Het veld lag er nog niet helemaal bij alsof het hoogzomer was, maar het oranje hart van de bloemen die wél bloeiden, sprong er fel uit. Er waren nog wat wilde restjes te zien, een paar puntjes kleur hier en daar, maar de meeste tulpen stonden nog strak in de knop. We zouden dus echt nog een keer terug moeten komen. Sommige percelen leken op gewone tulpen, maar die zouden later pas opengaan.
Er kwam hier en daar wel iets op, maar nog lang niet genoeg. De narcissen daarentegen stonden volop te pronken. Die waren er helemaal klaar voor, felgeel en vrolijk, en gaven je meteen dat voorjaarsgevoel. Zelfs al was ik verkouden of had ik last van mijn allergie, die kleur maakte alles goed.
Ik had niet verwacht dat het hier zo stil zou zijn. Met al die toeristen die normaal op die velden afkomen, had ik gedacht dat we in een mensenzee zouden staan. Maar het was rustig, bijna leeg. Alleen wij en de bloemen.
Ik vroeg me hardop af of ze hier ook een kat hadden. Dat zou het plaatje compleet maken, zo’n beestje dat tussen de stengels door schoot. Een beetje alsof je door een droom liep. Toen viel het gesprek op Covent Garden.
Iemand in de chat zei dat het in Londen lag. Een ander beweerde van niet, en riep dat het in Las Vegas was. “Hey yo, wij zijn Las Vegas, jongens,” zei ik lachend tegen de camera. Wie dat zei, kon ik niet eens meer volgen.
Het was zo’n moment waarop iedereen door elkaar praatte en het nergens meer over ging. Maar het voelde goed. Opeens zag ik dat meneer Suker ons volgde. “Bedankt voor het volgen,” zei ik in de camera.
Toen richtte ik me tot iemand anders. “Hey Slip, ben je vrij? Kom je nog langs? ” Het antwoord was positief en ik kon mijn enthousiasme niet onderdrukken.
We zouden een auto hebben, hij zou ons oppikken, en dan zouden we hem plagen dat hij een tulp was terwijl ik een narcis was. Hij keek me aan alsof ik gek was. “Echt? Kijk naar die vorst,” zei ik, wijzend naar de bloemen.
Zouden jullie geloven dat ze hier honderd soorten narcissen hebben? Het is niet te bevatten. Je kunt het je gewoon niet voorstellen als je er middenin staat. Ondertussen was iemand aan het ijsskaten vanaf haar werk.
Of eigenlijk aan het skypen. “Nice,” zei ik goedkeurend. We lieten haar even, maar mijn aandacht werd weer getrokken door de bloemen. Ik wees naar een prachtige variant met veel oranje.
“Ik vind dit mooi, bijna invasief hoe dat oranje naar binnen dringt in het hart van de narcis. ”
Ik herinnerde de kijkers eraan dat als ze bloembollen wilden bestellen, ze de QR-code konden scannen die we ergens hadden laten zien. De bollen zouden dan in oktober geleverd worden, zodat je ze kon planten. Het was waarschijnlijk vooral voor mensen uit de EU bedoeld, maar je weet nooit.
Misschien hadden we toch een paar internationale kijkers die het leuk vonden. We liepen verder en ik bleef maar praten over de verschillen tussen bollen, ballen en kommen. Iemand zei dat je lippen hebt en ik riep terug dat ik geen bloeiende balletjes had. Ze gebruikten hier enorme zaden.
De bollen. Historische bollen. Remarontulpen. “Mijn god, de bollenkoorts,” zei ik lachend.
Het was zo’n typisch gesprek dat nergens heen ging maar toch ergens over ging. Bollen en ballen zijn niet hetzelfde. Je hebt een kom en een bal. Je hebt een baas, een bal en een voetbalding.
Iedereen lachte maar niemand wist precies waarom. Ik keek op mijn horloge. “Is het al tijd? Het is drie uur, jongens.
Even voor de duidelijkheid. ”
Verderop zagen we bloemen die echt leken op Mae West, met die weelderige, ronde vormen. “Cool,” zei ik. Ze leken inderdaad een beetje op haar.
We liepen langs een bord waarop stond dat Ilias in het Grieks zon betekent. “Dat is mooi,” zei ik erover. Toen zagen we een roze variant, Pink Rim. “Hey, waar is de roze rand?
Oh, ze hebben een roze rand. Ze hebben echt een roze rand. Dat is gaaf. ”
Iemand noemde White Nile, en ik zei: “Voer ze aan de engel naar beneden.
” Het was onzin, maar het klonk goed. We kwamen langs bloemen die er bijzonder uitzagen, alsof er twee bloemen in één zaten. Het was echt cool. Er was ook een variant die op een wortel leek.
“Meer een wortel, toch? Of een aardappel. ” Iemand in de chat zei: “Het is net een ui. ” Iedereen deed mee, riep van alles door elkaar.
“Ja, als je het gemist hebt, ben je goed,” zei ik lachend. Ik merkte dat mijn neus begon te kriebelen. “Yo, heeft iedereen hier last van allergieën of wat? ” Iemand in de chat bevestigde dat ze ook allergisch waren.
Ik legde uit dat ik ook altijd last heb, maar dat ik van tevoren een antihistaminicum had genomen. “Dat helpt echt,” zei ik. “Je moet er alleen wel aan denken. ” Ik gaf toe dat ik soms gewoon koppig ben en ze vergeet te nemen.
En toen zag ik die kleur weer. Fel, helder, levendig. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Het was alsof de lente rechtstreeks in mijn ogen scheen.
We liepen verder en kwamen langs een veld met witte bloemen en een roze rand. “Oh, die zijn echt prachtig,” zei ik. “Hey, Pink Crystal, hoe gaat het? ” leek ik tegen een bloem te zeggen.
Ik had geen idee waarom, maar het klopte wel. De tijd vloog voorbij. Nog maar drie maanden en iemand zou klaar zijn met iets, met een opleiding of een project. “Verdomd goed, A is verdomd goed,” zei ik.
“Zei ik niet dat je dit kunt? Je kunt het. Denk terug aan al die momenten waarop je dacht: ‘Oh nee, ik kan dit nooit. ’ Maar je kunt het wel.
Je doet het. Je bent er bijna. ”
Toen wees iemand in de chat me op Queen of Vermilions. “Ik ben dol op vermiljoen,” zei ik.
“Het is waarschijnlijk een van mijn favoriete kleuren. Het heeft iets krachtigs, iets warms. ” Ik vroeg of iemand me een plek kon laten zien waar ze hennep verbouwen. “Wat wil je doen, een t-shirt maken?
Of wil je jezelf liever lekker allergisch maken? ” Iedereen lachte. Ik wilde die roze bloemen zien. “Wow, ik vind deze kleur ook geweldig,” zei ik.
Het was zo’n mooie kleur, echt prachtig. Iemand vroeg of lokale honing echt werkte tegen allergieën. Ik zei dat het over het algemeen beter is om lokale honing te eten, gewoon om lokale bedrijven te steunen. Of het echt werkt, wist ik niet, maar het kon geen kwaad.
De baby’s, de kleine bloemen, stonden nog allemaal te wachten om op te komen. Ze waren er bijna maar nog niet helemaal. We liepen verder en vonden een bankje. “Mooi,” zei ik.
“Dit is een beter bankje dan die van eerder. ” Ik ging zitten, keek om me heen en zei: “Hij eet drie maanden lang elke dag een lepel gras. Daardoor raakt je lichaam gewend aan het stuifmeel. Dat is hoe het werkt.
”
De rode bloemen leken bijna niet echt. Zo fel, zo dieprood. Het leek alsof iemand ze met verf had ingekleurd. “Hey, muis is een koekje,” zei ik zomaar tegen de camera.
“Hoe gaat het? ” Het was fijn dat Aziz er ook bij was, en de chat ook. “Jullie zijn cool. Bedankt dat jullie meegaan en cool zijn.
”
Ik vroeg of iemand zijn favoriete kleur al had gezien. We liepen langs een veld met paarse bloemen en ik moest opletten dat ik niet viel. De veelheid, de overvloed, het leek haast in de bloemen te lussen. Het was overweldigend, maar op de beste manier mogelijk.
Iemand vroeg of er ook zwarte tulpen waren. “Die zijn nog niet op,” zei ik. “Misschien hebben ze ze wel, maar we kunnen ze nu niet zien. ” Ik keek nog eens goed, maar het was gewoon nog te vroeg.
We zouden misschien later nog eens terug moeten komen, als alles in bloei stond. Maar zelfs nu, half in bloei, met de narcissen volop en de tulpen nog wachtend, was het hier al prachtig. Ik kon me niet voorstellen hoe het zou zijn als alles open was.
Die gedachte maakte me blij, gewoon omdat ik wist dat we nog een reden hadden om terug te komen.
