Teściowa podeszła krok bliżej, nachylając się do mojej twarzy. „Nasza rodzina nie może pozwolić, by poszła do więzienia” – syknęła. „Jak ty się odzywasz do matki? ” – wtrącił mąż, stojąc za nią jak cień.
W tym momencie śledczy otworzył drzwi i zaprosił panią Ewę Majewską do środka. Teściowa natychmiast pociągnęła szwagierkę za rękę, a potem odwróciła się do mnie. „W środku mów dokładnie to, co trzeba, inaczej nie miej do mnie pretensji” – szepnęła, a każde słowo zapisywało się w mojej pamięci. Szwagierka weszła do pokoju przesłuchań, a teściowa i mąż zostali na zewnątrz.
Może kiedy człowiek jest rozczarowany do granic możliwości, przestaje czuć ból. Po około dwudziestu minutach Ewa wyszła z bladą twarzą. Teściowa podbiegła do niej, ale ona tylko odwróciła się w moją stronę. „Zapraszam panią do środka” – usłyszałam.
„Czy ma pani coś do powiedzenia w tej sprawie? ” – zapytał śledczy. „Pracowałam od rana do wieczora” – zaczęłam. Kiedyś teść trafił do szpitala z lekkim udarem.
Usłyszałam wtedy, jak teściowa mówi do Ewy, że to dobry moment, żeby przejąć firmę. Odwróciłam się do męża. „Nie mogę przyznać się do czegoś, czego nie zrobiłam” – powiedziałam. Te słowa były jak dolewanie oliwy do ognia jej gniewu.
Wróciłam do swojego pokoju, zamknęłam drzwi i siedziałam godzinami przy oknie. Następnego dnia zjadłam śniadanie, wstałam i poszłam do pracy. Pierwszą rzeczą, którą zrobiłam, była wizyta w banku. Tego popołudnia poszłam do sklepu z elektroniką.
Ostrożnie włożyłam do torebki mały dyktafon. Wieczorem atmosfera w domu była jeszcze cięższa. Teściowa zawołała mnie do salonu. „Jeśli to tylko do poprawki, dlaczego ty nie podpiszesz?
” – zapytała. „Po prostu nie chcę iść do więzienia za kogoś innego” – odpowiedziałam. Zabrałam papiery do pokoju i schowałam je ostrożnie do osobnej torby. Tej nocy nie spałam.
Wiedziałam, że muszę działać. Rano cicho włożyłam telefon z włączonym nagrywaniem do kieszeni płaszcza. „Dobrze, skoro nie chcesz, nie miej do mnie pretensji” – powiedziała teściowa. „Kiedy przyjdzie do śledztwa, i tak nie będziesz mogła się wyprzeć”.
„Gdyby dzisiaj to twoja córka była zmuszana do przyznania się do winy, zgodziłabyś się? ” – zapytałam. W tym momencie podeszła do mnie szwagierka z ironicznym tonem. Wzięłam torebkę i poszłam prosto do swojego pokoju.
Szwagierka bez przerwy do kogoś dzwoniła, ale nikt nie odbierał. Cała czwórka wsiadła do samochodu i pojechała do siedziby prokuratury. Teściowa chodziła w tę i z powrotem, od czasu do czasu szepcząc coś do mojego męża. W rzeczywistości każde słowo trafiało do dyktafonu.
Do tej pory wciąż wierzyli, że ich uratuję. Nachyliła się do mojego ucha i wyszeptała kolejne polecenie. Weszłam prosto do pokoju przesłuchań, a drzwi się zamknęły. „To są rozmowy, w których zmuszano mnie do wzięcia winy na siebie” – powiedziałam, wyciągając dyktafon.
Został podłączony do komputera. Zaprowadzono mnie do innego pokoju. Około dwudziestu minut później z pokoju dobiegł głośny krzyk. Zanim śledczy wszedł do środka, podszedł do mnie.
Zamknął oczy na kilka sekund, a potem cicho wszedł do pokoju. Późnym popołudniem zaprosił całą naszą czwórkę do jednego pomieszczenia. „Jeśli nie chcesz, nie miej do mnie pretensji” – usłyszałam po raz kolejny, ale tym razem to nie miało już znaczenia. Gdy dotarliśmy do domu, ledwo przekroczyliśmy próg.
Następnego ranka zadzwonił telefon. Wszystko było zbudowane na pieniądzach, które nie należały do teściowej. Funkcjonariusz ostrożnie włożył wszystko do zapieczętowanej torby. Szwagierka zamknęła się w pokoju od popołudnia do wieczora.
Tej nocy mąż zapukał do moich drzwi. Następnego ranka zeszłam z walizką do salonu. Odwróciłam się do teściowej. Może do tej pory naprawdę wierzyła, że to ja zawiniłam.
Zadzwoniłam do mamy. Co do teścia, pewnego popołudnia niespodziewanie do mnie zadzwonił. „Już nie mam do ciebie żalu, tato” – powiedziałam i odłożyłam słuchawkę.
