Het water in het zwembad rimpelde op een manier die niet hoorde op een woensdagmiddag om drie uur. Eva de Wolf stond verlamd bij het keukenraam, haar aktetas nog in haar hand. Zowel zij als haar man hadden op hun werk moeten zijn. Het was de derde keer deze maand dat ze vroeg thuiskwam en sporen van onverwachte activiteit vond.
Twee vochtige handdoeken hingen over een ligstoel. Een halfvol wijnglas stond naast een tweede glas met een opvallende lippenstiftvlek. Welrood. Niet haar kleur.
Zij droeg alleen subtiele roze tinten. Zes weken lang had ze de signalen opgemerkt. Haar man Joris meldde zich plotseling vrijwillig voor het onderhoud van het zwembad. Zijn late avonden werden frequenter.
Hij nam mysterieuze telefoontjes aan in andere kamers, zijn stem verlaagd tot een fluistering. Ze was echtscheidingsadvocate. Ze wist precies wat dit betekende. Eva verzamelde de glazen en stopte ze in plastic zakken.
In de badkamer vond ze blond haar in het afvoerputje. Haar eigen haar was kastanjebruin. Ook dit bewaarde ze zorgvuldig. Die avond kwam Joris laat thuis.
‘Zware operatie? ‘ vroeg ze neutraal. ‘De zwaarste die ik in tijden heb gehad. Ik ga douchen en direct naar bed.
‘
Hij vermeed oogcontact. Ze liet het gaan. De volgende ochtend reed Eva niet naar haar kantoor, maar parkeerde in een zijstraat met zicht op hun oprit. Om kwart over negen reed een rode sportwagen voor.
Een jonge blonde vrouw stapte uit, toetste de code van de voortuinpoort in en slenterde het pad op alsof het haar eigendom was. Eva belde haar onderzoeker, een voormalig rechercheur. ‘Ik heb camera’s nodig bij mijn huis. Vandaag nog.
‘
‘Uw huis, mevrouw de Wolf? ‘
‘Ja, Frank. Mijn huis. ‘
Die middag werden er minicamera’s geïnstalleerd.
Twee weken lang verzamelde Eva informatie. De blonde vrouw was Fleur Brands, een personal trainer van de exclusieve fitnessclub waar Joris onlangs was begonnen. Ze bezocht hun huis drie tot vier keer per week. De camera’s legden alles vast: het gestoei bij het zwembad, de douches, het gebruik van de slaapkamer.
Eva deelde het nieuws met haar zakenpartner Olivia. ‘Ik bouw een waterdichte zaak op. Ik wacht op het perfecte moment. ‘
Dat moment kwam op een donderdag.
Eva had een speciale bestelling geplaatst bij een aquariumspecialist: honderden kikkervisjes en twee enorme volwassen brulkikkers. Bij de bouwmarkt kocht ze een massief zwart zeil. Ze liet de wezens los in het zwembad en bedekte het water. Om half vier arriveerde Fleur in een rode bikini.
Ze opende de koelkast, schonk champagne in en liep naar het terras. Toen ze het zeil terugtrok en de kikkervisjes ontdekte, schrok ze zichtbaar. Een van de brulkikkers dook met een plons op. Fleur glide en belde Joris in paniek.
‘Joris, er zitten kikkervisjes in het zwembad. En gigantische kikkers! ‘
Eva observeerde alles vanuit haar werkkamer. De volgende dag bestelde ze een tweede levering: kleine waterslangen, alligatorschildpadden en twee Zuid-Amerikaanse kaaimannen, miniatuurkrokodillen van zestig centimeter.
Vrijdagmiddag, terwijl Olivia Joris naar kantoor lokte met een zogenaamd spoedoverleg, reed de rode cabrio weer voor. Fleur zwom zelfverzekerd het zwembad in. Halverwege dook een kaaiman recht voor haar op. Haar schreeuw was oer.
Ze voelde iets langs haar been glijden, zag een slang voorbijschieten. Een alligatorschildpad dook naast haar op. Fleur sprong het zwembad uit, glide en snikte. ‘Joris, er zitten slangen en alligators in je zwembad!
Iemand doet dit expres! ‘
Ze vluchtte, natte voetafdrukken achterlatend. Eva inspecteerde het zwembad tevreden. Een uur later kwam Joris thuis.
‘Eva, heb je iets vreemds gezien? Er schijnen reptielen in het zwembad te zitten. ‘
Eva keek op, het toonbeeld van onschuld. ‘Vreemd?
Nee. Waarom? ‘
Ze liepen samen naar buiten. Het zwembad was weer afgedekt, alle reptielen veilig opgeborgen.
‘Ik zie niets ongewoons,’ zei ze. ‘En waarom zou een buurman jou rechtstreeks bellen? ‘
Joris stond hulpeloos. ‘Misschien ben je te gestrest, lieverd,’ voegde ze toe.
‘Je hebt de laatste tijd zo lang gewerkt. ‘
Zijn nachten werden onrustiger. Fleur bestookte hem met berichten. Eva wachtte rustig op het juiste moment om haar eisen op tafel te leggen.
Op vrijdagochtend kleedde Eva zich in haar antracietgrijze pak, gereserveerd voor haar belangrijkste zaken. Ze maakte drie telefoontjes: naar haar accountant, naar haar privédetective en naar rechter Laurens Beekman, haar mentor. ‘Ik heb een vertrouwelijke ontmoeting nodig met rechter Harmsen. Het gaat over Joris.
‘
Om vier uur zat Eva in de kamer van rechter Harmsen. Ze overhandigde een verzegelde envelop met bewijs van ontrouw en financieel wangedrag. ‘Ik vraag geen actie. Ik wil alleen dat u geïnformeerd bent wanneer deze zaak voor u komt.
‘
Die avond lokte ze Fleur opnieuw naar het huis. Via haar surveillance zag ze hoe de blonde vrouw aarzelend binnenkwam, zich omkleedde in de badkamer en zelfs een van Eva’s eigen badjassen aantrok. Toen Fleur het zwembad inliep, schoot een van de enorme brulkikkers uit het water. De schreeuw was oorverdovend.
Fleur vluchtte in paniek, nauwelijks kleren aan. Toen Joris thuiskwam, zat Eva in de woonkamer, haar gezicht naar de deur gericht. ‘Hallo, Joris. Verrast me thuis te zien.
Je vriendin is net vertrokken. Ze leek nogal overstuur over iets in het zwembad. ‘
Zijn gezicht trok wit. ‘Eva, ik kan het uitleggen.
‘
‘Bespaar het je. Ik weet al maanden van Fleur. ‘
‘Maanden? Maar hoe…
‘
‘Dacht je echt dat ik het niet zou merken? Ik ben echtscheidingsadvocate. Ik heb elke versie van dit verhaal gehoord. ‘
‘De kikkers.
De reptielen. Dat was jij. ‘
‘Dacht je dat ons zwembad spontaan wilde dieren zou voortbrengen? ‘
Eva leidde hem naar de keuken, waar mappen in een nette rij lagen.
‘Elk bewijsstuk van je affaire. Foto’s, video’s, tijdstempels. Daarnaast financiële documenten die aantonen hoe je huwelijksvermogen aan je vriendin is besteed. En dit: de overdrachtsdocumenten voor al onze bezittingen.
Het huis, het vakantieverblijf, de beleggingsportefeuille. Alles wordt aan mij overgedragen. ‘
‘Dat kun je niet doen. Je hebt mijn handtekening nodig.
‘
‘Die heb ik al. Herinner je al die documenten die je de afgelopen weken hebt ondertekend? De routinematige juridische zaken voor je praktijk? Je hebt niet gelezen wat je tekende.
Ik heb vanmiddag nog overleg gehad met rechter Harmsen. ‘
Joris zakte neer op een kruk. ‘Waarom? Waarom confronteerde je me niet gewoon?
‘
‘Omdat je consequenties verdiende. Niet alleen het ongemak van betrapt worden. Echte, blijvende consequenties. ‘
Eva school de echtscheidingspapieren naar hem toe.
‘Onderteken deze. Ik behoud alles. Jij vertrekt met je persoonlijke spullen en je auto. Weiger je, dan gaan we naar de rechter, waar ik ook je financieel wangedrag presenteer en je collega’s onder ede laat getuigen.
Je reputatie ligt dan in puin. ‘
Buiten rommelde de donder. Joris pakte de pen met trillende hand en ondertekende elke pagina. Toen hij klaar was, barstte de storm los.
Eva overhandigde hem een koffer die ze al had ingepakt. ‘Je verblijf in het hotel is betaald tot het einde van de maand. ‘
‘Je dwingt me om vannacht te vertrekken? ‘
‘Ja.
Ik zie geen reden om dit uit te stellen. ‘
Joris’ woede laaide op. ‘Fleur had gelijk over je. Je bent koud en berekenend.
Geen wonder dat ik ergens anders zocht. ‘
‘Is dat het verhaal dat je jezelf vertelt? Dat ik koud was? Ik was degene die elke verjaardag herdacht, die je carrière steunde terwijl ik de mijne opbouwde.
Ik gaf je alles. In ruil kreeg ik verraad. ‘
Hij keek haar aan. ‘Het spijt me.
‘
‘Dat is het probleem met keuzes. Ze hebben consequenties, of je ze nu bedoelt of niet. ‘
Hij pakte zijn koffer en liep de storm in. Bij de deur draaide hij zich nog een keer om.
‘Wat ga je tegen mijn moeder zeggen? ‘
‘De waarheid. Die verdient ze. ‘
De volgende dag lunchte Eva met haar schoonmoeder Martha.
‘Hij was ontrouw. Maandenlang. Met een personal trainer. ‘
Martha’s gezicht toonde schok, daarna teleurstelling.
‘Hoe houd je je, mijn kind? ‘
‘Ik ben mijn leven aan het heroveren. Het huis, mijn kantoor, mijn toekomst. Ze zijn weer van mij.
‘
Martha pakte haar hand. ‘Laat wat hij deed je hart niet in steen veranderen. ‘
Drie maanden later stond Eva in haar tuin. Waar ooit het zwembad was, lag nu een meditatietuin met een koi-vijver, bloeiende planten en een stenen pad.
Olivia voegde zich bij haar. ‘Heb je nog iets van Joris gehoord? ‘
‘Alleen dat hij een baan heeft aangenomen in een klein streekziekenhuis. Fleur heeft hem verlaten.
‘
Eva voelde niets. Geen voldoening, geen medelijden. Het was een gesloten hoofdstuk. Die avond zat ze op een stenen bank naast de vijver.
Een grote koperkleurige en witte koi dook bij haar op. ‘Hallo,’ zei ze zacht. ‘Geniet je van je nieuwe huis? ‘
De vis cirkelde nog een keer om haar heen voordat hij dieper wegzwom.
Eva glimlachte. Waar ooit een zwembad was dat een gedeeld leven symboliseerde, gebouwd op bedrog, was nu een tuin die haar eigen creatie was. Ze stond op en liep terug naar haar huis, dat nu in alle opzichten van haar alleen was.
