„Wypisali mnie do domu”. Teresa usłyszała to po tygodniach w szpitalu i od razu chwyciła za telefon. Najpierw zadzwoniła do syna, Rafała, ale ten odpowiedział krótko: „Nie mamy miejsca, Karolina nie znosi gości”. Dopiero potem wybrała numer Ewy, swojej byłej synowej.
„Ewuniu, mogłabym przyjechać do was na kilka dni”. Ewa nie zapytała, czemu nie do Rafała. Po prostu powiedziała: „Przyjeżdżaj”. Ewa rozwiodła się z Rafałem po prawie dwudziestu latach.
On odszedł do Karoliny, zabrał oszczędności, a starą matkę zostawił samą. Przez całą chorobę Teresy to Ewa woziła ją do lekarzy, czytała recepty, których sama nie rozumiała, i siedziała w szpitalnych korytarzach. Kiedy Teresa w końcu wróciła do zdrowia, zamieszkała w małym mieszkaniu Ewy. „Jak tylko dojdę do siebie, wracam do domu” – mówiła, ale Rafał nie spieszył się z pomocą.
„Możesz zgłosić się do MOPS-u albo wynajmij opiekunkę” – rzucił przez telefon i się rozłączył. Ewa pracowała od rana do wieczora, płaciła za leki, kupowała bilety miesięczne dla syna Kamila, który przygotowywał się do matury. Nie skarżyła się. Chodziła z Teresą na spacery, kupowały świeże bułki, rozmawiały o wszystkim.
„Lekarka mówi, że wracam do formy” – cieszyła się Teresa. Aż pewnego dnia powiedziała: „Stoi puste, prawda? Moje mieszkanie. Nikt tam nie mieszka”.
Ewa nie rozumiała, o co jej chodzi. Teresa uśmiechnęła się i następnego dnia pojechała do centrum Wrocławia. Powiedziała Ewie, że ma kontrolę u lekarza. Zamiast do przychodni weszła do kancelarii notarialnej.
W gabinecie notariusza Rafał siedział z Karoliną. Byli pewni, że Teresa przepisze im mieszkanie. Ale Teresa spojrzała na syna i powiedziała spokojnie: „Nadal mam 300 000 zł. I mam własne mieszkanie.
To ja decyduję”. Notariusz otworzył dokumenty. 200 000 zł przekazano Ewie. 100 000 trafiło na konto Kamila.
A mieszkanie? Teresa zapisała je Ewie, z dożywotnim prawem do lokalu. Rafał pobladł. „Jak długo ją do tego namawiałaś?
” – syknął do Ewy. „Do niczego jej nie namawiałam” – odpowiedziała cicho. „Przyjęłaś mnie pod dach, woziłaś po lekarzach, a teraz przypadkiem dostajesz mieszkanie i 200 000” – wycedził. Teresa wstała.
„Przyjęła mnie do małego mieszkania, choć ledwo wiązała koniec z końcem. A ty? Ty mnie wyrzuciłeś jak zbędny balast”. Rafał próbował ratować resztki dawnego życia.
Dzwonił do Ewy, mówił: „Przecież byliśmy razem prawie 20 lat”. Odpowiadała: „Drzwi do rodziny były otwarte wtedy, kiedy poprosiłam cię o pomoc. Na uczciwość zawsze jest szansa, ale nie na powrót do dawnego życia”. Teresa zamieszkała w starym mieszkaniu, które należało już do Ewy.
A Ewa kupiła używaną drukarnię wielkoformatową, laserowe urządzenia i termoprasę. Kamil założył stronę internetową i przyjmował zamówienia. Bywały dni, gdy do południa nie wchodził żaden klient, ale Teresa przychodziła prawie codziennie. „Do albumu lepszy jest matowy papier” – mówiła, gdy Kamil dobierał materiały.
Firma ruszyła. Rafał stracił matkę, syna, żonę i dawne życie. Nie zostało mu nic poza Karoliną, która patrzyła na niego tak, jak on kiedyś patrzył na Ewę.
