Drzwi do gabinetu były otwarte na oścież. Teresa stała przez chwilę w progu, czując, jak od progu bije coś obcego. Jej własna firma, jej dokumenty, jej komputer — wszystko tam było, ale nic nie było na swoim miejscu. Podeszła do biurka i otworzyła pierwszą szufladę.
Pusta. Drugą — pusta. Trzecia zawierała tylko parę długopisów i notes, który pamiętała z ostatniego tygodnia. Gdzie są dokumenty do raportu?
Przeszła przez pokój, otworzyła szafę, zajrzała do każdej teczki. Nic. Wyprostowała się z jękiem i przyłożyła dłoń do krzyża. Cały tydzień zbierała te papiery, korespondencję z urzędem, umowy, faktury.
Wszystko, co potrzebne do zamknięcia kwartału. Ktoś to wszystko zabrał. Ale przecież nikt nie miał kluczy poza nią i Andrzejem. Z kuchni dobiegł ją dźwięk suszarki.
Joanna, jej córka, stała przy zlewie i wycierała szklanki, jakby nigdy nic. Teresa weszła do kuchni, oparła się o stół i powiedziała cicho:
— Joasiu, w gabinecie nie ma dokumentów. Wszystkie zniknęły. Joanna odwróciła się powoli, poprawiła włosy i odpowiedziała spokojnie:
— A, te.
Przecież mówiłaś, że do maja wywieziemy wszystko na działkę. Już to przewiozłam. Teresa poczuła, jak serce przyspiesza. — Gdzie?
Co zrobiłaś z moimi dokumentami? — Mamo, nie denerwuj się. Zabrałam je do magazynu samoobsługowego. Wynajęłam boks.
Przewiozłam część rzeczy, żeby było mniej roboty na wiosnę. Teresa próbowała zrozumieć, co słyszy. Rok temu zapisała córce swoje udziały w firmie, myśląc, że to rodzinna ciągłość. Joanna miała przejąć interesy, a Teresa miała pracować do końca roku.
Tylko że Joanna nie pytała, nie uprzedzała, nie zapytała nawet, co jest ważne. Po prostu wzięła i wywiozła. — Joasiu, w tych dokumentach były umowy, rachunki, wszystko, czego potrzebuję do zamknięcia miesiąca. Jak mogłaś wywieźć to bez mojej wiedzy?
— Mamo, nie histeryzuj. Wszystko jest w magazynie. Jak trzeba będzie, to pojedziesz i sobie weźmiesz. Ja tylko pomogłam.
Teresa stała bez ruchu. To nie była pomoc. To było przejęcie. Ale nie chciała robić sceny przy córce.
Przełknęła gorycz i powiedziała, że musi jechać do biura. Joanna kiwnęła głową i wróciła do suszarki. Teresa wzięła laptop i teczkę z dokumentami, wyszła do sypialni, przebrała się w elegancki garnitur. Spojrzała na siebie w lustrze.
Wyglądała staro, ale trzymała się prosto. Zamknęła drzwi za sobą i zeszła do przedpokoju, gdzie na wieszaku wisiała jej ulubiona beżowa kurtka. Wyjęła z kieszeni klucze, a potem coś, co zobaczyła dopiero teraz — pęk kluczy, który zostawiła Joanna. Na tym pęku był klucz, który Teresa kojarzyła z domem teścia, ale był też nowy, mosiężny, z małą przywieszką.
Na przywieszce ktoś napisał „Magazyn B-14”. Przycisnęła klucz do dłoni. Wiedziała, że to klucz do boksu, w którym Joanna ukryła jej dokumenty. Wsunęła go do kieszeni dżinsów.
Wyszła z domu i wsiadła do taksówki. Pod numerem, który podała, znajdowało się biuro firmy, ale Teresa nie zamierzała tam jechać. Powiedziała kierowcy:
— Proszę na ulicę Magazynową. Kierowca odwrócił się zdziwiony:
— Tam?
To magazyny, nie ma biur. — Wiem. Jadę tam. Po dwudziestu minutach stanęli przed dużym budynkiem z rzędami boksów.
Teresa zapłaciła, wysiadła i podeszła do głównej bramy. Przy bramie stał pracownik ochrony w znoszonej kurtce. Poprosił o dowód i numer boksu. — B-14 — powiedziała Teresa.
Ochroniarz spojrzał na nią podejrzliwie:
— To boks wynajęty przez panią Joannę. Ma pani coś na piśmie? Teresa wyjęła dowód i klucz, który znalazła w kieszeni. — To moja córka.
Mam klucz, więc chyba wolno mi wejść. Ochroniarz wzruszył ramionami i wskazał drogę. Teresa przeszła między rzędami metalowych drzwi, aż znalazła B-14. Włożyła klucz do zamka, przekręciła z cichym kliknięciem.
Otworzyła drzwi i stanęła w półmroku. Wewnątrz stały kartony, torby, pudełka. Na samym przodzie, na plastikowych krzesłach, leżały teczki z napisami „Korespondencja”, „Umowy”, „Rachunki”. Zobaczyła swój raport roczny, notatki, szkice.
Wszystko, co budowała przez lata, zostało tu rzucone jak niepotrzebne śmieci. Podeszła do pierwszego kartona i otworzyła go. Z góry wypadł plik zdjęć — z czasów, gdy Joanna była mała, Teresa trzymała ją na kolanach. Przycisnęła zdjęcie do piersi, ale potem odłożyła je i zaczęła przeglądać papiery.
Wśród dokumentów znalazła coś, czego się nie spodziewała: umowę sprzedaży udziałów w firmie. Na dole widniał podpis Joanny i nazwisko jakiegoś mężczyzny, którego Teresa nie znała. Zadzwoniła do Andrzeja, swojego wspólnika. Głos miał zmęczony.
— Teresa, o co chodzi? Przecież mówiłem ci, że przejmuję obowiązki od nowego kwartału. — Andrzej, dlaczego Joanna sprzedała udziały obcej osobie? — Jak to obcej?
Przecież to mój brat. Myślałem, że wiesz. Teresa poczuła, że ziemia się pod nią osuwa. Córka i wspólnik od dawna planowali przejęcie.
Ona tkwiła w tym wszystkim, ślepa na to, co się dzieje. A teraz siedziała w magazynie, z tymi wszystkimi dowodami. Wieczorem wróciła do domu. Joanna była już w salonie i jadła kolację przy stole.
— Mamo, gdzie byłaś? Tak długo. Teresa położyła na stole klucz do magazynu i zdjęcie małej Joanny. — Byłam w magazynie B-14.
Joanna znieruchomiała. Widelec zawisł w powietrzu. — Skąd masz ten klucz? — Znalazłam w przedpokoju.
Dlaczego wywiozłaś moje dokumenty bez pytania? I co to za umowa sprzedaży udziałów? Joanna odłożyła widelec i skrzyżowała ręce. — Mamo, myślałam, że nie chcesz już pracować.
Tata mi mówił, że planujesz sprzedać firmę. Ja tylko przyspieszyłam, żeby wszystko było załatwione. — Przyspieszyłaś? Sprzedałaś moją firmę za moimi plecami?
— Formalnie to już moja firma. Zapisałaś mi udziały. Ja decyduję. Teresa cofnęła się o krok.
Miała wrażenie, że stoi na krawędzi. Zapisała córce udziały, myśląc, że to rodzinne, a tymczasem Joanna wykorzystała to, żeby przejąć kontrolę, zepchnąć matkę na margines, wywieźć jej rzeczy do magazynu. — Joasiu — powiedziała cicho, starając się opanować drżenie głosu. — To nie była tylko firma.
To było całe moje życie. A ty sprzedałaś to bez jednego pytania. Joanna wzruszyła ramionami. — Mamo, nie przesadzaj.
To tylko biznes. Teresa miała w kieszeni telefon. Zanim wyszła z magazynu, zrobiła zdjęcie umowy sprzedaży. Pomyślała o prawniku, o Andrzeju, o wszystkich, którzy ją oszukali.
Ale nie chciała robić awantury. Zbyt była zmęczona. — Dobrze — powiedziała. — Skoro tak, to ja też podejmę decyzję.
Wzięła klucz do magazynu, włożyła go do kieszeni i wyszła z mieszkania. Na ulicy zatrzymała taksówkę. Podjechała pod dom Krysi, dawnej przyjaciółki, i zadzwoniła do drzwi. — Teresa?
O tej porze? — zdziwiła się Krysia. — Muszę się zatrzymać na kilka dni. Czy mogę?
— Teresa wsunęła dłonie głębiej w kieszenie. Krysia spojrzała na nią, na torby, które Teresa wzięła z samochodu, i skinęła głową. — Wejdź. Coś się stało?
— Później opowiem. Teresa weszła do środka i zamknęła za sobą drzwi. Zostawiła za sobą córkę, firmę i wszystko, co budowała przez lata. Ale zanim zasnęła, wyjęła telefon i zapisała numer prawnika.
Następnego dnia obudziła się wcześniej. Krysia już wyszła do pracy. Teresa wstała, napiła się kawy i otworzyła laptopa. Znalazła adres kancelarii prawnej, którą kiedyś polecił jej brat.
Wysłała maila z prośbą o pilną konsultację. Potem zadzwoniła na policję. — Dzień dobry, chciałabym zgłosić kradzież dokumentów i bezprawne przejęcie mienia. Przez telefon opowiedziała o umowie sprzedaży bez jej wiedzy, o dokumentach przewiezionych do magazynu, o udziale, który zapisała córce, a który został sprzedany obcym osobom.
Policjant nagrał zeznanie i zapowiedział wizytę w domu Joanny. W południe Teresa stanęła przed drzwiami własnego mieszkania. Nacisnęła dzwonek. Otworzyła Joanna, zaskoczona.
— Mamo? Co ty tu robisz? — Chcę porozmawiać. I chcę, żebyś oddała mi klucze i dokumenty firmy.
Joanna uśmiechnęła się z wyższością. — Mamo, nie masz już do nich prawa. Ja jestem właścicielką. — A ja mam umowę, którą znalazłam w magazynie.
I zeznanie na policji. Joanna spięła się. — Co ty zrobiłaś? — Formalnie wszystko jest legalne — powiedziała Teresa spokojnie.
— Zapisałam ci udziały, ale nie pozwoliłam ci sprzedać firmy bez mojej zgody. A ta umowa jest podpisana bez pełnomocnictwa. To oszustwo. Joanna zbladła.
Przez chwilę nie wiedziała, co powiedzieć. W końcu wydukała:
— Nie zrobisz mi tego. — Zrobię — odpowiedziała Teresa. — Wrócisz, kiedy przeprosisz i oddasz to, co moje.
Odwróciła się i wyszła, zamykając drzwi. Ale nie poszła daleko. Opierała się o ścianę w korytarzu, czując, jak serce wali jej w piersi. Była zdruzgotana, ale po raz pierwszy od miesięcy czuła, że stanęła w obronie siebie.
Jednak wiedziała, że to nie koniec. W torbie miała notatnik z numerami wszystkich dokumentów, które Joanna wywiozła. I w głowie plan, jak odzyskać firmę — jeśli w ogóle będzie chciała.
