Uniosłam list do światła wpadającego przez okno mojego pokoju w akademiku. Wyglądał jak bilet do równoległego wszechświata — życia, w którym spakowałam walizkę i wsiadłam do pociągu do Krakowa. Zamiast tego każdego dnia o 16:00 pędziłam z mojego boksu w biurze do przedszkola, odbierałam bliźniaki i zawoziłam je do ich wielkiego domu. Podpis dyrektorki do spraw rekrutacji był doskonale widoczny.
Głęboko wierzyła, że jej prawo do mojej pracy jest ważniejsze niż moje prawo do przyszłości. Odwróciłam się do niej plecami. Odwróciłam się plecami do Hani, do Roberta i do pięćdziesięciu gości stojących w oszołomionej ciszy. Wkrótce miała się dowiedzieć, do czego tak naprawdę jest zdolna kobieta, która nie ma już nic do stracenia.
Pchnęłam drzwi do mojego mieszkania. Znalezienie budynku biura rekrutacji zajęło mi dwadzieścia minut błądzenia po rozległym kampusie. Pociągnęłam za ciężkie dębowe drzwi i weszłam do holu. Podeszłam do głównej recepcji.
Sięgnęłam do mojej płóciennej torby i wyciągnęłam list. Potrzebowałam drogi do środka i to natychmiast. Biblioteka prawnicza oferowała darmowy internet i dostęp do prawniczych baz danych. Wyjaśnił to Oliwier, pochylając się do przodu.
Byłam taktykiem przygotowującym się do wojny. Przyłożył swoją kartę do terminala. Saldo konta pokazywało zero. „Nie będę płacił dziesięciu tysięcy miesięcznie za profesjonalną nianię.
Po prostu wracaj do domu i skończ z tymi fochami” — powiedział. Kampania oszczerstw miała mnie zawstydzić i zmusić do uległości. Zjadłam zupkę do końca i wrzuciłam pusty styropianowy kubek do worka na śmieci. Zmusiłam się do wykucia na blachę ustaw regulujących dostęp do akt studenckich i ochronę danych osobowych.
Ćwiczyłam prawniczą terminologię tak długo, aż słowa same i naturalnie płynęły mi z ust. Przechyliłam kopertę do góry dnem. Następnie dotarliśmy do teczki z korespondencją porekrutacyjną. Sto tysięcy złotych.
Ukradła sto tysięcy złotych z moich ciężko zarobionych pieniędzy ze stypendium i przekierowała je na nasze wspólne konto bankowe. Zaniosłam te wyciągi z powrotem do biblioteki. Osiemnastego kwietnia, cztery dni po sfałszowaniu listu odrzucającego uniwersytet, na koncie zaksięgowano wpływ na kwotę stu tysięcy złotych. Maj.
System wygenerował odpis dokumentacji przeniesienia własności. Wróciliśmy do dokumentów z banku. Wstałam od dębowego stołu, odsuwając do tyłu krzesło. Wróciłam do biblioteki i zaczęłam konstruować swoją broń.
Sięgnęłam do torby i wyciągnęłam masywny czarny segregator. Dokładnie tego samego dnia stypendium naukowe w wysokości stu tysięcy złotych, przyznane mi przez prywatną koalicję, zostało w wyniku oszustwa przekierowane na wspólne konto bankowe. Uniosła dłoń do twarzy. Powoli zsunęła z nosa okulary do czytania.
Nie zadzwoniłam do matki, żeby na nią nakrzyczeć. Nie wysłałam SMS-a do siostry, żeby żądać przeprosin. Włożyłam dokumenty do grubej kartonowej koperty kurierskiej. „Dzwonię do wspólników” — powiedziała.
„Nie dzwoń do mojej kancelarii” — odpowiedziałam. Zaprowadzono mnie do wyłożonej mahoniem sali. Jej postawa była rozluźniona, co stanowiło ogromny kontrast w stosunku do surowej, ostrożnej dyrektorki, z którą miałam do czynienia wcześniej. „Jestem pod wrażeniem trudności, których pani doświadczyła, by w ogóle dotrzeć do tego pokoju.
Należy pani do tego miejsca, pani Camilo” — powiedziała. „Dzwonię do ciebie od dwóch dni. Ukradła mi cztery lata młodości i sto tysięcy złotych z ciężko zarobionego stypendium” — odpowiedziałam. Deszcz przykleił jej włosy do policzków.
Audyt finansowy ujawnił oszukańczy transfer stypendium naukowego w wysokości stu tysięcy złotych. Pchnęłam drzwi do pozbawionego okien pokoju archiwum. Mój czas należy całkowicie do mnie. Zazwyczaj dołącza do mnie Oliwier.
Aktualizacje przychodzą same, okresowo i drogą oficjalną.
