Mijn vriendin ging tijdens een studentenfeest live met haar vriendinnen en gaf cijfers aan jongens. Ze gaven een jongen een zes op tien, dus veranderde ik mijn relatiestatus naar ‘vrijgezel’ terwijl ze nog steeds live was. De reacties ontploften meteen; iedereen begon te schrijven dat ik nu weer beschikbaar was. Haar vriendinnen van de studentenvereniging begonnen me in paniek te bellen.
Mijn naam is Daan de Vries. Ik ben 22 jaar en tot afgelopen vrijdagavond dacht ik dat ik mijn leven redelijk goed op orde had. Ik had een relatie met Lotte van Dijk, 21 jaar. Zo’n meisje naar wie iedereen omkijkt wanneer ze ergens binnenkomt.
Ze was voorzitter van een bekende vrouwelijke studentenvereniging aan de Universiteit Utrecht. Ze had een aanstekelijke lach en een blik waardoor je het gevoel kreeg dat jij op dat moment de enige persoon ter wereld was. We waren acht maanden samen en ik dacht serieus al na over een ring, maar achteraf had ik de signalen veel eerder moeten zien. Lotte leefde voor bevestiging op sociale media.
Haar Instagram was tot op de millimeter gepland. Haar TikToks gingen voortdurend viraal en ze filmde werkelijk alles uit haar leven. Ik vond het ooit schattig wanneer ze ons ontbijt filmde of foto’s van ons plaatste met onderschriften als ‘mijn vaste dosis geluk’. Die vrijdagavond was zij op het einde-semesterfeest van haar studentenvereniging.
Ik bleef thuis om voor mijn tentamens te leren. Vol vertrouwen, volledig naïef. Rond elf uur ’s avonds kreeg ik een melding: “Lotte vd: 21 is live. ” Ik glimlachte en verwachtte haar te zien dansen met haar vriendinnen of een paar shotjes drinken.
Maar wat ik op mijn scherm zag, veranderde alles. De camera trilde. Haar huisgenoot Noor hield duidelijk de telefoon vast. Lotte stond midden in de woonkamer van het verenigingshuis in een strakke zwarte jurk die ik nog nooit eerder had gezien.
Om haar heen stonden een stuk of zes vriendinnen, allemaal perfect opgemaakt en duidelijk al behoorlijk aangeschoten. Het huis zat vol studenten van andere verenigingen. “Oké, oké, meiden,” zei Lotte, haar woorden iets slepend terwijl ze afwisselend naar de camera en de gasten keek. “Tijd voor onze jaarlijkse vrijdagstraditie: knap of niet.
” De kamer juichte. Mijn maag zakte naar beneden. “Voor wie net inschakelt,” ging ze verder terwijl ze voor de camera poseerde, “we gaan de jongens die hier vanavond zijn cijfers geven. Van één tot tien.
Geen filters, geen genade. ” Ze knipoogde en het aantal kijkers begon op te lopen: 247, 350, 500. Dit was geen onschuldig studentenspelletje meer. Dit was publieke vernedering verpakt als entertainment.
Noor draaide de camera richting verschillende jongens. De meiden riepen cijfers. Lotte gaf haar zogenaamde deskundige mening en de chat draaide volledig door. Hartjes vlogen over het scherm, lachende emoji’s en reacties als: “Ja, Lotte, doe mijn vriend nu.
”
En toen kwam het moment waarop mijn wereld instortte. “Wacht, wacht,” zei Lotte met een glimlach en een bijna roofzuchtige blik. “Voordat we stoppen, moeten we het nog even hebben over de olifant in de kamer. ” Ze liet een dramatische stilte vallen en genoot zichtbaar van alle aandacht.
“Ik heb nu acht maanden een vriend,” zei ze, terwijl ze een pluk haar achter haar oor streek. “Maar eerlijk? Ik ben een zes op tien. ” De kamer barstte in lachen uit.
De chat ging volledig los. Iemand riep: “Zes op tien! Hahaha! ” Lotte keek recht in de camera en zei: “Eerlijk, omdat ik nog niet klaar ben om weer single te zijn.
” Ze grinnikte. “Dus voor nu blijf ik bij hem. ”
Mijn handen trilden. Ik kon niet geloven wat ik net had gehoord.
Ik pakte mijn telefoon en veranderde mijn relatiestatus naar ‘vrijgezel’ terwijl ze nog steeds live was. Binnen enkele seconden ontplofte de chat. “Wacht, Daan is vrijgezel?! ” “Nee, echt?
” “Hij kijkt nu zeker mee! ” Lotte’s gezicht verbleekte toen ze haar telefoon bekeek. “Oh nee,” fluisterde ze. “Oh nee, nee, nee.
” Ze lachte nerveus richting de camera. “Dit was een grapje, jongens. Daan, dit was sarcastisch, oké? Bel me.
”
Maar het was te laat. De video had al meer dan vijftigduizend views en bleef snel stijgen. Mijn telefoon ging constant. Haar vriendinnen belden mij in paniek.
“Daan, je moet dat ongedaan maken! ” Maar ik bleef rustig. Ik had nooit gedacht dat één simpele melding mijn leven kon veranderen. De volgende ochtend werd ik wakker met meldingen die oneindig bleven stromen.
Journalisten hadden mijn verhaal opgepikt. “Vriend van studentenverenigingsvoorzitter verandert relatiestatus tijdens livevideo. ” De reacties waren verdeeld. Sommigen vonden mij overdreven, anderen noemden Lotte respectloos.
Maar ik bleef kalm. Ik wist precies wat ik moest doen. Ik ging naar mijn laptop en begon te typen. Een lange post waarin ik alles vertelde: hoe ik acht maanden dacht dat we echt iets hadden, hoe ik haar op sociale media zag veranderen in iemand die ik niet meer herkende, en hoe zij mij voor de hele wereld vernederde zonder na te denken.
Ik eindigde met de zin: “Wanneer vernedering content wordt, is het tijd om je eigen verhaal te schrijven. ”
Binnen vierentwintig uur had mijn post meer dan honderdduizend views. De media pikten het op en al snel werd ik uitgenodigd voor interviews. Tijdens een radioprogramma vertelde ik mijn kant van het verhaal.
Toen de presentator vroeg of ik nog contact had met Lotte, schudde ik mijn hoofd. “Zij heeft mij niet één keer gebeld,” zei ik. “Ze heeft me alleen via Instagram een bericht gestuurd met de tekst: ‘Je overdrijft echt. ’ En dat was alles.
”
Later die week kwam er een verrassend bericht binnen in mijn inbox. Een advocaat vroeg of ik mijn verhaal wilde delen in een rechtszaak tegen Lotte. Het bleek dat een andere jongen, die ook op dat feest was, haar had aangeklaagd voor smaad na een opmerking over zijn uiterlijk. Mijn verhaal als getuige zou een cruciale rol kunnen spelen.
Ik stemde toe. Mijn naam verscheen in de media als ‘de zaak Daan de Vries’. Mensen steunden mij; anderen vonden dat ik alles overdreef. Maar ik wist beter.
Dit ging niet alleen om die ene opmerking. Dit ging om een patroon van vernedering dat Lotte had opgebouwd als entertainment. Haar populariteit op sociale media was gebaseerd op het kleineren van anderen, en ik was slechts een van de velen. Uiteindelijk werd ik uitgenodigd voor een interview op de nationale televisie.
De presentator vroeg me recht voor de camera: “Daan, hoe voelt het om gezien te worden als het slachtoffer? ” Ik zweeg kort en zei toen: “Ik ben geen slachtoffer. Ik ben iemand die eindelijk zijn eigen verhaal vertelt. ” Toen ze vroegen wat ik wilde bereiken, antwoordde ik: “Ik wil dat mensen nadenken voordat ze iemand vernederen voor een paar likes.
Want op het moment dat jij iemand een cijfer geeft, geef je ook iets weg van jezelf. ”
Lotte probeerde nog haar imago te redden met een reactievideo waarin ze zei dat het allemaal uit context was gehaald. Maar de schade was al aangericht. Haar aantal volgers liep terug, haar studentenvereniging schorste haar tijdelijk, en de rechtszaak tegen haar werd voortgezet.
Ik wist niet precies waar het me zou brengen. Maar iets in mij zei dat dit het begin was van een fase waarin ik eindelijk zelf mijn verhaal schreef. En voor het eerst in acht maanden voelde ik me vrij.
