Ik had drie gerechten en een soep op tafel staan, en ik besloot er een korte livestream over te doen. Geen koken vandaag, gewoon eten en kletsen. Iedereen die me kent, weet dat ik zelden zo duur eet, dus dit was een zeldzame traktatie voor mezelf. Eerst had ik gestoomde eieren gemaakt.
Twee soorten eiwitten in één gerecht: gewone kippeneieren gemengd met gezouten eendeneieren. Die felgele eendendooiers hak je fijn en roer je door het eiermengsel, en het eenden-eiwit klop je net zo lang tot het luchtig is. Het zoute van die eendeneieren geeft al genoeg smaak, dus extra zout had ik niet eens nodig. Een snufje lente-ui erover en klaar.
Simpel, maar ontzettend lekker. Daarnaast had ik restjes van gisteren: zelfgemaakte kip die ik uit elkaar had gehaald, gemengd met gefermenteerde groenten en wortels uit Kantonese stijl. Alles door elkaar, met een saus van sesamolie, sojasaus, suiker en een vleugje honing. Zoetzuur, hartig, een beetje nootachtig – het was een echte zomerschotel.
Het kost wel twee uur om te maken, vooral omdat de kip eerst moet marineren en stomen voordat je hem kunt verscheuren. Stomen is beter dan blancheren, want dan blijven de sappen en de smaak behouden. Ik maak er altijd een grote portie van, zodat ik er de hele week van kan eten. En natuurlijk had ik ook een kruidenbouillon, echte Kantonese soep.
Ik zette alles klaar voor een foto: drie gerechten, één soep. Precies zo’n maaltijd waar ik normaal alleen maar van kan dromen. Ik was eigenlijk aan het werk aan de opzet voor een muziekcafé-stream, met nummers van The Beatles. Terwijl ik zocht en research deed, dacht ik: waarom eet ik dit niet gewoon op terwijl ik bezig ben?
Even opwarmen in de magnetron, opeten en ondertussen doorwerken. Zo kon ik twee dingen tegelijk doen en toch even live gaan voor een korte stream. De bedoeling was simpel: even snel eten, wat kletsen en weer verder met mijn werk. Maar zoals altijd liep het anders dan gepland.
Er kwam een kijker binnen die vroeg of ik mijn stem wilde veranderen in de chat, via de tekst-naar-spraak-functie. Ik dacht: oké, waarom niet. Even iets anders voor de lol. Ik opende de instellingen en probeerde een paar stemmen uit.
“Dit is een voorbeeld van mijn stem. ”
“En deze? ”
“Dit is een voorbeeld van mijn stem. ”
Ik bleef maar heen en weer klikken, van de ene stem naar de andere, terwijl de kijker steeds “nee” zei.
Een voorbeeld van een mannenstem? Nee. Een vrouwenstem? Nee.
Ik zat daar, klikte eindeloos door die stemmen terwijl mijn eten langzaam koud werd op tafel. De chat bleef reageren, maar elke stem die ik voorstelde werd afgekeurd. Ik lachte erom, maar vanbinnen begon ik me een beetje ongemakkelijk te voelen. Ik wilde gewoon mijn maaltijd opeten, maar ik bleef vastzitten in die stemmenkermis.
En steeds opnieuw klonk die stem door mijn speakers: “Dit is een voorbeeld van mijn stem. ” En steeds opnieuw hetzelfde antwoord: “Nee. ”
Ik bleef doorklikken, vastberaden om iets te vinden wat wél goed was. De zevende stem.
De achtste. Elke keer hopen, elke keer een nieuwe teleurstelling. Mijn maaltijd stond daar maar, onaangeroerd, terwijl ik me steeds meer afvroeg of dit nog wel leuk was.
Uiteindelijk bleef ik zitten met een stil beeldscherm, mijn hand boven die ene knop, en één gedachte die maar bleef terugkomen: waarom had ik hier ooit ja tegen gezegd?
