Je bent toch te ziek om er nog van te genieten. De stem van mijn schoonmoeder Petra droop van minachting door de telefoon. Ik lag in mijn ziekenhuisbed, nog suf van de operatie, en probeerde te verwerken wat ik hoorde. Ik heb iedereen een plezier gedaan door dat oude huisje aan de plas te verkopen.
Het geld kan helpen bij het betalen van je medische rekeningen, aangezien je zo nodig die dure behandelingen wilt. Het huisje aan de plas. De trots van mijn opa. Mijn jeugdparadijs.
Mijn erfenis. Verkocht zonder mijn medeweten of toestemming, terwijl ik onder narcose was. Mijn naam is Lotte de Wit. Op mijn 34e vocht ik tegen een zeldzame hartaandoening die een gespecialiseerde operatie vereiste.
Het huisje aan het water was mijn toevluchtsoord, de plek waar ik herstelde tussen de behandelingen door en rust vond in het geluid van de zachte golven en de ochtendnevel boven het water. Mijn opa had het in zijn testament aan mij nagelaten, wetende hoeveel de plek voor mij betekende. Je had het recht niet, slaagde ik erin te zeggen. Mijn stem nauwelijks meer dan een fluistering.
Dat huisje was van mij. Petra’s lach was scherp en afwijzend. Ach, kom nou. Je kunt amper voor jezelf zorgen.
Bovendien was Martijn het ermee eens dat dit het beste was. De kopers zijn al bezig met de verhuizing. Martijn, mijn man. Natuurlijk had hij de kant van zijn moeder gekozen.
Dat deed hij altijd. Ik beëindigde het gesprek en liet mijn telefoon op de steriele ziekenhuisdekens vallen. De tranen stonden in mijn ogen, maar ik knipperde ze weg. Ik zou Petra de voldoening niet geven.
Zelfs al kon ze me niet zien. Een zacht klopje op de deur onderbrak mijn gedachte. Mevrouw de Wit. Een vrouw in een strak zakelijk pak kwam binnen met een leren map in haar hand.
Ik ben Anouek Terpra van Meerzicht Makelaardij. Ik hoop dat ik niet stoor, maar dit kon niet wachten. Ik gebaarde haar binnen te komen, nieuwsgierig naar haar dringende blik. Ik ben hier vanwege de verkoop van het huisje aan de plas, begon ze terwijl ze naast mijn bed ging zitten.
Er lijkt een aanzienlijk probleem te zijn met de transactie. Bedoelt u naast het feit dat ik nooit heb ingestemd met de verkoop? Ik kon de bitterheid in mijn stem niet verbergen. Anoueks professionele houding veranderde in één van bezorgdheid.
Wacht, u bent de eigenaresse toch? Volgens het kadaster is het onroerend goed geërfd door Lotte de Wit van Hendrik Martens. Ja, dat ben ik. Mijn opa heeft het mij vijf jaar geleden nagelaten.
Toen haalde Anouk diep adem en legde de map op tafel. Dan is er sprake van een ongeldige verkoop. Petra de Vries heeft de papieren ondertekend met een volmacht die nooit heeft bestaan. Ik heb de notaris al gebeld.
Alles is vanaf het begin illegaal geweest. Mijn hart bonsde in mijn keel. Illegaal. Betekende dat wat ik hoopte?
Anouk glimlachte voorzichtig. Het huis is nog van u, mevrouw De Wit. De koop is nooit rechtsgeldig. Petra heeft geen enkel recht om het te verkopen.
Precies het soort dag voor een nieuw begin. Ik keek naar de map, naar Anouk, en voelde voor het eerst in weken iets anders dan angst. Er was een weg terug. En ik zou vechten.
Toen Martijn later die avond binnenkwam, zag hij de map op mijn nachtkastje liggen. Zijn gezicht verbleekte. Lotte, ik kan het uitleggen, begon hij. Ik hief mijn hand op.
Niet nu. Morgen hebben we het erover. Met mijn advocaat erbij. Zijn mond viel open, maar er kwam geen woord uit.
Ik draaide me naar het raam en keek naar het grijze licht buiten. Mijn huisje was nog van mij. En ik was nog niet klaar met vechten.
