Ik staar naar het bord eten voor me, maar ik kan het niet opeten. Niet omdat het niet lekker is, maar omdat ik het gewoon niet kan verslaan, dit probleem. Mijn vingers trillen licht als ik de Koreaanse eetstokjes oppak, dezelfde die ik altijd gebruik omdat ze beter vasthouden. “Ik ga dit opeten,” zeg ik, meer tegen mezelf dan tegen wie dan ook.
Buiten is het bijna half twee ’s nachts. Ik hoor via de chat dat er mensen buiten staan te wachten op een meteorenregen. Ik had daar vroeger ook gestaan, met m’n camera, klaar om het perfecte shot te maken. “Waarom ga je niet naar huis?
” vraag ik aan niemand in het bijzonder. “Het is al laat. ”
Maar ik blijf zitten. Ik ben niet meer diegene die uren in de kou wacht op een natuurverschijnsel.
Ik heb de noorderlichten al gezien in Vancouver. Ik heb die meteorenregen ook al gezien – vanaf Cypress Bowl, het uitkijkpunt waar je een prachtig zicht hebt op de stad. Ik heb dat proces al doorlopen. Nu kan ik gewoon thuisblijven en het nieuws kijken.
Ik neem een hap van het eten. Het is een eetstream, niets bijzonders. Maar het is mijn content. Terwijl ik kauw, verschijnt er een chatbericht van Steel Matthews.
Hij zegt dat hij geen scherpe messen in huis wil. Ik lach erom. Een andere kijker merkt op dat onscherpe messen juist gevaarlijker zijn, omdat je meer kracht moet zetten en ze dan kunnen wegglijden. Steel reageert dat hij ze altijd zelf slijpt.
“Weet jij hoe je messen echt moet slijpen? ” vraag ik. “Ja,” antwoordt hij. “Wat?
” Ik schud mijn hoofd. “Dus dat verklaart waarom hij me negeerde. ”
Ik vertel het verhaal. Ik zag een Koreaanse chef-kok in een stream, en uit beleefdheid begroette ik hem in het Koreaans.
Geen reactie. Geen enkele. Ik dacht nog: misschien is hij wel van Koreaanse afkomst maar spreekt hij de taal niet. Ik snap het nu.
Hij was waarschijnlijk gewoon druk aan het werk, of hij hoorde me gewoon niet. “Maar ik ben hem dankbaar,” zeg ik. “Hij heeft mijn kanaal een beoordeling gegeven. We helpen elkaar hier allemaal, denk ik.
”
Ik blijf eten, probeer stil te zijn terwijl de chat door blijft praten. Iemand vraagt wat ik precies stream. Ik leg uit dat ik oorspronkelijk een YouTuber ben, maar dat YouTube steeds het algoritme verandert. Je moet elke keer nieuwe regels volgen, anders blijf je niet relevant.
“Op YouTube maak je gewoon video’s,” zeg ik. “Je kunt een diepgaande video maken over één onderwerp. Je kunt het bewerken, je kunt het creëren. Bij live streamen is alles anders.
Alles is echt, er is geen bewerking. Het is onvoorspelbaar. ”
“Streaming is moeilijker omdat er geen editing is,” typt Steel. “Ja, precies.
Alles is live, real time. Het is casual geklets. Bij een video kan ik echt de diepte in gaan op een onderwerp. ”
Ik neem nog een hap.
Dit eten is echt goed. De chat merkt op dat mijn stream aan het haperen is, maar Steel zegt dat het bij hem prima binnenkomt. Mijn oog trilt een beetje van vermoeidheid. “Steel is nu weer aan het werk,” zeg ik.
“Het is lunchtijd geweest in Australië, dus hij is weer bezig. ”
Het is twee uur ’s nachts in Vancouver. De meeste mensen liggen al lang in bed. Maar ik ben een nachtuil, ik kan toch niet slapen.
En ik zit hier, in mijn eentje, te praten tegen een handvol mensen aan de andere kant van de wereld. “Het is anders als je al iemand kent online,” zeg ik. “Dan kun je kletsen. Maar als je net begint en je hebt niemand, dan zit je er alleen voor.
”
Ik kijk naar het bord voor me. Het is half leeg. Buiten wachten mensen nog steeds op de meteorenregen. Vroeger had ik daar ook gestaan, vol verwachting.
Nu zit ik hier, met mijn Koreaanse eetstokjes, mijn eigen content aan het maken op een manier die ik nog aan het leren ben. Twitch is nieuw voor me, totaal anders dan YouTube. Maar ik ben aan het ontdekken, beetje bij beetje. Ik neem de laatste hap.
Het is stil nu. De chat is rustig. Ik blijf daar even zitten, kauwend, terwijl de nacht gewoon doorgaat.
