“We gaan er als familie over stemmen. ”
Die zin bleef door mijn hoofd galmen terwijl ik daar zat in de woonkamer van mijn schoonouders. Iedereen was er. Alle broers, zussen, partners.
Iedereen behalve Daan. De man over wie alles ging. De man die 25. 000 euro van mij wilde lenen.
En die ik geweigerd had. Ik keek naar Jeroen. Mijn man. Acht jaar getrouwd.
Acht jaar waarin ik dacht dat wij een team waren. Dat loyaliteit betekende dat je naast elkaar stond, wat er ook gebeurde. Hij keek weg. “Jullie gaan echt stemmen over mijn geld?
” vroeg ik. Ingrid, mijn schoonmoeder, glimlachte alsof ze een prijs uitreikte. “Dat is toch eerlijk? ”
De handen gingen omhoog.
Eén voor één. Ja. Ja. Ja.
Jeroen stak ook zijn hand op. Ik glimlachte terug. “Prima. Dan stemmen we meteen ook over iets anders.
”
Ik haalde een document uit mijn tas. De kamer werd stil. Heel even dacht ik dat iemand iets zou zeggen. Iets wat dit alles recht zou zetten.
Maar niets. Alleen het papier dat ik openvouwde. “De meerderheid beslist, zeiden jullie? ”
Ik legde het document op tafel.
Het was niet iets groots. Geen juridische bom. Gewoon een bewijs dat ik al maanden wist wat Daan achter hun rug om deed. Iets waarvan zij dachten dat alleen hij het wist.
Iets dat alles wat zij over hem geloofden zou veranderen. En toen keek ik naar Jeroen. “En jij? ” vroeg ik.
“Waar stond jij eigenlijk? ”
Hij zei niets. De stilte die volgde zei genoeg.
