Naprawdę leżał przy krawędzi stołu, ekranem do góry, i widziałam tylko, że coś wibruje. To moja siostra dzwoniła do mojego narzeczonego. Odłożyłam telefon dokładnie tak, jak leżał, ekranem do góry przy krawędzi stołu. Wróciłam do zmywania naczyń.
Odwróciłam się do niego plecami i słuchałam, jak trąca krzesło, otwiera lodówkę, pyta, co na kolację. Uniosłam łyżkę do ust i powoli wypiłam zupę. Kłębiły się we mnie od rana do nocy całe zdania, całe rozmowy, które przeprowadzałam sama ze sobą pod prysznicem, w drodze do pracy, w windzie. W niedzielę pojechaliśmy do moich rodziców do Krakowa.
Kiedy weszłam, uśmiechnęła się do mnie. Usiedliśmy do stołu. Sposób, w jaki ani razu nie powiedziała jego imienia, a mimo to jej wzrok wracał do niego co kilka minut. Mama odwróciła się do mnie z pytającą miną.
Uśmiechnęłam się do niej krótko, ciepło i zapytałam, jak jej kolano po zmianie pogody. Widziałam, jak patrzy na swój talerz przez dłuższą chwilę, zanim znowu odezwała się do taty. Kiedy doszłam do Kasi, przez ułamek sekundy stałam za jej krzesłem z dzbankiem w ręku. Jechałam z powrotem do Warszawy z głową opartą o zimne okno i myślałam o tym, co czuję.
I jedno pytanie, które nie dawało mi spokoju przez całą drogę do domu. W poniedziałek wróciłam do pracy. Weszłam do szkoły o 7:50, tak jak zawsze. Po prostu usiadłam w pokoju nauczycielskim przy oknie, wzięłam kanapkę do ręki i przez 5 minut nie byłam w stanie jej ugryźć.
A koleżanka na to spojrzała i mówi: „No nie wygląda to na rodzinne spotkanie”. Przycisnęłam palce do ust i oddychałam przez nos. Kiedy dzwonek oznajmił koniec przerwy, wstałam, wzięłam kanapkę, którą przez całą rozmowę trzymałam w ręku, i wyrzuciłam ją do kosza. Przed wyjściem z pokoju odwróciłam się do Doroty i powiedziałam jej dziękuję.
I w tej chwili, idąc korytarzem do klasy, poczułam coś, czego się nie spodziewałam. Powiedział, że kocha mnie od pierwszego wieczoru, kiedy rozmawialiśmy do 3:00 w nocy przy jednej butelce wina i żadne z nas nie chciało iść spać pierwsze. Sierpień, wyjazd służbowy do Gdańska na cztery dni. Kiedy wyszedł z sypialni i wszedł do kuchni, powiedział dzień dobry i pocałował mnie w czubek głowy.
Wieczorem zadzwoniłam do Doroty. W środę rano napisałam do Kasi. Odłożyłam telefon i wróciłam do sprawdzania klasówek. W piątek pojechałam do łazienek sama, wcześniej niż się umawiałyśmy.
Przyjeżdżałyśmy tu z rodzicami w niedzielę, biegałyśmy tą samą alejką, karmiłyśmy te same kaczki czerstwym chlebem z foliowej torby. Potem wstałam, zapięłam guziki płaszcza jeden po drugim, powoli, od dołu do góry. Kiedy wyszłam z parku, zadzwoniłam do Doroty. Jeszcze nie wiedziałam, jak dokładnie to zrobię, ale wiedziałam już jedno, że następnym razem, kiedy wejdę do naszego mieszkania i spojrzę na niego, nie będę już tą samą kobietą, która trzy tygodnie temu wzięła do ręki jego telefon.
Wróciłam do domu i zaczęłam sprzątać. Dotykałam rzeczy, brałam je do rąk i odkładałam. Zadzwoniłam do Doroty wieczorem. Wszedł do przedpokoju, powiesił kurtkę, zawołał moje imię.
Odłożył telefon na stół ekranem do dołu. Potem sięgnęłam do kieszeni swetra, wyjęłam pierścionek, nie rzuciłam go na stół. Wstałam powoli, podeszłam do niego i położyłam mu pierścionek na dłoni. Powiedziałam: „Masz czas do wieczora”.
Poszedł do sypialni. Wstałam, podeszłam do okna i patrzyłam na ulicę. Zadzwoniłam do Doroty.
