Ik kom een kwartier te laat aan met een fles merlot in mijn hand, geklemd alsof het een vredesoffer is. De oprit staat vol, mama’s sedan, papa’s pick-up en de glimmende Volkswagen van Carlijn. De auto die ik vorig jaar mee heb helpen financieren toen haar versnellingsbak het begaf op de snelweg. De geur van stoofvlees slaat me tegemoet, en mama roept al vanuit de keuken: “Daar is Janneke!
” Ze kust me op mijn wang, nog steeds vol energie, ook al is ze 99. Ik geef haar de wijn en mompel iets over werk, maar ze wuift het weg met een handgebaar. Aan tafel is het servies dat normaal alleen voor kerst tevoorschijn komt. Papa vertelt trots over het huis in het centrum dat 200.
000 euro waard is na aftrek van de hypotheek. Carlijn kijkt op van haar telefoon, enthousiast over een nieuw app-project. En dan zegt papa: “Die 200. 000 is voor Carlijn.
”
Ik leg mijn vork neer en vraag heel rustig: “Hoeveel heeft Carlijn jullie al gekost? ”
Het wordt stil. Papa schraapt zijn keel. “Nou, die reparatie aan die fundering, dat was wel duur, en mama haar operatie natuurlijk, en die start-ups van Carlijn hebben niet helemaal gelopen, maar dat is een investering.
”
Ik sta op en haal een map uit mijn tas. Mijn stem blijft kalm terwijl ik begin op te sommen. Het huis waar ik 14. 000 voor betaalde om de fundering te redden.
De 11. 000 voor mama’s operatie. De 25. 000 voor Carlijns mislukte start-ups.
De 30. 000 per jaar extra omdat jullie zeiden dat jullie me hier nodig hadden. Jullie hebben 70. 000 euro geleend op de overwaarde van het huis.
En ik kwam er gisteren achter bij de bank dat ze het huis gaan verkopen om Carlijn haar nieuwe app te kunnen geven. Carlijn lacht ongemakkelijk. “Het is een investering, je snapt het niet. ”
Toen belde ik meneer Jacobs, de bankmanager en al twintig jaar onze buurman.
Hij vertelde me precies wat er was gebeurd en hoe de hypotheek was geregeld. Papa begint te stamelen over een misverstand. “Het is geen misverstand,” zeg ik. “Het is fraude.
”
Iedereen kijkt naar mij. Carlijn kijkt naar de grond. Mama kijkt naar papa. En papa kijkt naar de tafel.
Ik sluit mijn map en kijk ze allemaal één voor één aan. “Ik heb met een advocaat gesproken,” zeg ik. “Carlijn en ik gaan even buiten verder praten over alles wat is achtergehouden, en daarna kijken we samen of jullie nog recht hebben op een tweede kans, of dat ik dit bij de officiële instanties neerleg. ”
De stilte die volgt is zwaarder dan het stoofvlees op tafel.
Ik pak mijn tas en loop de keuken uit. Niemand roept me terug.
