Het geschreeuw kwam uit de woonkamer, gevolgd door het gekraak van een omvallende stoel. Ik rende ernaartoe en zag Boudewijn midden in de kamer staan, zijn gezicht vertrokken in een grimas van woede en wanhoop. Thijs zat rustig op zijn plek, met een berg fiches voor zich. “Hoe?
” hijgde Boudewijn. “Ik had een full house en jij had four of a kind. ”
“Je hebt verloren,” zei Thijs zacht. “Accepteer het.
”
Boudewijns blik gleed naar mij. Er zat iets in die blik dat me nog nooit eerder had geraakt. “Ik heb geen geld,” zei hij langzaam. “Maar ik heb iets anders.
Ik heb een vrouw. ”
Hij greep mijn hand. “Een nacht met Eva in ruil voor mijn schuld. ”
De stilte die volgde was verstikkend.
Ik staarde mijn man aan, kon mijn oren niet geloven. Thijs stond op, zijn knokkels wit. “Besef je wat je net hebt gezegd? ”
Boudewijn haalde zijn schouders op.
“Ze is mijn vrouw. Ik doe wat ik wil. ”
Hij duwde me richting de slaapkamer. “Ga, werk mijn schuld af.
”
Ik liep, maar niet omdat ik gehoorzaamde. Mijn lichaam functioneerde op automatische piloot. In de slaapkamer gleed ik langs de deur op de grond. Alle liefde die ik ooit voor deze man had gevoeld, stierf op dat moment.
In de plaats kwam een koude leegte. Ik wist niet hoe lang ik daar zat. De deurklink draaide langzaam. Thijs verscheen in de deuropening, maar stapte niet naar binnen.
Zijn blik zat vol pijn en medeleven. “Hij zal je nooit meer aanraken,” zei hij schor. De tranen die ik had ingehouden stroomden eindelijk over mijn wangen. Ik was niet alleen in deze nachtmerrie.
Thijs vertelde me dat hij al jaren van me hield, maar had gezwegen omdat ik de vrouw van zijn vriend was. “Vandaag heeft hij elke grens overschreden,” zei hij. “Ik zal je helpen, hoe dan ook. ”
Die woorden gaven me kracht.
Ik stond op. “Help me met inpakken. ”
Toen we de woonkamer binnenkwamen, zat Boudewijn op de bank met een ijszak tegen zijn hoofd. Hij zag mijn koffer en sprong op.
“Waar ga je heen? Je kunt niet weggaan. Je bent mijn vrouw. ”
“Niet meer,” antwoordde ik kalm.
“Vandaag heb je zelf ons huwelijk beëindigd. ”
“Het was maar een grapje,” probeerde hij te glimlachen. “Ik was dronken. ”
“Je wist heel goed wat je zei.
”
Thijs stapte tussen ons in toen Boudewijn probeerde me tegen te houden. “Ga opzij,” zei hij koud. “Of dit is niet de laatste klap. ”
Boudewijn week achteruit.
“Hier krijg je spijt van, Eva. Je komt nog teruggekropen. ”
Ik keek niet om. Ik liep de deur uit, met Thijs die mijn koffer droeg.
Bij mijn ouders werd ik opgevangen door mijn vader, die alles begreep zonder een woord. Mijn moeder zette thee terwijl ik het hele verhaal vertelde. Drie dagen later kwam Boudewijn langs met verlepte rozen. Mijn vader stuurde hem weg.
De scheiding verliep snel en rustig. Boudewijn tekende alles zonder tegen te stribbelen. Een jaar ging voorbij. Ik was verhuisd naar een klein appartement in het centrum en had mijn eigen landschapsarchitectuurstudio geopend.
Het project dat ik had afgerond op de avond dat ik vertrok, bleek een groot succes. Ik voelde me voor het eerst echt vrij. Ik zag Boudewijn terug in een café, met een ander meisje. Onze blikken kruisten elkaar.
Ik voelde niets. Hij was me volkomen vreemd geworden. “Alles in orde? ” vroeg Thijs, die mijn blik had opgemerkt.
“Ja,” zei ik en glimlachte oprecht. “Meer dan in orde. ”
Ik had vernedering en verraad doorstaan, maar ik was niet gebroken. Ik was vrij.
En die vrijheid was elk moment van leed waard geweest.
