Ik had de krab al bijna een uur liggen, maar ik durfde hem nauwelijks aan te raken. Niet omdat ik niet wist hoe ik hem moest eten, maar omdat ik wist dat mijn handen daarna zouden jeuken en dat mijn cholesterol er niet blij mee zou zijn. Toch kon ik de verleiding niet weerstaan. Dit was geen gewone krab.
Dit was een reuzenkrab uit British Columbia, een echte delicatesse die je niet elke dag op tafel krijgt. Ik had hem voor ongeveer twintig tot vijfentwintig dollar per pond gekocht, en dit was maar de helft van één kant. De rest had ik bewaard voor later. Het was duur, veel te duur, maar ik had een excuus: ik had last van mijn keel en deze krab zou me misschien wat troost bieden.
Of dat waar was, wist ik niet, maar het klonk goed genoeg. In plaats van hem alleen op te eten, besloot ik om mijn maaltijd te delen met wie er maar wilde kijken. Een rare kans, dacht ik, en het leek me leuk om er iets bijzonders van te maken. Dus zette ik alles klaar: de lange kruidenbouillon, de zelfgekweekte fruitgroente en de krab zelf, klaar om aan te vallen.
Ik greep de Koreaanse roestvrijstalen eetstokjes in plaats van de Chinese. Die zijn steviger en makkelijker om door het vlees te graven. Ik wilde de krab netjes kunnen ontleden, zoals de Kantonese manier voorschrijft: met gember en lente-ui, in een wok, flink doorgeroerd. De gember is niet alleen voor de smaak, maar ook om het “koude” karakter van de krab te balanceren.
In de Kantonese keuken is dat een doordachte keuze, geen toeval. Voorzichtig schepte ik de bouillon op. Het was heet, té heet, want ik had het waarschijnlijk te lang opgewarmd. Maar de smaak was sterk en rijk, precies wat mijn keel nodig had.
Ik nam een slok en voelde de warmte naar binnen zakken. Goed spul. Toen wijdde ik me aan de krab. Ik hield hem stevig vast, bang dat ik hem zou laten vallen.
Het vlees was dik en sappig, en ik schraapte met mijn eetstokjes langs de schaal om er alles uit te halen. “Dit is vet,” mompelde ik tegen mezelf, terwijl ik naar de stukken keek die ik losmaakte. “Dit is echt vet. ”
Ik waarschuwde mezelf ook: niet alles eten, de kieuwen moeten weg, die zijn niet eetbaar.
En als je last hebt van hoog cholesterol, kun je dit beter laten staan. Maar ik had al besloten dat ik het mezelf zou gunnen. Ik zou het gewoon volhouden, en daarna zou ik er wat crème op smeren voor de jeuk. Het was de moeite waard.
Ik wees naar de schaal en zei: “Dit is het kieuwgedeelte, die moet je niet eten. ” En terwijl ik dat zei, haalde ik het voorzichtig weg en legde het aan de kant. Het is een hele opgave, zo’n krab. Je moet geduld hebben, stap voor stap, anders verknal je het vlees.
Tussendoor vertelde ik over de meteorietregen die je in sommige delen van de wereld kon zien. Ik wist niet of die in Hongkong te zien was, maar hier in Noord-Amerika en Europa wel. Het was een leuk gespreksonderwerp, maar mijn aandacht lag vooral bij de krab. Toen kwam het moment dat ik de kop van de krab vasthield.
Ik keek ernaar, hield hem omhoog voor de camera en zei half lachend: “Dit is de bek van de krab. ” En toen, zonder me in te houden, deed ik alsof ik hem kuste. Het was een beetje gek, maar ik vond het zelf grappig. Zo’n moment moet je gewoon even pakken.
Ik nam een hap van het vlees en kon een “Wow” niet onderdrukken. Het was perfect: zacht, zoet en vol van smaak. De sappen liepen langs mijn vingers, en ik likte ze eraf. “Fingerlicking good,” zei ik, en ik meende het.
Gelukkig is het zo geregeld dat je geen vrouwtjeskrabben mag vangen, alleen mannetjes. Dat is om de soort in stand te houden, en daar ben ik blij om. Je wilt niet dat dit soort pracht verloren gaat, alleen maar omdat wij graag krab eten. Terwijl ik doorging met eten, dacht ik aan het gerecht dat ik ervan had gemaakt.
Dit was de typische Kantonese bereiding: gember, lente-ui, een hete wok en veel liefde. Je kunt er geen radijs aan toevoegen, zoals ik eigenlijk had gewild voor een soep, maar het was al goed genoeg. De krab sprak voor zichzelf. Ik nam nog wat groente erbij, zoals ik had gepland, en dronk daarna veel water.
Je weet maar nooit hoe je lichaam reageert, dus ik wilde het zekere voor het onzekere nemen. Het was een hele maaltijd, een heel ritueel, en ik had er geen spijt van. Misschien was het niet de slimste keuze voor mijn gezondheid, maar soms moet je gewoon genieten van de dingen die je gelukkig maken. En deze krab maakte me gelukkig.
Dat was het waard. Ik zou de gevolgen wel dragen, met crème voor de jeuk en hopelijk geen al te hoge cholesterol. Toen ik eindelijk klaar was, zat ik teruggeleund, met vlekken op mijn handen en een tevreden gevoel in mijn buik.
Deze keer was het de moeite waard geweest, en ik zou het niet snel vergeten.
