Ik sta buiten in het donker, kijkend naar de lucht. Het is 1:15 uur ’s nachts en sommigen van ons wachten nog steeds op de meteorenregen. Ik niet. Ik heb dat stadium al gehad.
“Waarom sta jij daar nog? ” vroeg ik aan degene die naast me stond. “Ga toch naar huis. ”
“Ik wil de meteoren zien,” was het antwoord.
Ik haalde mijn schouders op. “Ik heb al noorderlicht gezien in Vancouver. Ik heb dat hele proces al doorgemaakt. Ik kan het gewoon thuis op het nieuws bekijken.
”
“Maar als je naar Kitsilano gaat, kun je het zien. Spanish Banks is ook goed. ”
“Ik heb mijn foto’s al. ”
Ze snapten het niet echt.
Voor mij was het simpel: ik houd niet van wachten op zoiets. Ik heb het al gezien. Ik hoef het niet opnieuw te zien. Uiteindelijk besloten we naar huis te gaan.
Het werd laat en ik ben geen nachtuil meer. Nou ja, dat zeg ik, maar ik slaap toch niet goed. Dus hier zit ik dan, laat op de avond, met een bord eten. Dit is een eetstream.
Ik eet Koreaans eten met Koreaanse eetstokjes. Het is heerlijk. Echt heerlijk. Er zit een gerecht bij dat ik nog nooit heb gehad – het is een soort soep, maar dan beter dan alles wat ik ooit heb geproefd.
Ik probeer stil te zijn, maar ik kan het niet helpen dat ik geniet. In de chat praat iemand over messen. “Ik wil geen scherpe messen in huis,” zegt Steel Matthews. “Er gebeuren ongelukken.
”
“Klopt,” antwoord ik. “Maar deze is niet scherp. ”
“Ik slijp ze,” zegt hij. “Weet je hoe je messen op de juiste manier slijpt?
” vraag ik. “Ja, dat weet hij,” zegt iemand anders. Ik moet denken aan een Koreaans persoon dat ik ken – Poon, of hoe je hem ook noemt. Ik zei altijd “hallo” tegen hem in het Koreaans, als een vriendelijk gebaar.
Maar hij negeerde me altijd. Ik snap het niet. Ik dacht dat het aardig was. Misschien spreekt hij geen Koreaans.
Of misschien vond hij het niet gepast. Hij heeft mijn kanaal gewaardeerd. Dat waardeer ik. We helpen elkaar, denk ik.
Ik ben nieuw op Twitch, ook al ben ik een YouTuber. YouTube is iets heel anders. Je maakt video’s, je bewerkt, je gaat de diepte in. Bij live streams is alles oppervlakkig.
Echte tijd. Geen montage. Geen correcties. Alles is zoals het is.
“Streamen is moeilijker,” zeg ik tegen de chat. “Je kunt geen diepgaande onderwerpen behandelen. Live is oppervlakkig. Maar video’s kan ik wel de diepte in gaan.
Daarom geef ik eigenlijk de voorkeur aan het maken van video’s. ”
“Het is gewoon een casual praatje,” zeg ik. “Meer niet. ”
De nacht is stil.
De meeste mensen in Vancouver slapen nu. Mijn vrienden in andere tijdzones zijn ook al naar bed. Ik zit hier alleen met mijn eten en mijn gedachten. Soms vraag ik me af of ik wel de juiste keuze heb gemaakt.
Waarom zit ik hier in het donker te streamen terwijl anderen slapen? Omdat ik niet kan slapen. Omdat ik anders ben, denk ik. Een nachtuil die niet wil wachten op een meteorenregen, maar wel wakker blijft voor een bord eten en een gesprek met vreemden.
En ik vraag me af: waarom zou iemand mij überhaupt volgen? Waarom zou iemand om mijn verhaal geven?
