Krzysztof wrócił do domu wyjątkowo cichy. Marta stała w kuchni, oparta o zlew, i patrzyła na niego z zimną krwią. Przed nią na blacie leżał gruby notes. Wszystko zostało policzone do ostatniej parówki.
Miała dość bycia codziennym tłem, dość zapachu płynu do czyszczenia i wieczornych telefonów do sanatorium. — Dzwoń do mamy — powiedziała, gdy wziął od niej ręcznik. Krzysztof zamarł. — Serio teraz?
— Tak. Jeśli nie anulujesz, przyjeżdżam do ciebie. Stanął w drzwiach, z szarą twarzą. — Planowałem to od roku.
Masz pojęcie, ile to kosztowało? — Mam. 100 000 zł. Dodałaś swoje wyjazdy, kosmetyki i prezenty dla rodziny.
Otworzyła notes i przesunęła palcem po kolumnach. — Opieka nad mamą to twój obowiązek, ale ja już nie będę za to płacić. Krzysztof próbował coś powiedzieć, ale słowa mu się łamały. Spróbował dodzwonić się do przełożonego, jakby to miało coś zmienić.
W końcu wyjął telefon i zadzwonił do sanatorium. Wykonując rozmowę, stał przy oknie, nerwowo przestępując z nogi na nogę. Marta nie słuchała. Podeszła do szafy, wyjęła cztery duże pudła i zaczęła pakować.
Do pudeł trafiły krawaty, paski, koszule, garnitury. Garderoba Krzysztofa do skromnych nie należała, ale każda rzecz miała swoją cenę. Wieczorem powiedział, że wyjeżdża. Powiedział, że ma dość, że jest zmęczony.
Marta milczała. Gdy Krzysztof wyszedł, a drzwi zamknęły się z trzaskiem, Marta wylała zimną kawę do zlewu, odstawiła filiżankę na suszarkę i otworzyła laptop. Po 20 minutach w przedpokoju piętrzyły się wszystkie cztery pudła. Do południa wycieczka była wybrana i opłacona.
Kartą. Wieczorem Krzysztof zadzwonił. Marta odebrała dopiero za drugim razem. — Jest coś do jedzenia?
— zapytał. W tle było słychać szum morza. — Talerze same się nie myją, koszule same się nie prasują. Ale nie przejmuj się, już to ogarniam.
— Marta, co to ma znaczyć? — To, że jutro wracam do pracy. A ty? Ty masz przecież własne plany.
Krzysztof się rozłączył, nie czekając na odpowiedź. Marta schowała telefon do kieszeni i wróciła do przedpokoju, gdzie stały jego rzeczy. Nie płakała. Wyjęła notes i wykreśliła z niego ostatnią pozycję: „sanatorium”.
Dopisała coś nowego: „nowe życie”. Rano, zanim Marta zdążyła wypić herbatę, zadzwoniła jej teściowa. — Marta? Krzysztof powiedział, że wyjechałaś.
Że on tu siedzi sam. — To on wyjechał. Ja zostałam. I wiesz co?
Mam to gdzieś. Odłożyła telefon. Po południu, kiedy wróciła z pracy, w mieszkaniu było pusto. Pachniało środkiem do czyszczenia i cytryną, tak jak lubiła.
Wyjęła spod szafy pudło z kwitami. Wszystkie rachunki, wszystkie bilety, kopia umowy z sanatorium. Zawiozła to wszystko do kancelarii prawnika. Pół roku później przyznano jej rozwód z orzekaniem o winie Krzysztofa.
Marta dostała mieszkanie i alimenty. On musiał spłacać wspólny kredyt, tak jak sam wybrał. Marta otworzyła okno i wpuściła do środka wiosenne powietrze. Zaczęła pakować do walizek jego rzeczy, które wciąż mieszkały w szafie.
Ale tym razem pakowała ich coraz mniej. Na stole położyła bilety na wakacje. Były na jej nazwisko. Jeden pytający SMS od tego czasu wyświetlił się na ekranie: „Marta, mogę wrócić?
”. Odpisała jednym słowem: „Nie. ” I poszła gotować obiad.
