Ik zit daar in een eetstream midden in de nacht, en mijn chat heeft het over messen. Steel Matthew zegt dat hij geen scherpe messen in huis wil, en ik lach erom. Dan zegt hij dat hij zijn messen slijpt. Daarna gooit hij eruit dat hij vroeger ook op YouTube zat.
Ik ben nieuw op Twitch, ook al ben ik een YouTuber. Het is echt een andere wereld. Op YouTube maak ik video’s, ik kan editen, ik zoek een onderwerp uit en ga er dieper op in. Bij live streams is het anders.
Alles is echt, rechtstreeks, zonder montage. Er zit geen vangnet. En het moeilijkste vind ik nog dat je publiek moet hebben dat met je praat. Het is 1:15 uur ‘s nachts.
Het is in Vancouver midden in de nacht, dus de meeste mensen slapen al. Mijn vrienden zitten in andere tijdzones of liggen al in bed. Toch zit er publiek in mijn chat, zoals WT Australia. Die is net klaar met zijn lunchpauze en weer aan het werk.
Het is dag aan de andere kant van de wereld. Ik hoor Cleon in de verte vragen of we drama willen zien. Ik blijf rustig en eet verder. Ik heb mijn bord voor me, Koreaans eten, en het smaakt goed.
Ik probeer stil te zijn en tegelijk chat ik een beetje met de mensen die nog wakker zijn. Dan komt er iets naar boven dat al een tijdje in mijn hoofd zit. Ik groette Poon, de chef, in het Koreaans. Ik dacht dat het een aardig gebaar was.
Hij is Koreaans, dus het leek me normaal om hem in zijn eigen taal te begroeten. Maar hij reageerde niet. Hij negeerde me gewoon. Ik dacht dat hij misschien geen Koreaans sprak, maar Steel Matthews zegt dat hij het wel kan.
Dus waarom negeerde hij me? Maar ik zeg er niks van. Ik sta niet dicht bij die mensen, ik ken hen pas sinds kort. Ik kan beter niet over hen praten, want als er iets misgaat, valt dat op mij terug.
Dus ik houd mijn mond en eet verder. Ik denk ook aan de sterrenregen die vannacht zou komen. Iemand in de chat vraagt waarom ik niet buiten ga kijken. Ik heb dat al gezien, zeg ik.
Ik heb de noorderlichten gezien in Vancouver, ik heb meteoren gezien. Ik ben door dat hele proces al gegaan. Het is voorbij voor mij. Ik hoef daar niet meer de nacht voor door te brengen.
Een paar jaar geleden was dat anders. Toen ging ik naar Cypress Bowl of naar Kitsilano om die dingen te fotograferen, met de backdrop van North Vancouver en West Vancouver. Dat was mooi. Maar nu blijf ik liever thuis.
Ik kan altijd het nieuws checken als ik echt iets wil zien. Waarom zou ik zo laat nog buiten staan? Maar iemand vraagt: “Waarom sta jij dan nog buiten, man? Je zou naar huis moeten gaan.
”
Ik lach. Ik heb mijn eigen content. Dit is wat ik doe. Het is laat, dat klopt.
Maar ik ben een nachtuil, ik slaap toch niet goed. Dus zit ik hier, eet ik mijn eten en chat ik met de paar mensen die nog online zijn. Iemand zegt dat mijn stream hapert. Iemand anders zegt dat het bij hem goed loopt.
Mijn oog trilt. Ik neem nog een hap. Het eten is echt goed. Ik denk terug aan de gesprekken over YouTube en het algoritme dat steeds verandert.
Je moet elke keer nieuwe regels leren om relevant te blijven. Bij live streams is dat anders. Hier zijn de regels anders. Hier moet je gewoon blijven praten, ook al is het midden in de nacht en is bijna iedereen weg.
Ik neem nog een hap. Het is stil. Dan kijk ik naar mijn chat en vraag me af: waarom reageert de chef niet als ik hem in het Koreaans begroet? En waarom sta ik nog steeds op als ik weet dat het niets oplevert?
Maar ik zeg niks. Ik blijf eten. De nacht is nog lang.
