Ik stond in alle haast op de oprit, de autosleutels nog in mijn hand. Ik was teruggereden naar huis omdat ik een paar documenten was vergeten voor een presentatie op kantoor. Alles had sneller gekund, maar ik had nog net genoeg tijd. En toen hoorde ik het.
Die doffe dreun. Ik wist meteen dat ik iets geraakt had. Aan de rechterkant zag ik een paar kippen in mijn voortuin. Mijn hart zonk in mijn schoenen.
Ik stapte uit en zag wat er was gebeurd: ik had één van de kippen van de buren doodgereden. Een van de twaalf die ze los lieten rondzwerven in de straat. Ik belde mijn man in paniek. “Wat moet ik doen?
Ik heb hun kip aangereden. ”
“Wikkel hem in wat kranten of iets dergelijks en leg hem bij hun kippenhok,” zei hij. “Ik bel de buren wel. ”
We hadden geen kranten, dus gebruikte ik een vuilniszak.
Ik schreef een briefje waarin ik mijn oprechte excuses aanbood voor het ongeluk en aanbood om te helpen waar ik kon. Het was gehaast, omdat ik nog naar kantoor moest, maar ik wilde het zo goed mogelijk doen. Mijn man belde de buurman terwijl ik in de presentatie zat. Die buurman was niet blij.
Niet een beetje. Hij ging naar het community-berichtenbord en Facebook en deed daar zijn verhaal. Volgens hem hadden we “de kip in een vuilniszak gestopt en een briefje op een oud fastfoodzakje gekrabbeld. ” Dat was gewoon niet waar.
Ik had een blanco kaart gebruikt voor het briefje. Hij begon te praten over aangifte doen. Hij meldde ons bij de VvE. En opeens was het een groot ding.
De helft van de buurt haatte ons. En ik wist niet hoe ik dit vreedzaam kon oplossen. Ik wilde aanbieden om een nieuwe kip te kopen. Mijn man was het daar niet mee eens.
Hij vond dat de buren zelf verantwoordelijk waren. Je kunt geen twaalf kippen los laten lopen op een woonstraat en dan verbaasd zijn dat er iets gebeurt. Een ongeluk zat er gewoon aan te komen. Dat zag ik ook wel, maar die kip was hun huisdier.
Als een huisdier doodgaat, worden mensen emotioneel. Dat kan ik me goed voorstellen. De post op Reddit leverde veel reacties op. De meeste mensen kozen mijn kant.
Ze zeiden dat ik al genoeg had gedaan: gestopt, excuses aangeboden, contact opgenomen. Wat kon ik nog meer doen? “Laat hem naar de VvE gaan,” zei iemand. “Vrije kippen gaan dood.
Dat hoort bij het spel als je ze los laat rondlopen. Het is waarschijnlijk toch tegen de regels. ”
Een comment suggereerde om zelf de VvE te bellen en uit te zoeken wat de regels waren over loslopend vee. Goed idee, dacht ik.
Ik belde de voorzitter van de VvE diezelfde dag nog. Maandag kwam er een update. De voorzitter, Michael, belde me terwijl ik aan het werk was. Hij bood zijn excuses aan dat hij het bericht op het community-bord niet eerder had gezien.
Hij had namens ons een verzoek ingediend om het bericht te laten verwijderen. Het was inmiddels zo groot geworden dat er zelfs een tweede thread was aangemaakt. Gelukkig werd het bericht verwijderd voordat het erger werd. Die Facebook-post konden we niets aan doen.
Michael vroeg of mijn man en ik eerder naar de vergadering konden komen, zodat hij ons kon spreken. Het gesprek was geruststellend. Het bleek dat onze buurman vaker problemen veroorzaakte met andere mensen in de buurt. De meeste mensen negeerden het, maar sommigen vonden de drama wel leuk.
Michael zei dat het uiteindelijk wel over zou waaien. Als we steun nodig hadden, konden we altijd bij hem en zijn man terecht. Toen de vergadering begon, opende Michael met een toespraak over gemeenschap. We moeten elkaar respecteren, zei hij.
Problemen moeten privé worden opgelost. Hij zei dat intimidatie, online of in persoon, niet getolereerd zou worden. En het slachtoffer had het recht om de politie in te schakelen. Hij deelde ook pakketten uit waarin de regels van de stad over dieren stonden.
Loslopend vee zou vanaf die avond beboet worden. Na de vergadering kwamen veel mensen naar ons toe om hun steun te betuigen. We gingen naar huis met een beter gevoel. Niet langer buiten gesloten.
We boden uiteindelijk geen nieuwe kip aan. De buren kwamen ons zoveel mogelijk uit de weg en vertrokken voor het einde van de vergadering. Het slechte nieuws? Dat we waarschijnlijk niet welkom zijn op hun jaarlijkse zomerfeest en dat we hun grasmaaier niet kunnen lenen.
Het goede nieuws? We overleven het wel. Achteraf denk ik dat een deel van mijn stress niet om de kip ging. Ik werkte al weken 60 tot 70 uur.
Dat ongeluk, hoe klein ook, was de druppel. Het maakte dat ik het allemaal groter zag dan het was. De VvE-voorzitter was een kanjer. De meeste buren mogen ons nog steeds.
De buurman is gewoon een vervelende man die graag problemen maakt. En mijn man is ondertussen de hele week kip aan het plannen voor het avondeten.
