De eerste keer dat Rob de oude melkkoeienstal echt zag, stond hij er met zijn handen in zijn zij naar te kijken, terwijl de augustushitte de lucht dik maakte. De stal was een van die oude gebouwen op zijn terrein die iedereen leek te vergeten, behalve als er iets mee moest gebeuren. De muren van dikke kalksteen, een laag dak, een zware houten deur en twee kleine ventilatieopeningen – één laag, één vlak bij de dakrand. Binnen was het merkbaar kouder dan buiten.
Rob bleef even in de deuropening staan, verbaasd dat het in dit gebouw zo koel bleef terwijl hij de rest van de boerderij in de hitte zag bakken.
