Ik staar naar het bord vol krabscharen, knoflookboter die langzaam over het vlees druipt, en ik kan het zoute water al proeven voordat ik ook maar één hap neem. Mijn telefoon staat op statief, de lamp is gericht, en ik praat tegen niemand in het bijzonder terwijl ik live ga voor een handvol kijkers die toevallig op dit tijdstip online zijn. “Niet te luid,” mompel ik in de microfoon terwijl ik de achtergrondmuziek aanpas. “Anders horen jullie me alleen maar kauwen.
”
Ik heb een licentie voor deze nummers, dus ik hoef me geen zorgen te maken over copyrightclaims. Dat is het voordeel van dit tijdstip streamen. Geen concurrentie van grote creators, alleen een paar vaste kijkers die langskomen voor een praatje. “Tram Life doet toch POV-streams?
” vraagt iemand in de chat. “Hoe werkt een collab als je je gezicht niet laat zien? ”
“Ik zoek nog een baan,” zeg ik eerlijk. “Daarom stream ik op dit tijdstip.
Overdag ben ik bezig met solliciteren. ”
De krabben liggen vers op tafel. In British Columbia mogen we alleen mannetjeskrabben vangen, voor de duurzaamheid. Vrouwtjes moeten zich kunnen voortplanten.
En ze moeten minstens zeven inch meten. Deze halen ruim de maat. “Kijk eens aan,” zeg ik terwijl ik een schaar optil en op de schaal klop. “Dit is echt krabvlees.
Geen nepding uit de sushi-afdeling. ”
Ik breek de schaar open en het witte vlees komt er in één stuk uit. Er ontsnapt een zucht van tevredenheid. De chat vraagt naar van alles en nog wat.
Iemand noemt go-tang, een Koreaanse soep van runderbouillon. Ik herken het pas als ze het in het Chinees zeggen. “O, die bedoel je! Ja, die ken ik wel.
Heerlijke soep. ”
Het gesprek gaat over van alles. Van ramen tot bibimbap, van luchtgedroogde zalm tot arctische zalm. Mijn hand jeukt en ik krabbel aan mijn pols terwijl ik een nieuwe schaar openbreek.
“Ik voel mijn eczeem weer opspelen,” zeg ik terloops. Maar ik eet door, want dit is het moment waar het om draait. Het vlees is mals, de boter is rijk, en de muziek vult de stiltes net genoeg op zodat het niet ongemakkelijk wordt. Twintig minuten later zit ik diep in de maaltijd.
De kijkers zijn nog steeds aanwezig, sommigen stellen vragen over vissen, over het weer, over waarom ik zo laat nog op ben. “Vrijdag weer aan het werk,” zeg ik tegen iemand die vraagt naar mijn schema. “Daarom kan ik laat opblijven. Morgen hoef ik niet vroeg op.
”
Ik graaf in de schaal en vind nog een stuk vlees dat ik eerder had gemist. “We verspillen niks,” zeg ik lachend. “Alles wordt opengebroken. ”
De krabben zijn al bijna op als een kijker vraagt naar het formaat.
Ik houd een lege schaal omhoog. “Zeven inch of meer. Alles wat kleiner is, gaat terug. En vrouwtjes laten we sowieso met rust.
”
Ik lik mijn vingers schoon, pak dan de laatste poot en breek hem open. Het vlees is nog warm. “Dit is vijfsterren, man,” zeg ik met mijn mond halfvol. “Eet je thuis, kun je gewoon met je handen eten.
Geen tafelmanieren nodig. ”
De chat lacht. Ik kauw, slik, en kijk naar het bord. Leeg.
Bijna helemaal. Ik veeg mijn mond af en leun achterover. De muziek speelt nog, de lamp brandt nog, en ik heb nog een laatste stukje over voor de vorm. “Oké,” zeg ik.
“Dit was het voor vandaag. ”
Maar dan verschijnt er een bericht in de chat dat me doet stoppen met bewegen. Iemand noemt mijn naam en zegt iets over een video die circuleert. Ik frons, pak mijn telefoon erbij, en open de app.
Het duurt even voordat ik het vind. Maar dan zie ik het. Mijn stream van gisteren is opnieuw geüpload, bewerkt, en veranderd in iets wat ik nooit heb gezegd of gedaan. De reacties eronder zijn niet aardig.
Veel mensen geloven wat ze zien. Mijn hand blijft zweven boven het scherm. Ik heb geen idee wie dit heeft gedaan. Ik heb geen idee waarom.
Ik kijk op naar de lamp, naar de lege borden, naar de chat die vraagt of alles nog goed gaat. “Ik moet even iets checken,” zeg ik. “Ik ben zo terug. ”
Maar ik blijf zitten.
En de chat blijft vragen wat er aan de hand is. En ik weet nog niet wat ik ga doen als ik ontdek wie dit achter mijn rug heeft gedaan.
