“Kijk, dit is mijn diner. Het is midden in de nacht en dit is wat ik eet. ”
Ik zit achter mijn computer, het is 01:15 uur ‘s nachts, en ik ben aan het streamen. Niet dat ik normaal zo laat nog op ben, maar vanavond zit ik hier toch.
Een vriend van me staat buiten te wachten op een meteorenregen. Ik niet. Ik heb dat stadium wel gehad. “Waarom blijf je daar nog?
” vraag ik aan de kijkers. “Ik heb de noorderlichten al gezien in Vancouver. Ik ben door dat proces heen. Ik kan gewoon thuisblijven en het nieuws kijken.
”
Toch zit ik hier. Ik eet Koreaans eten met Koreaanse chopsticks. Mijn stream is een eetstream geworden, iets wat ik nooit had verwacht. Ik ben nieuw op Twitch, ook al ben ik al jaren YouTuber.
Het is een totaal andere wereld. Op YouTube kun je monteren, creëren, een diepgaand onderwerp uitwerken. Hier is alles live, onbewerkt, echt. “Streamen is zwaarder dan YouTube,” zeg ik tegen een kijker genaamd Steel Matthews.
“Er is geen montage. Alles is realtime. Als er niemand kijkt, ben je gewoon aan het praten tegen jezelf. ”
En dat is het probleem.
Het is late nacht. De meeste mensen in Vancouver slapen al. Mijn vrienden in andere tijdzones zijn ook naar bed. Alleen iemand uit Australië is nog wakker, omdat het daar overdag is.
Maar als starter, zonder community, heb je niemand om mee te praten. De soep is ongelooflijk goed. Ik neem nog een hap. Mijn oog trilt.
Iemand zegt dat de stream lagt, maar dat is niet zo. Dan verschijnt er een bericht. Steel Matthews zegt dat hij messen slijpt. “Messen?
” vraag ik. Ja, hij slijpt messen op de juiste manier. “Daarom dus. ”
Ik dacht eraan terug.
Er is een chef-kok die ik ken. Ik zei altijd “hallo” in het Koreaans tegen hem. Hij is Koreaans, dus ik dacht dat het aardig was. Maar hij negeerde me altijd.
Ik dacht dat hij me niet aardig vond. Nu begrijp ik het. “Geen wonder dat hij me negeerde. ”
Iemand vraagt of Poon Koreaans spreekt.
Ik weet dat hij Koreaans is, maar ik weet niet of hij het spreekt. Ik heb hem in het Koreaans begroet en hij antwoordde niet. Ik dacht dat het een aardig gebaar was. Maar hij heeft mijn kanaal wel beoordeeld, dus dat is goed.
We helpen elkaar allemaal. De soep is half op. Ik probeer stil te eten. Ik denk terug aan wat er net gebeurde.
Hoe ik dit jaar Twitch ontdekte terwijl ik al zo lang op YouTube zit. Hoe YouTube steeds de algoritmes verandert en je je constant moet aanpassen om relevant te blijven. “Op YouTube kun je een onderwerp volledig uitdiepen,” leg ik uit. “Bij livestreamen blijft het oppervlakkig, gewoon casual geklets.
Maar daarom vind ik video’s maken ook fijner. Je kunt een verhaal vertellen. ”
De Australische kijker gaat terug naar zijn werk. Zijn lunchpauze is voorbij.
Het wordt stiller in de chat. Ik neem nog een lepel soep. Het is zo goed. Het is laat.
Morgen ben ik moe. Maar dit is wat ik doe. Ik ben een nachtuil.
Mijn leven bestaat uit dit: eten om middernacht, praten met vreemden online, en proberen mijn plek te vinden in een nieuwe wereld.
