Het is half twee ‘s nachts en ik zit nog steeds buiten met mijn camera, terwijl de rest van de wereld al lang slaapt. Mijn vriend Cleon streamt live vanuit huis en vraagt waar ik in vredesnaam nog buiten doe. “Je wacht toch niet op de meteorenregen? ” vraagt hij door de chat heen.
Ik haal mijn schouders op. “Ik heb de noorderlichten al gezien in Vancouver. Ik ben dat stadium wel voorbij. ”
“Waarom ga je dan niet naar huis?
Het is hartstikke laat. ”
“Ik heb mijn eigen content,” antwoord ik. “Ik ben nou eenmaal een nachtuil. ”
Cleon snapt er niets van.
Voor hem is het logisch: als je de meteoren wilt zien, rijd je naar Cypress Bowl en kijk je omhoog. Klaar. Maar voor mij is het nooit zo simpel geweest. Vroeger deed ik dat ook, naar Cypress rijden, wachten op het perfecte beeld.
Nu zit ik hier, met Korean chopsticks in mijn hand en een bord eten voor mijn neus, terwijl ik probeer uit te zoeken hoe dit streaming-gedoe nou eigenlijk werkt. Ik ben nieuw op Twitch. Ik kom van YouTube, waar je alles kunt editen, waar je een verhaal kunt vertellen, waar je een onderwerp tot op het bot kunt uitzoeken. Hier is alles live.
Geen tweede kans. Alles wat je zegt, gebeurt op het moment zelf. “Ik vind videomaken toch fijner,” zeg ik tegen de chat. “Je kunt een diepe duik nemen in een onderwerp.
Live-streamen is meer oppervlakkig geklets. ”
De chat reageert. Steel Matthews zegt dat hij ook gewoon IRL chat leuk vindt. “Ik bedoel, YouTube verandert constant de algoritmes.
Als je in het spel wilt blijven, moet je elke keer weer meebewegen. Dat is vermoeiend. Maar live is ook niet makkelijk. Er is geen montage, geen redding.
Het is gewoon… echt. ”
Ik neem weer een hap van mijn eten. Het is goedgekruid, Koreaans, en ik geniet ervan.
Eerder vanavond zei ik nog “goedenavond” tegen een Koreaanse chef in het Koreaans, omdat ik dacht dat het een aardig gebaar was. Maar hij negeerde me gewoon. Misschien spreekt hij helemaal geen Koreaans. Misschien wilde hij gewoon niets met me te maken hebben.
Ik weet het niet. “Ik ben niet close met die gasten,” mompel ik tegen de chat. “Ik ken ze pas sinds kort. Het is beter om hun naam niet te noemen.
Als er iets met ze gebeurt, wil ik daar niks mee te maken hebben. ”
Het is stil in de chat. Het is nacht in Vancouver, dus de meeste mensen uit mijn tijdzone liggen al in bed. Daarom chat ik met mensen uit Australië, die overdag werken en even pauze hebben.
Het is prettig om iemand te hebben om mee te praten, al is het maar virtueel. Maar als starter heb je niemand. Niemand die reageert. Niemand die je gezelschap houdt.
In de verte hoor ik vuurwerk. We hebben vuurwerk in de stad, en ik ben er wel eens naartoe geweest. Maar één keer kijken is genoeg. Net als de meteorenregen.
Net als al die dingen waarvan mensen denken dat je ze telkens opnieuw moet beleven. Soms is één keer genoeg. Mijn ooglid trilt. De chat zegt dat er iets met de stream is.
Ik kijk naar mijn bord, naar mijn camera, naar de donkere nacht buiten. Ik weet niet goed waarom ik hier nog zit, maar ik zit hier. En ik blijf zitten.
