Ik had het eten al klaargezet: drie gerechten en een soep. Normaal zou ik dat gewoon opeten, maar vandaag besloot ik er even kort voor live te gaan. Dit eten is namelijk een luxe. Veel te duur om elke dag te eten, dus als ik het eindelijk heb, wil ik het delen.
Het eerste gerecht is Chinese sla, even geblancheerd. Daarnaast heb ik gestoomd ei gemaakt met twee soorten proteïne: gewoon kippenei en gezouten eendenei. De dooiers van het gezouten eendenei hak je fijn en meng je door het kippenei. Het eiwit klop je erdoorheen en dan stoom je het geheel.
Het zoute van het eendenei is genoeg op smaak, je hoeft er geen zout meer aan toe te voegen. Afgemaakt met lente-ui. Het tweede gerecht is een typisch zomergerecht: geraspte kip met gefermenteerde groente, wortel en een zelfgemaakte geheime saus. Zoetzuur, met sesamolie en een beetje honing.
Alles door elkaar gemengd. Het smaakt geweldig, maar het kost veel tijd om te maken. Zo’n twee uur. Je moet de kip ontdooien, marineren, stomen en dan uit elkaar trekken.
Daarna meng je het met de speciale saus. Daarom maak ik het in een grote batch en haal ik er elke keer een portie uit. Dat bespaart tijd en geld. Sommige mensen blancheren de kip, maar dan verlies je veel smaak, olie en sap in het water.
Stomen duurt langer, maar dan blijft de smaak behouden. Verschillende manieren, verschillende resultaten. En natuurlijk de soep: een kruidensoep, zoals we die in Kanton kennen. Ik zette alles klaar voor de foto en ging even live.
Het waren de restjes van gisteren, maar voor mij was dit een feestmaal. Toen ik begon, liep er meteen van alles mis. De tekst-naar-spraak functie deed het niet. Ik zag wel chatberichten binnenkomen, maar er klonk geen geluid.
Ik zat te prutsen met de instellingen, alles aan en uit gezet, opnieuw opgestart. Een kijker schreef: “Word wakker, TTS. ” Ik bleef maar klikken en proberen, maar het bleef stil. Ondertussen vroeg iemand: “Welke games speel je vandaag?
” Ik moest er bijna om lachen. Ik was helemaal niet aan het gamen. Ik was aan het eten. Een andere kijker vroeg of ik mijn stem wilde veranderen.
Dus ik ging door de lijst met stemmen: Nigeriaans Engels, Amerikaans Engels, Brits Engels, Filipijns, Fins, Frans, Canadees Frans, Kantonees, Hindi, Indonesisch, Japans, Cambodjaans, Laotiaans, Lets, Noors, Pools, Portugees, Roemeens, Spaans, Zweeds, Pakistaans, Vietnamees, Kantonees… Ik liet samples horen. “Dit is een voorbeeld van mijn stem. ” Iemand koos een stem, ik speelde het af.
Het was een vrouw. “Nee, ik wil een man. ” Ik probeerde een andere. Weer een vrouw.
Nog een. Weer vrouw. Uiteindelijk vond ik een mannenstem en vroeg of degene die het vroeg deze wilde. Het antwoord was kort: “Nee.
” Ik moest erom lachen, maar ik bleef zoeken. Elke stem die ik voorstelde, werd afgekeurd. De zevende was weer vrouwelijk. De achtste ook.
Ik had eigenlijk gepland om tijdens het eten te werken aan mijn stream-opstelling. Ik was bezig met het opzetten van een muziekcafé-stream en wilde nummers van The Beatles toevoegen. Ik zocht online naar de liedjes. En toen dacht ik: waarom zou ik het eten niet gewoon opwarmen en tijdens het eten doorwerken?
Maar in plaats daarvan zat ik nu dus te prutsen met steminstellingen en chatbots. Ik was ook bezig met een app waarmee ik knoppen kon instellen voor commando’s, clips en zelfs geluidsmeldingen voor OBS-scènes. Bij elke overgang naar een andere scène kon ik een geluid mixen. Maar ik had nog niet alles verbonden en mijn telefoon had geen geluidsbestanden.
Het was een project dat nog niet af was. Terwijl ik bleef sleutelen aan de TTS, bleef de chat binnenkomen. “Goede stem. ” “Doe dit.
” “Doe dat. ” Ik probeerde de zoveelste stem. “Dit is een voorbeeld van mijn stem. ” Weer een vrouw.
Ik zuchtte. Het was een korte stream geworden, maar het was vooral een gedoe geworden in plaats van een gezellig eetmoment. Het eten stond erbij, maar ik was er nauwelijks mee bezig. Maar goed, het is Vancouver.
Wat kun je anders verwachten?
