Synowa zostawiła telefon, a na ekranie zobaczyłam zdjęcie mojego zmarłego męża. Zdjęcie, którego nigdy wcześniej nie widziałam. Zrobione z ukrycia, zza żywopłotu, trzy dni przed jego śmiercią. Mam 66 lat.
Przez pięć lat byłam przekonana, że Andrzej umarł na serce. Siedział na ławce pod jabłonią na naszej działce w Kaszczorku, zasnął i już się nie obudził. Tak mi powiedziano. Uwierzyłam, bo co miałam zrobić z 61 latami wspólnego życia, jeśli nie uwierzyć lekarzowi, który podpisał kartę zgonu?
To była zwyczajna niedziela w listopadzie. Marek przyjechał z Klaudią i z Tomkiem, moim wnukiem. Zrobiłam rosół, bo Marek od dziecka jadł go tak, jakby ktoś miał mu go zaraz zabrać. Klaudia pomogła mi pozmywać.
Była dziwnie cicha, ale powiedziała, że po prostu nie spała w nocy. Nigdy nie drążyłam. To był mój błąd przez pięć lat. Wyszli o siedemnastej.
Zamknęłam za nimi drzwi, wróciłam do kuchni i zobaczyłam telefon leżący na parapecie, między doniczką z pelargonią a starym radiem, którego nigdy nie wyrzuciłam. Wzięłam go do ręki, żeby zadzwonić do Marka. I wtedy ekran się rozjaśnił. Na tapecie nie było Tomka, nie było Marka, nie było ich zdjęcia ze ślubu.
Na ekranie telefonu mojej synowej był Andrzej. Siedział na ławce pod jabłonią, w tej granatowej kurtce, którą kazałam mu wyrzucić trzy razy i której nigdy nie wyrzucił. Zdjęcie było zrobione z daleka. Nie patrzył w obiektyw.
Nie wiedział, że ktoś go fotografuje. W rogu widniała data: 11 marca. Trzy dni przed jego śmiercią. Stałam w swojej kuchni z cudzym telefonem w ręku i czułam, jak podłoga robi się miękka.
Znam wszystkie zdjęcia mojego męża. Wszystkie poukładane w trzech albumach i w pudełku po butach. Tego nie widziałam nigdy w życiu. Telefon nie był zablokowany.
Klaudia nigdy nie blokowała telefonu. Mówiła, że nie ma czego ukrywać. Otworzyłam wiadomości. Na samej górze był numer bez imienia, tylko dziewięć cyfr.
Ostatnia wiadomość przyszła o 14:32, dokładnie wtedy, gdy Klaudia siedziała przy moim stole i jadła mój rosół. Brzmiała: „Ona to radio? Sprawdź, nie pytaj wprost”. Odwróciłam głowę i spojrzałam na parapet.
Na stare radio. Brązowe, z odłamanym rogiem, które Andrzej przywiózł z działki na trzy tygodnie przed śmiercią i postawił dokładnie w tym miejscu, mówiąc: „Niech tu stoi. Lubię, jak coś starego stoi w kuchni”. Pięć lat stało u mnie w kuchni.
Zakurzone, martwe, nikomu niepotrzebne. I ktoś o nie pytał. Muszę cofnąć się dalej, bo inaczej nic z tego nie będzie miało sensu. Andrzej całe życie pracował rękami.
Zaczynał jako ślusarz, potem na początku lat dziewięćdziesiątych założył firmę z kolegą. Robili konstrukcje stalowe, bramy, ogrodzenia, potem hale dla hurtowni. Ten kolega nazywał się Zbigniew Rataj. Pamiętam go dobrze.
Wysoki, zawsze w skórzanej kurtce, zawsze z tym samym uśmiechem, który nie sięgał oczu. Przychodził do nas na Wigilię, przynosił Markowi zabawki, na które nas wtedy nie było stać. Andrzej go lubił. Ja nie.
Kobiety często wiedzą pierwsze i najczęściej się je za to ucisza. W dziewięćdziesiątym ósmym firma się rozpadła. Andrzej wrócił do domu w środku dnia, usiadł przy stole i powiedział tylko: „Nie ma Wistalu. Nie pytaj, o co chodzi.
Kiedyś ci powiem”. Nigdy mi nie powiedział. Wziął kredyt, spłacił coś, czego nie rozumiałam, i przez następne dwanaście lat pracował na etacie u kogoś innego. Nie narzekał ani razu, ale przestał śpiewać przy goleniu i już nigdy nie zaczął.
Zbigniew Rataj zniknął z naszego życia do 2020 roku. Wtedy Andrzej zaczął się zmieniać. Zaczął zamykać drzwi do pokoju, kiedy rozmawiał przez telefon. Zaczął jeździć na działkę poza sezonem, w listopadzie, w styczniu, kiedy nie ma tam nic do roboty poza patrzeniem na śnieg.
Kupił kajet w twardej oprawie i coś w nim zapisywał. Gdy wchodziłam, zamykał go i kładł na nim rękę. Zapytałam raz. Powiedział: „Jak będę pewien, to ci powiem.
Nie chcę cię straszyć czymś, czego jeszcze nie wiem”. To był luty. Miesiąc później nie żył. Zmarł 14 marca.
Znalazł go sąsiad z działki, pan Ryszard, koło południa. Karetka, policja, wszystko szybko, wszystko grzecznie. Kartę zgonu podpisał doktor Paweł Zaręba, kardiolog, ten sam, do którego Andrzej chodził przez ostatnie półtora roku. Nie było sekcji.
Zapytałam, czy nie powinno być. Powiedziano mi, że przy udokumentowanej chorobie serca nie ma podstaw. Powiedziano mi też delikatnie, że sekcja to dla rodziny dodatkowe cierpienie. Podpisałam, co mi podsunięto.
Miałam 61 lat. Mój mąż leżał w chłodni, a ja podpisywałam papiery, bo tak się robi. Rok później Marek ożenił się z Klaudią. Poznali się zimą, cztery miesiące po pogrzebie, na jakimś kursie.
Klaudia miała wtedy 29 lat. Była cicha, uważna, gotowała lepiej ode mnie i nigdy się o nic nie kłóciła. Marek po śmierci ojca był jak wydrążony. Ona go poskładała.
Pamiętam, jak myślałam: dobrze, że ją ma, bo ja nie miałam siły składać nikogo. Ledwo trzymałam się sama. Nigdy jej nie polubiłam do końca. Była idealna, a idealne rzeczy zawsze mnie niepokoiły.
Teraz stałam w kuchni i wiedziałam dlaczego. Nie zadzwoniłam do Marka. To była pierwsza decyzja, którą podjęłam sama, i to ona wszystko zmieniła. Usiadłam przy stole i zaczęłam czytać wiadomości od góry do dołu.
Miałam może godzinę, może dwie. Wiadomości od tego numeru sięgały cztery lata wstecz. „Zaproś ją na obiad. Musi mówić więcej.
”
„Nie pchaj się z pytaniami o firmę. Ona nic nie wie. ”
„Czy on trzymał papiery w mieszkaniu, czy na działce? ”
„Sprawdź szafę w małym pokoju przy okazji sprzątania.
”
„Twoja matka też mnie kiedyś nie słuchała. Wiesz, jak skończyła? ”
Zatrzymałam się na tym ostatnim. Przeczytałam trzy razy.
„Twoja matka”. Ten człowiek, kimkolwiek był, mówił do mojej synowej jak ojciec. Zeszłam niżej do wiadomości z ostatnich tygodni. Tam już nie chodziło o szafy.
„Polisa jest zamknięta, nie ma czego szukać. ”
„640 000 poszło tam, gdzie miało pójść. Nie twoja sprawa. ”
„Podpis staruszki jest na wniosku.
Jeśli ktokolwiek to ruszy, ruszy ją, nie mnie. ”
„Jeżeli pójdziesz na policję, pierwsze, co zobaczą, to twój podpis na pełnomocnictwie. ”
„Zaręba potwierdzi, że przyszłaś z nią. ”
„Zastanów się, kto pojedzie do Grudziądza.
Ty czy ja? ”
Siedziałam w swojej kuchni i czytałam, jak ktoś planuje wsadzić mnie do więzienia za śmierć mojego męża. Polisa na 640 000 złotych. Mój podpis.
Nigdy w życiu nie podpisywałam żadnej polisy na życie Andrzeja. Nigdy w życiu nie dostałam z żadnej polisy ani złotówki. Po jego śmierci zostałam z emeryturą, z mieszkaniem i z niespłaconą resztą kredytu na okna. Wtedy zrobiłam rzecz, z której jestem dumna do dziś, choć ręce trzęsły mi się tak, że dwa razy upuściłam własny telefon.
Nie skasowałam niczego. Nie odpisałam. Nie skonfrontowałam się z nikim. Sfotografowałam wszystko swoim telefonem, ekran po ekranie, ponad sto zdjęć, przewijając powoli, żeby daty były widoczne.
Zdjęcie Andrzeja z ekranu blokady, numer nadawcy, nazwy plików w galerii. Znalazłam folder ze skanami: wniosek ubezpieczeniowy, pełnomocnictwo notarialne z pieczątką kancelarii. Wszystko sfotografowałam. Potem odłożyłam telefon dokładnie tam, gdzie leżał.
O dziewiętnastej zadzwonił Marek. Powiedział, że Klaudia zostawiła telefon i że podjadą jutro rano. Powiedziałam: „Dobrze, synku. Leży w kuchni.
Nie ruszałam”. Skłamałam własnemu dziecku po raz pierwszy od czterdziestu lat. I gdybym musiała, zrobiłabym to jeszcze raz. Tej nocy nie spałam.
Siedziałam nad stołem z kartką i długopisem i wypisywałam nazwiska: Zbigniew Rataj, doktor Paweł Zaręba, notariusz Ryszard Malec, Klaudia. I na samym dole, dwa razy podkreślone: radio. Rano, kiedy przyjechali, byłam spokojna. Nalałam kawy.
Klaudia wzięła telefon z parapetu, powiedziała: „Ojej, dziękuję, mamo” i włożyła go do torebki, nie patrząc na ekran. Wtedy zrobiła coś, czego nie zauważyłby nikt, kto nie czekał. Zatrzymała rękę nad radiem na sekundę i cofnęła. Zapytałam najzwyczajniej w świecie: „Wziąć ci to radio?
”
Podniosła na mnie oczy. I w tych oczach zobaczyłam coś, czego się nie spodziewałam. Nie chciwość, nie triumf. Przerażenie.
Powiedziała: „Nie, mamo. Niech mama tego nikomu nie daje”. I wyszła do przedpokoju szybciej, niż wypadało. Kiedy zamknęły się drzwi, wzięłam radio z parapetu i postawiłam na stole.
Ważyło więcej, niż powinno. Odkręciłam cztery wkręty z tyłu wkrętakiem Andrzeja, tym z żółtą rączką, który do dziś leży w szufladzie z nożyczkami. Płyta tylna odeszła. W środku, tam gdzie kiedyś było coś elektrycznego, leżała szmatka, a w szmatce płaska paczka owinięta w reklamówkę i oklejona taśmą.
W środku był kajet w twardej oprawie, ten sam, który zamykał, gdy wchodziłam. I koperta. Na kopercie jego ręką, długopisem, który zawsze mu się rozmazywał:
„Helenko, jak to czytasz, to znaczy, że jednak zdążyli”. Przez pięć lat myślałam, że mój mąż odszedł spokojnie, że siedział na ławce, patrzył na jabłoń i po prostu się skończył.
To była jedyna dobra rzecz, jaka mi z tego wszystkiego została: że nie cierpiał, że nie był sam ze strachem. Ta koperta mi to odebrała. Muszę być uczciwa. Przez chwilę nie chciałam jej otwierać.
Miałam 66 lat i cztery ściany i nie byłam pewna, czy uniosę prawdę. Otworzyłam. Pisał krótko, bo Andrzej całe życie mówił krótko. Pisał, że w dziewięćdziesiątym ósmym Rataj wyprowadził z Wistalu pieniądze na fikcyjne faktury i podłożył pod to podpisy Andrzeja.
Że Andrzej stanął wtedy przed wyborem: iść na policję i przez trzy lata udowadniać, że nie jest wielbłądem, mając w domu żonę i dziesięcioletniego syna, albo wziąć na siebie kredyt, spłacić dziurę i wyjść z firmy z niczym. Wybrał drugie. Pisał: „Bałem się, że stracicie mieszkanie. Do dziś nie wiem, czy to była odwaga, czy tchórzostwo”.
Pisał dalej, że jesienią 2020 roku Rataj wrócił. Przyszedł z propozycją wyprostowania starych spraw. Andrzej zrozumiał po dwóch zdaniach, że chodzi o coś zupełnie innego. Rataj potrzebował, żeby ktoś stary i chory podpisał się pod czymś, czego Andrzej nie chciał nazwać wprost w liście.
Napisał tylko: „Chciał mojego nazwiska. Powiedziałem: nie. Nie powiedział, że i takie będzie miał”. I ostatni akapit, ten który czytałam potem chyba sto razy:
„Helenko, jeżeli umrę nagle, to nie było serce.
Serce mam gorsze niż kiedyś, ale nie takie. W kajecie masz daty i kwoty. Idź z tym do prokuratury, nie do znajomych. I na miłość boską, nie mów o tym Markowi, dopóki nie będziesz miała papieru z pieczątką w ręku.
On ma dobre serce i złe nerwy. Kocham cię. Wybacz, że przez 22 lata milczałem”. Płakałam do trzeciej w nocy.
O siódmej rano byłam w kolejce w prokuraturze rejonowej. Nie było łatwo. Nie chcę, żeby ktokolwiek myślał, że wystarczy przyjść z kopertą i wszystko dzieje się samo. Pierwsza pani, która mnie przyjęła, słuchała uprzejmie i mówiła o śmierci sprzed pięciu lat, o braku sekcji, o tym, że list męża nie jest dowodem.
Wyszłam stamtąd z uczuciem, że jestem starą kobietą, która przeczytała za dużo kryminałów. Wróciłam po trzech dniach. Z kopiami, ze zdjęciami z telefonu synowej, ze skanem wniosku ubezpieczeniowego, na którym widniało moje imię i nazwisko i podpis, który nie był mój. Z trzema dokumentami z moim prawdziwym podpisem, żeby było widać różnicę.
Z kajetem, w którym Andrzej wypisał czternaście dat spotkań z Ratajem, numery rejestracyjne, kwoty i jedno zdanie: „Zaręba przepisał mi coś nowego po rozmowie z Z. Sprawdzić”. Trafiłam do pani prokurator Anny Bąk. Miała może czterdzieści lat i zmęczone oczy.
Przeczytała wszystko, nie odzywając się przez dwadzieścia minut. Potem zadała jedno pytanie:
„Pani Heleno, czy grób męża jest w Toruniu? ”
Powiedziałam, że na centralnym. „To niech pani przygotuje się psychicznie.
Będę wnioskować o ekshumację”. Zanim do tego doszło, stała się rzecz, przez którą przestałam się bać, a zaczęłam być wściekła. Dwudziestego drugiego listopada odbierałam Tomka ze szkoły, bo Klaudia miała dyżur. Tomek wyszedł, przybiegł, złapał mnie za rękę i powiedział całkiem zwyczajnie: „Babciu, taki pan dał mi karteczkę dla ciebie”.
Miał ją w kieszeni kurtki. Zwykła kartka w kratkę, złożona na czworo, drukowane litery:
„Pani Heleno, radio jest stare i niebezpieczne. Dzieci się takimi rzeczami bawią. Niech pani je odda”.
Zapytałam Tomka, jak ten pan wyglądał. Powiedział: „Wysoki, stary jak ty. Miał czarną kurtkę i pachniał papierosami”. Wzięłam wnuka za rękę i poszliśmy do domu.
Po drodze kupiłam mu lody w listopadzie, i on był z tego bardzo szczęśliwy. A ja szłam obok niego i miałam w głowie jedną jedyną, zimną i zupełnie spokojną myśl: zbliżyłeś się do mojego wnuka. Tego wieczoru zaniosłam karteczkę na policję i zgłosiłam ją do sprawy. Nazajutrz w szkole Tomka wisiała już informacja, że dziecko odbierają wyłącznie trzy osoby z listy.
A ja przestałam być kobietą, która boi się, że zrobi komuś przykrość. Ekshumacja odbyła się w styczniu. Nie pojechałam. Pani prokurator powiedziała, że nie muszę, a ja po raz pierwszy w życiu skorzystałam z tego, że czegoś nie muszę.
Siedziałam w kuchni, patrzyłam na puste miejsce po radiu na parapecie i mówiłam do Andrzeja na głos, jak wariatka. Przepraszałam go, że pozwoliłam go tam położyć bez pytania, jak umarł. Wyniki przyszły po siedmiu tygodniach. W tkankach mojego męża stwierdzono stężenie digoksyny wielokrotnie przekraczające dawkę terapeutyczną.
Lek na serce. Ten sam, który miał przepisany. Ten sam, którego dawkę doktor Paweł Zaręba zmienił mu na trzy tygodnie przed śmiercią. Było to zapisane w jego własnej dokumentacji, tej którą prowadził starannie, bo nigdy nie przyszło mu do głowy, że ktokolwiek kiedykolwiek do niej zajrzy.
Andrzej nie zasnął pod jabłonią. Andrzej został otruty tym, co brał, żeby żyć. Reszta poszła szybciej, niż się spodziewałam, bo tak to już jest. Pięć lat nic, a potem trzy miesiące i wszystko.
Ustalono, że polisa na życie na sumę 640 000 złotych została zawarta w sierpniu 2020 roku. Jako ubezpieczający figurowałam ja. Podpis został sfałszowany. Biegły napisał to jednym zdaniem, nad którym płakałam pół godziny, bo w tym jednym zdaniu było pięć lat mojego życia.
Uposażonym nie byłam ja. Uposażonym był podmiot gospodarczy, którego jedynym udziałowcem był Zbigniew Rataj. Pełnomocnictwo poświadczył notariusz Ryszard Malec, człowiek, którego nigdy w życiu nie widziałam na oczy i który w tamtym okresie poświadczył jeszcze jedenaście podobnych dokumentów. Doktor Zaręba miał długi, bardzo konkretne i bardzo brzydkie długi wobec bardzo konkretnej firmy.
I była Klaudia. Zostawiam ją na koniec, bo na koniec należy zostawiać rzeczy, których nie rozumie się od razu. Klaudia nazywała się przed ślubem Klaudia Rataj. Zbigniew Rataj był jej ojcem.
Ojcem, który odszedł od jej matki, gdy Klaudia miała cztery lata, i nie płacił na nią ani złotówki przez dwadzieścia lat. Jej matka zmarła w 2019 roku. Wtedy ojciec pojawił się na pogrzebie po raz pierwszy od dwóch dekad i powiedział córce, że teraz są sobie winni pomoc. To on ją do nas przysłał.
Kurs, na którym przypadkiem poznała mojego syna cztery miesiące po pogrzebie Andrzeja, wybrał jej ojciec. Miała się dowiedzieć, czy wdowa cokolwiek podejrzewa i gdzie zmarły trzymał papiery. I była w tym domu przez pięć lat. Prała moje firanki, uczyła Tomka czytać przy tym samym stole, przy którym Andrzej mówił, że nie ma Wistalu.
Trzymała mnie za rękę na cmentarzu w rocznicę, a w telefonie miała zdjęcie mojego męża zrobione przez jej ojca trzy dni przed jego śmiercią. Zdjęcie dowodowe. Potwierdzenie, że obiekt jeszcze żyje i jeszcze siedzi tam, gdzie ma siedzieć. Wiem to wszystko, bo Klaudia w marcu sama poszła do prokuratury.
Nie wezwano jej. Poszła i powiedziała jeszcze jedną rzecz, o której nie wiedziałam. Że przez ostatnie dwa lata gromadziła dowody, że nie kasowała wiadomości ojca specjalnie, że nagrywała z nim rozmowy, że dwa razy próbowała mi powiedzieć i dwa razy nie umiała. Raz przy praniu, raz w Wigilię, kiedy wyszła na klatkę i stała tam czterdzieści minut.
Że tamtej niedzieli w listopadzie zostawiła u mnie telefon. Nie zapomniała. Zostawiła. Powiedziała prokuratorowi: „Wiedziałam, że mama Helena go otworzy.
Ona ma taki charakter, że otworzy. Sama nie miałam odwagi powiedzieć, ale mogłam sprawić, żeby ona zobaczyła”. Nie wiem, co z tym zrobić. Do dziś nie wiem.
Jeżeli ktoś oczekuje ode mnie, że powiem „wybaczyłam jej” albo „nie wybaczyłam jej”, to zawiodę. Prawda jest taka, że jedno i drugie jest we mnie na zmianę, zależnie od dnia i od tego, czy widzę ją, jak zawiązuje Tomkowi buty. Zbigniew Rataj został zatrzymany w kwietniu. Postawiono mu zarzut zabójstwa z premedytacją w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, oszustwa ubezpieczeniowego, fałszerstwa dokumentów i gróźb karalnych.
Doktorowi Zarębie udział w tym samym plus poświadczenie nieprawdy. Notariusz Malec stracił uprawnienia i ma własny proces. Widziałam Rataja raz, na sali, przez trzy godziny. Był mniejszy, niż go pamiętałam.
Wszyscy oni na końcu są mniejsi. Patrzył na mnie tylko raz. Odwróciłam wzrok pierwsza. Nie ze strachu.
Tylko dlatego, że nie miałam ochoty oglądać czegoś tak brzydkiego dłużej, niż to konieczne. Klaudia zeznawała cztery godziny. Odpowiada z innego paragrafu, jako osoba, która najpierw pomagała, a potem sama to ujawniła i dostarczyła dowody. Sąd to rozstrzygnie i nie moja to rzecz.
Marek nie odzywał się do mnie przez pięć tygodni. To był najgorszy fragment całej tej historii. Gorszy niż ekshumacja, gorszy niż toksykologia. Mój syn powiedział mi w kuchni, że zniszczyłam mu życie, i wyszedł, trzaskając drzwiami tak, że spadła pelargonia.
Wrócił w czerwcu. Usiadł tam, gdzie zawsze. Powiedział: „Mamo, przeczytałem list taty”. I płakał tak, jak nie płakał na pogrzebie.
Mają teraz z Klaudią rozdzielność i rozmowy u kogoś mądrego. Nie wiem, jak to się skończy. Tomek nie wie nic i nie dowie się jeszcze długo. Ode mnie na pewno nie.
Chciałabym powiedzieć na koniec trzy rzeczy, bo po to opowiadam. Pierwsza. Przez trzydzieści dwa lata małżeństwa mój mąż chronił mnie przed prawdą, bo myślał, że mnie tym oszczędza. A oszczędził mi tylko tego, że nie stanęłam przy nim, kiedy jeszcze mogłam.
Gdyby powiedział mi w dziewięćdziesiątym ósmym, poszlibyśmy razem na policję i może cała reszta by się nie wydarzyła. Milczenie nie jest opieką. Milczenie jest tylko odłożeniem rachunku, który zapłaci ktoś inny później, z odsetkami. Druga.
Kiedy w marcu podsuwano mi papiery do podpisu, byłam pewna, że nie mam prawa pytać. Że lekarz wie lepiej, urzędnik wie lepiej, że wdowa ma podpisać i podziękować. Otóż nie. Masz prawo pytać.
Masz prawo powiedzieć: „Chcę sekcję”. Masz prawo poprosić o kopię każdego dokumentu, który podpisujesz, i włożyć ją do teczki i trzymać. Jedna kartka więcej w szufladzie potrafi być różnicą między prawdą a pięcioma latami spokojnego kłamstwa. I trzecia.
Ludzie, którzy krzywdzą, prawie zawsze zostawiają jeden drobiazg. Nie zostawiają go dlatego, że są głupi. Zostawiają go dlatego, że po latach przestają wierzyć, że ktokolwiek jeszcze patrzy. Mój mąż zostawił radio na parapecie i powiedział: „Niech tu stoi”.
Pięć lat kurzyło się między pelargonią a oknem. Pięć lat ścierałam z niego kurz i ani razu nie przyszło mi do głowy, żeby je otworzyć. Zbigniew Rataj wiedział o nim od początku i nie mógł po nie sięgnąć przez pięć lat, bo stało w kuchni starej kobiety, której nikt nie brał na poważnie, włącznie ze mną samą. Radio nadal stoi na parapecie.
Prokuratura zwróciła je po zabezpieczeniu zawartości. Nie działa i nigdy nie będzie działać. Ale kiedy rano nastawiam czajnik i otwieram okno, bo powietrze jest za darmo i grzech nie brać, dotykam go ręką. To wszystko, co mi po nim zostało.
To i pewność, że nie odszedł sam ze swoim strachem, tylko zostawił mi go w schowku po głośniku, licząc, że kiedyś będę miała dość odwagi, żeby odkręcić cztery wkręty. Miałam po pięciu latach. Ale miałam.
