“Zeg maar zeventig procent kans dat het een vrouwtje is,” zeg ik, terwijl ik de krab optil en naar het licht houd. “Weet je het zeker? ” vraagt iemand in de chat. Ik tel nog eens.
“Een, twee, drie, vier, vijf. Ja, dit is een mannetje. En zeven centimeter breed. Dat is ruim boven de zes centimeter die hier verplicht is.
”
Het is na middernacht. Buiten is het stil, geen muggen meer. Ik sta in mijn tuin in British Columbia, met een grote levende krab op de snijplank naast me. De camera draait.
Voor de kijkers die niet uit Vancouver komen, wil ik dit laten zien: de BC Big Crab, een specialiteit van onze provincie. “Oké, laat me eerst wat dingen instellen,” mompel ik tegen de chat. “Die TTS-stemmen. Ik wil dat jullie normaal kunnen praten.
”
Iemand typt en er klinkt een hoge, vriendelijke damesstem uit mijn speakers: “Dit is een voorbeeld van mijn stem. ”
“Dat is de standaardstem,” zeg ik. “Maar goed, we kunnen er meer mee doen. ”
Er is een kijker, zoiets als Tech509 of hoe hij ook heet, die klaagt dat hij een mannenstem wil.
Ik rommel wat in de instellingen, vind het menu, test de opties. Dezelfde zin klinkt steeds opnieuw, elke keer in een andere stem. De chat lacht. “Oké, nu zou het moeten werken.
Typ maar weer. ”
“Het werkt! ” verschijnt er even later. “Mooi,” zeg ik.
“En jij, WT205, jij wilde Kantonees? Die heb ik ook voor je ingesteld. ”
Dan schuif ik de krab opzij en pak een kom uit de koelkast. “Dit is soep van twee nachten geleden.
Kijk, al dat vet van het varkensvlees is nu gestold aan de rand. Dat is een goed teken, dat betekent dat je het vet eruit haalt. ”
“Ziet er goed uit,” typt iemand. “Ja,” knik ik.
“Maar ik moet wel eerlijk waarschuwen: eet dit niet te vaak als je een hoog cholesterol hebt. Het is medisch bewezen dat tachtig procent van je cholesterol door je eigen lichaam wordt aangemaakt en maar twintig procent uit eten komt, maar toch. Wees voorzichtig. ”
De krab is zeven centimeter breed.
Ik draai hem om zodat de camera het vlees goed kan zien. “Kijk, dit is goud. Echt het neusje van de zalm. Niet die krabbenpoten, die zijn ook goed, maar dit is het echte werk.
”
Een kijker typt: “Kun je eigenlijk wel koken? ”
“Ja, dat kan ik zeker wel,” zeg ik lachend. “Houd het maar in de gaten. ”
De sla ligt klaar in een kom, ik ga die dadelijk kort blancheren.
Eenvoudig houden, deze keer. De soep gaat de magnetron in, drie minuten ongeveer. De chat vraagt intussen nog steeds dingen over de stemmen. “Hé, ik hou het geluid hier laag,” zeg ik als iemand opmerkt dat de buren eraan komen.
“Ik wil geen gezeur. ”
Dan valt me iets op. Een kijker typt ineens iets in het Spaans, terwijl hij op de Franse stem is ingesteld. De robotstem leest het voor met zo’n typisch Canadees-Frans accent.
“Waarom praat je Spaans terwijl je stem op Frans staat? ” vraag ik hoofdschuddend. De chat gniffelt. “Goed, laat me dit even goed neerzetten.
”
Ik verschuif de camera een beetje, zodat de krab en de ingrediënten goed in beeld staan. Nu kan iedereen het goed zien. “Kijk,” zeg ik. “Dit is dus een echte BC-krab.
De afkorting BC staat voor British Columbia, de provincie waar wij wonen. Wanneer je ooit naar Vancouver komt, moet je dit echt bestellen. Kijk eens hoeveel vlees eraan zit. ”
Ik til een van de poten op.
“Dit is maar één poot. Zo groot is hij. ”
En terwijl de soep in de magnetron draait en de krab op tafel ligt, kijk ik naar de chat. Stemmen die praten, grapjes die langskomen, mensen van over de hele wereld die meekijken naar mijn kleine keuken in Vancouver.
“Oké, hier gaan we,” zeg ik tegen de camera, terwijl ik het bord klaarzet. “Ik hoop dat jullie honger hebben. ”
