Damian smeet een vreemde roze cosmeticatas op de keukentafel. ‘Pak je spullen en zorg dat er voor het avondeten geen spoor van jou is. ‘ Anna stond bij de gootsteen en spoelde haar favoriete mok om. Ze keek naar de felroze lippenstift die uit de tas stak.
Zo’n kleur zou ze nooit kopen. Ze bleef kalm, ook al wist ze dat dit het moment was waarop haar huwelijk definitief voorbij was. Drie jaar lang had ze Damian’s theatrale buien verdragen. Hij was altijd al een man die van grote gebaren hield, maar sinds de dood van zijn vader Jerzy een maand geleden, was hij onuitstaanbaar geworden.
Jerzy was een harde man geweest, die zijn familie met ijzeren hand regeerde. Damian was doodsbang voor hem. Maar zodra zijn vader er niet meer was, gedroeg Damian zich alsof hij de kroon had geërfd. ‘Ben je doof?
‘ riep hij. ‘Ik heb een andere vrouw. Ze is lief en begripvol, niet zoals jij met je eeuwige gezeur. Ik eis dat je onmiddellijk dit appartement van mijn vader verlaat.
Tania verdraagt geen vreemde energie. Wij gaan hier wonen als normale, welvarende mensen. ‘
Anna droogde haar handen af en keek hem aan. ‘Dus je bedriegt me en gooit me vandaag nog op straat?
‘ vroeg ze rustig. Damian was duidelijk teleurgesteld dat ze niet huilde of schreeuwde. ‘Precies. Volgende week gaan we met mama naar de notaris.
Dit appartement is van mij en mama. Alles is van ons, volgens de wet. ‘
Anna zei niets. Ze dacht aan de avond drie jaar geleden, toen Jerzy doorweekt bij hen was komen opdagen.
Zijn zakenpartner Waldek had hem opgelicht met valse facturen en hem opgezadeld met een enorme schuld. Damian en zijn moeder Zofia hadden zich toen verstopt. Anna had wekenlang door de papieren gewoeld, elke factuur gecontroleerd en uiteindelijk het bewijs gevonden dat Jerzy’s onschuld aantoonde. Hij was vrijuit gegaan.
Een maand later had Jerzy haar meegenomen naar de notaris en het appartement aan haar geschonken. ‘Jij bent de enige echte man in deze familie, Ania,’ had hij gezegd. ‘Die twee zijn waardeloos. Geef Damian een kans, maar als hij over de schreef gaat, gooi hem eruit.
Je hebt recht op dit huis. ‘
Anna had hem die kans gegeven. Drie jaar lang. En Damian had hem verspeeld.
Nu stond ze in de keuken, terwijl haar man haar probeerde te verbannen. Ze glimlachte bijna. Ze pakte haar telefoon en belde haar werk. ‘Ik ben ziek, ik kom vandaag niet.
‘ Daarna haalde ze de akte van schenking uit de kluis in het bureau. Het document was nog steeds rechtsgeldig. Ze keek naar de klok. Ze had nog uren.
Tijd om te doen wat nodig was. Anna haalde diep adem en begon met het inpakken van Damian’s spullen. Ze pakte zijn belachelijke Hawaiiaanse shirts, zijn kleurrijke sokken, zijn visgerei dat hij nooit gebruikte, zijn gereedschap dat hij nooit aanraakte. Alles ging in grote groene vuilniszakken.
Ze was zorgvuldig, beschadigde niets, wierp niets weg. Alles was van hem, en dat zou het blijven. Om drie uur belde haar schoonmoeder. ‘Pak je spullen al?
‘ vroeg Zofia triomfantelijk. ‘Zorg dat je de sleutels achterlaat en de vloeren dweilt. Ik wil niet dat Tania in het stof zit. ‘
‘Natuurlijk, mevrouw Zofia,’ antwoordde Anna beleefd, terwijl ze de zakken uit beeld hield.
Toen ze ophing, lachte ze hardop. ‘De vloeren dweilen. Natuurlijk. ‘
Tegen zevenen stonden vier volle zakken in de gang.
Anna had de vloeren gedweild, niet voor Tania, maar omdat ze netheid waardeerde. Ze had zich omgekleed in een nette blouse en de akte op de commode in de woonkamer gelegd. Om zeven uur hoorde ze de sleutel in het slot. Damian kwam binnen, gooide zijn schoenen in de gang en liep naar de slaapkamer.
Anna deed alsof ze snikte in het kussen. Damian glimlachte zelfvoldaan en liep naar de woonkamer, waar hij op haar favoriete fauteuil ging zitten en zijn voeten op de salontafel legde. Hij belde zijn moeder. ‘Het is geregeld, mam.
Ze is aan het huilen in de slaapkamer. Morgen haal ik Tania hierheen. ‘
‘Goed zo, jongen,’ zei Zofia. ‘Ze zal wel bijkomen.
‘
Anna stond in de deuropening. ‘Damian, fijn dat je mama belt. Mamma, maak de bank maar klaar, je zoon komt thuis. ‘
Damian verstijfde.
Zofia’s mond viel open. Anna liep naar de gang, pakte de eerste zak en gooide die de deur uit. De tweede volgde, toen de derde en de vierde. Ze zette ze netjes op de overloop.
‘Wat doe je, idioot? ‘ schreeuwde Damian. ‘Dit is het appartement van mijn vader! ‘
Anna pakte de akte en legde die voor hem op tafel.
‘Jij bent de idioot, Damian, geen erfgenaam. Weet je nog wat er drie jaar geleden gebeurde? Toen je vader werd opgelicht en jij en je moeder je verstopten? Ik heb al het bewijs gevonden.
Ik heb hem gered. En je vader heeft mij dit appartement geschonken, drie jaar geleden, bij de notaris. ‘
Damian’s gezicht werd wit. ‘Dat is niet waar.
‘
‘Lees maar,’ zei Anna kalm. ‘En nu, pak je spullen en ga. Je kunt je visgerei omhelzen. ‘
Zofia probeerde te protesteren, maar Anna negeerde haar.
Damian stond op, struikelde over zijn eigen voeten en liep naar de deur. Anna gooide zijn jas naar hem en duwde hem de gang in. ‘Je kunt je eigen jas meenemen, of moet ik hem in een zak stoppen? ‘
Damian stond op de overloop, in zijn huissloffen, met één sok.
De buurvrouw, mevrouw Nina, kwam de trap op. ‘Ania, verhuizing? ‘ vroeg ze. ‘Erger, mevrouw Nina.
Ik ben van het ongedierte af. ‘
Damian werd vuurrood. ‘Doei, Damian! ‘ riep Anna vrolijk, en ze deed de deur dicht.
Achter de deur hoorde ze Damian mompelen: ‘Mama, wat moet ik nu doen? ‘
Anna liep terug naar de woonkamer. Ze zag de verloren sok op de grond, pakte hem op en gooide hem in de prullenbak. Daarna veegde ze de salontafel schoon waar Damian zijn voeten had gehad.
Ze ging naar de keuken, zette water op en maakte een kopje thee. Ze zag de roze cosmeticatas nog op het aanrecht liggen. Ze pakte hem op, liep naar de deur, opende die en legde de tas bovenop de groene zakken. Damian keek haar aan, maar ze zei niets.
Ze deed de deur dicht en draaide het slot om. Nu was er echt niets meer van Tania in haar huis. Anna ging aan de keukentafel zitten met haar thee. Ze pakte de krant met de kruiswoordpuzzel en haar pen.
De avond was stil en vredig. Voor het eerst in jaren hoefde ze niet te luisteren of er iemand ontevreden binnenkwam. Ze hoefde geen excuses te verzinnen voor Damian’s domheid. Ze hoefde niemand meer een kans te geven.
Jerzy had haar gevraagd om Damian een kans te geven. Ze had hem drie jaar gegeven. Damian had die tijd verspild. Nu was het voorbij.
Anna nam een slok thee. De kruiswoordpuzzel lag voor haar. Ze begon aan het eerste woord. Achter de deur hoorde ze het geluid van een zware groene zak die over de overloop werd gesleept.
Toen werd het stil. Ze glimlachte en dronk haar thee op.
