“Zesenzeventig komma negen centimeter. Vrouwtje. Weet je het zeker? ”
Ik keek naar de schaal op mijn telefoon en toen naar de schaaldier die op het aanrecht lag.
Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht. Ik telde opnieuw. Toen lachte ik kort en zette de krab terug op de plank. “Ja, dit is een vrouwtje.
Dus die gaat terug. ”
Ik was midden in de nacht aan het streamen vanuit mijn keuken in Vancouver. De camera stond op een statief, het licht was aan, en sommige kijkers uit Azië en andere delen van Noord-Amerika keken mee. Het was bijna middernacht, buiten was het rustig, geen muggen meer.
Alleen ik, een berg verse krab en een digitale stem die me allerlei teksten voorlas. “Dit is een voorbeeld van mijn stem. ”
Die zin kwam uit de mond van een robotvrouw. Een van mijn kijkers, Jack 509, had gevraagd om een andere tekst-naar-spraak-stem.
Ik had ingesteld dat hij een Engelse mannenstem zou krijgen, maar om de een of andere reden bleef het een vrouwenstem. Iemand in de chat lachte: “Twitch, Matthew is nog steeds goed. ”
“Wacht, wacht even,” mompelde ik, terwijl ik door de instellingen scrolde. “Laat me dit even fixen.
”
Even later klonk het goed. “Dit is een voorbeeld van mijn stem,” zei de robot nu met een diepere klank. “Doei, Jack 509. Nu werkt het.
”
“Het werkt,” reageerde hij. Ik richtte me weer op de krab. Dit was iets speciaals uit mijn regio, uit Brits-Columbia. Ik noemde het soms gekscherend BC-big crab.
Voor kijkers die niet uit Vancouver kwamen en nooit zoiets hadden gezien, was dit een traktatie. Er gold een wet: alleen mannelijke krabben mochten gevangen worden, en ze moesten groter zijn dan vijftien centimeter. Ik had de liniaal er even bij gehouden. Deze was ruim zeventien centimeter.
“Zeg, waarom stream je nog? ” vroeg iemand in de chat. “Het is buiten al laat. ”
“Omdat ik honger heb,” antwoordde ik.
“En ik wil dit even laten zien aan de mensen die nog nooit een BC-krab hebben gezien. ”
Ik draaide de krab om. Onder de schaal zat het goud: al het vlees, de romp vol goeie kost. Niet de poten – die waren ook lekker, maar dit was het echte werk.
Mijn maag knorde. “Let op je cholesterol,” waarschuwde iemand. “Ja, als je al een hoog cholesterol hebt, wees voorzichtig,” gaf ik toe. “Medisch is bewezen dat tachtig procent van je cholesterol door je eigen lichaam wordt aangemaakt en maar twintig procent uit voedsel komt.
Maar toch, wees bewust. ”
Ik zette de krab even aan de kant en haalde een bak uit de koelkast. Het was de soep die ik twee nachten geleden had gemaakt. Aan de rand zat een laagje wit vet van het varkensvlees.
“Kijk, dit is een goed teken,” zei ik. “Als je de soep een nacht in de koelkast zet, stijgt het vet naar boven. Zo kun je het eraf scheppen. Minder vet.
”
Ik zette de bak in de magnetron voor zo’n drie minuten. Terwijl de soep draaide, probeerde ik de stemmen van de kijkers te regelen. Sommigen wilden Kantonees, anderen Engels. Eén persoon, WT 205, had gevraagd om een vrouwelijke Kantonese stem.
“Als je in het Kantonees typt, spreekt het Kantonees,” legde ik uit. “Typ je Frans, dan klinkt het raar. ”
Mimi, een andere kijker, was net binnengekomen. “Alo,” zei de robotstem.
Later klonk er plots een zinnetje in het Spaans en ik fronste. “Waarom praat je Spaans terwijl je stem op Frans staat ingesteld? ” vroeg ik lachend. De magnetron piepte.
De soep was warm. Ik pakte de krab en plaatste die in het midden van de camera. Even deed ik een stap terug om alles goed in beeld te krijgen. De blancheersla lag er al naast, netjes op een bord.
“Goed, laat me even goed richten. ”
Ik schoof de krab zodat de camera de volle schaal zag. Een van de poten was enorm – alleen al één poot was net zo groot als mijn hand. “Dit is een van de poten.
Zo groot is die. Dit is wat we hier hebben. Als je ooit naar Vancouver komt, moet je hier de BC-krab proberen. Veel vlees, veel smaak.
”
Ik pakte een stuk van de schaal en hield het omhoog zodat iedereen het kon zien. De chat reageerde met emoji’s en korte berichten. “Ziet er heerlijk uit,” schreef iemand. “Dank je, dank je,” zei ik.
Ik legde het vlees terug en glimlachte naar de camera. De soep dampte op het aanrecht. De krab glansde onder het licht. De robotstemmen waren stilgevallen.
Iedereen keek naar de maaltijd die ik eindelijk klaar had staan. Ik pakte mijn vork. En ik nam een hap. Dit was het moment waar ik de hele avond naartoe had gewerkt: een rustige late nacht, een verse krab uit mijn eigen regio, een soep die al twee dagen stond te trekken, en een hele chat die met me meekeek.
Het vlees was zoet, mals en rijk. Ik kauwde langzaam, knikte en zei tegen de camera: “Dit is het echt. Dit is het echte spul. ”
De soep was heet en smaakte naar de bouillon van twee nachten geleden, intens en diep.
Ik nam nog een lepel, toen een hap van de sla. De textuur van de knapperige sla tegen het rijke vlees werkte perfect. “Dit is een mooie avond,” zei ik, terwijl ik mijn vork opnieuw in het vlees zette. De chat begon weer te bewegen.
Iemand vroeg naar het recept. Iemand anders maakte een grap over mijn accent en ik lachte hardop. “Waarom maak je grapjes over mijn accent? ” vroeg ik, maar ik lachte nog steeds.
Ik gaf de camera een blik en nam toen weer een hap. Het vlees was nog perfect warm. De soep bleef stomen. Buiten was het stil, en binnen was alleen het geluid van mijn vork op het bord te horen.
Ik at mijn avondmaal en deelde het met iedereen die keek. En het was precies wat ik wilde.
