W przedpokoju jego matka pakowała moje płaszcze do czarnych worków. Powiedziała Halina do męża. „A ty? ” Nie wracajmy do przeszłości.
„Dziwne, że zaczęło ci to przeszkadzać dopiero po przelewie na 2 milion 400 000 zł. ”
Wiesław odchrząknął i szybko wrócił do przeglądania szuflady. „To daje mi prawa do tego domu. ” Odwróciłam się do niej.
Powiedziałam, że już do niczego się nie nadajesz. Podeszłam do kuchennego blatu i odstawiłam jej kubek na bok. Zanim odpowiedziałam, rozległ się dzwonek do drzwi. Ruszyłam do drzwi, czując na plecach wzrok całej czwórki.
Od jej słów o mojej bezużyteczności minęło dokładnie 5 minut i właśnie wtedy zaczęła krzyczeć: „Potrzebuję 2 milionów 400 000 do jutra, Alicjo. ” Wyglądał jak człowiek przyciśnięty do ściany. Pierwszy dokument był wezwaniem do zapłaty. Ja nie mam czasu na wyrzucenie 2 milionów 400 000 zł bez sprawdzenia dokumentów.
Nie możesz zabrać ich do swojej firmy. Łączna kwota wynosiła 480 000 zł. Wpisałam nazwę spółki do publicznego rejestru. Zrobiłam zdjęcia dokumentów i wysłałam wiadomość do Joanny Sawickiej.
„Damian chce, żebym do jutra przelała 2 milion 400 000 zł. ” Potrzebuje dostępu do pełnych danych. Zadzwoniłam do ich działu finansowego pod pretekstem weryfikacji salda. „Mają nieopłaconą jedną fakturę na 180 000.
” Do tego wyjazdy do Sopotu, Zakopanego i Wiednia wpisane jako spotkania z klientami. Nigdy nie należał do niego. Dlaczego limit został zwiększony pół roku temu? Rozwijaliśmy firmę z 2 milionów do 3 milionów 100 000.
Nie, to sprawa między tobą, bankiem, twoją firmą i osobą, która ma wyłożyć 2 milion 400 000 zł. Wieczorem wróciłam do domu. Uchwała zarządu mojej spółki, analiza ryzyka, umowa cesji, potwierdzenie przejęcia zabezpieczeń, zobowiązanie banku do wstrzymania działań do chwili zaksięgowania środków. O 21:00 wróciłam do domu.
Kwota 2 milion 400 000 zł. Należąca do Alicji. Komornik zrobił krok do przodu. Nie weszła do majątku wspólnego.
Opłaty eksploatacyjne były przypisane do pani Sandry Milewskiej. Sandra odwróciła się do Damiana. Komornik zajrzał do dokumentów. Damian odwrócił się do mnie.
Może pan zgłosić zastrzeżenia do protokołu. Joanna zwróciła się do mnie. Odwróciła się do mnie z oburzeniem. Wzięła torebkę i ruszyła do drzwi.
Podeszłam do stołu i wzięłam dokumenty rozwodowe. Powiedziałeś nam, że ten dom należy do ciebie. Przez lata dokładałem się do utrzymania. Dwa razy pojechałeś ze mną do salonu wnętrz.
Podeszła do wieszaka i odwiesiła płaszcz. Po czym odebrał i wyszedł do gabinetu. Nie zamknął drzwi do końca. Muszę jechać do biura.
Zanim zdążył odpowiedzieć, ponownie zadzwonił dzwonek do drzwi. Powiedziała do Damiana. Faktury wystawiła spółka należąca do twojego kuzyna. Joanna weszła ponownie do salonu.
Damian podszedł do niej. Damian odwrócił się do niej. Wiedziałaś, że dom należy do mnie? Pytałam, czy wiedziałaś, że formalnie należy do mnie.
To nie jest pytanie do Alicji – powiedział Wiesław. Damian podszedł do okna. Nie dzwoń do mnie, dopóki nie odzyskasz dostępu do pieniędzy. Joanna podała mi dokument do podpisania.
Naprawdę zamierzasz doprowadzić to do końca? Wystarczyło otworzyć księgi, przeczytać wiadomości i pozwolić, żeby fakty przemówiły same. Pracownicy nadal przychodzili do biura. Może przejdźmy do wyników.
Nie można sprowadzać pracy kreatywnej do tabeli przejazdów. Łączna wartość 480 000 zł. Proszę podać jeden projekt, który trafił do klienta. Zobowiązanie wynosi 2 milion 400 000 zł.
Nie zamierzam doprowadzić do jej likwidacji. Wyjechała do Poznania. Mama ma teraz dużo do powiedzenia. Wróciłam do Konstancina późnym popołudniem.
Zdjęłam go z wieszaka, złożyłam i włożyłam do ozdobnego pudełka. Dziękuję, że wysłuchaliście tej historii do końca. Do usłyszenia już wkrótce.
