutach wszystko wylądowało z powrotem na jednej patelni. Dariusz pojawił się w kuchni, zwabiony zapachem. „Co robisz? ”
„Obiad.
”
Wziął widelec, nabrał prosto z patelni i spróbował. Przełknął. Nabrał drugą porcję. „Boże.
”
„Co? ”
„Jakie to dobre. Wreszcie coś normalnego. Zwykły makaron, mięso, keczup.
Ja już miałem dosyć tych idealnych sosów i obiadów, które przygotowuje się pół dnia. ”
Sylwia zaczęła się śmiać. Dariusz podał jej drugi widelec. „Jedzmy prosto z patelni.
”
Stanęli obok siebie, bez obrusa, bez serwetek, bez wykładu o zasadach podawania. Sylwia nabrała makaron i spojrzała na jasny, prawie pusty blat swojej kuchni. Miała kupić Halinie piękny bukiet i dobre praliny. Zasłużyła.
Ale teraz nie myślała o poniedziałku. Teraz chciała tylko zjeść z mężem prosty obiad we własnym mieszkaniu, w ciszy, której tak długo nie miała. A wy co sądzicie o sposobie Sylwii? Spryt czy już lekka przesada?
Napiszcie w komentarzach. Jeśli historia was rozbawiła, zostawcie łapkę w górę, żebym wiedział, że chcecie więcej takich opowieści.
