“Weet je het zeker? ” vroeg ik, terwijl ik de krab op zijn rug draaide. “Eén, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht. ”
Ik keek naar het geslachtsorgaan van het dier en knikte tevreden.
“Ja, dit is een mannetje. ”
Ik stond buiten, bij mijn huis in Vancouver, middernacht. Op mijn telefoon had ik een livestream draaien, en de kijkers keken mee terwijl ik controleerde of de krab die ik had gevangen wel aan de regels voldeed. Hier, in British Columbia, mocht je alleen mannelijke krabben houden, en ze moesten groter zijn dan zes inch.
“Deze is zeven inch,” zei ik, wijzend op de liniaal. “Perfect. ”
Een van de kijkers, Supreme, typte in de chat: “Ben je nu echt aan het streamen? Het is middernacht.
”
Ik grinnikte. “Ja, ik ben aan het streamen. En ik heb honger. ”
Eerder die avond had ik, samen met mijn kijkers, mijn TTS-instellingen staan instellen.
Dat kunstmatige-stemgedoe op mijn Twitch-kanaal. Elke kijker kon een eigen stem kiezen, zodat wanneer ze typten, hun berichten door een robotstem werden voorgelezen. “Tech 509, we hebben jou nog niet ingesteld,” zei ik. “Wil je een mannelijke of een vrouwelijke stem?
”
Tech 509 typte: “Ik wil een mannelijke stem. ”
Ik klikte de instellingen aan. “Oké, probeer het nu maar eens te typen. ”
Het duurde even.
“Ik ben kapot,” typte hij. De robotstem las het voor. “Ik ben kapot. ”
“Het werkt,” zei ik.
“Perfect. ”
Maar toen begon het probleem. WT_205 had de standaardinstelling, een kantonese vrouwelijke stem. “Wil je die houden?
” vroeg ik. “Of wil je een andere? ”
“Vrouwelijk is prima,” typte hij. Maar de stem bleef maar in het Kantonees reageren, en ik moest telkens opnieuw de taal aanpassen.
En toen was er nog Mimi. “Ik wil Engels, mannelijk,” typte ze. “Ik spreek geen Kantonees. ”
Ik zette haar op Engels, mannelijk.
Maar even later typte ze iets in het Spaans, en de robotstem las het vloeiend Spaans voor. Ik lachte. “Waarom praat je nu Spaans terwijl je instelling Canada-Frans is? ”
“Hallo,” zei de robotstem opeens.
Canadees-Frans. Ik klapte in mijn handen. “Zie je? Daarom vind ik deze TTS zo leuk.
Het kan talen spreken. ”
Ondertussen stond er een bord met gestoomde groenten klaar, en ik had een pan soep uit de koelkast gehaald. De soep had ik twee nachten geleden gemaakt, en er zat een laag vet aan de rand. “Kijk eens aan,” zei ik, terwijl ik de pan omhooghield.
“Dat is het vet van het varkensvlees. Na een nacht in de koelkast blijft het bovenop drijven. Dat is een goed teken. Zo wordt het vet eruit gehaald.
”
Een van de kijkers merkte op: “Je buik ziet er heerlijk uit. ”
“Dank je,” antwoordde ik. Ik had honger. De krab was al gestoomd, de groenten stonden klaar, alleen nog de soep opwarmen.
Ik zette de kom in de magnetron en stelde de timer in op drie minuten. “Oké,” zei ik. “Terwijl ik wacht, wil ik jullie iets laten zien. Voor degenen onder jullie die niet uit Vancouver komen, uit Azië, de VS, waar dan ook.
Kijk hier eens naar. ”
Ik hield een van de krabbenpoten op. “Dit is maar één poot,” zei ik. “Eén poot van een BC-krab.
Dit is hoe groot ze zijn. ”
De chat reageerde enthousiast. “Ziet er goed uit. ”
“Dit is het echte spul,” zei ik.
“Niet die krabbenvleespootjes die je in restaurants krijgt. Dit is vers. ”
Terwijl de magnetron zoemde, bleef ik kletsen met de kijkers. Ik legde uit dat dit een specialiteit uit mijn provincie was.
“Als je ooit naar Vancouver komt, moet je dit proberen,” zei ik. “De BC-krab. Het heeft veel vlees, veel cholesterol, maar ja. ”
Ik wreef over mijn buik.
“Ik hou ervan. ”
Bij het horen van de piep van de magnetron pakte ik de kom eruit en zette die naast de krab. De stoom steeg op. De soep was warm, de krab was klaar, de groenten lagen op een bord.
Ik keek naar al het eten voor me. “Weet je,” zei ik, terwijl ik me naar de camera richtte. “Jullie kunnen eigenlijk best gezellig zijn.
”
