Ik sta midden in de nacht buiten, het is stil en koel. Voor me ligt een enorme krab, vers uit het water van British Columbia. Mijn telefoon staat op een statief en ik stream live voor mijn kijkers, waar ook ter wereld. “Dit is geen gewone krab,” zeg ik, terwijl ik mijn stem iets verhef.
“Dit is de BC-crab, een echte delicatesse uit onze provincie. ”
Ik pak een liniaal en houd die naast de krab. “Kijk, zeven inch. Dat is groter dan de minimale zes inch die de wet voorschrijft.
En het moet een mannetje zijn, geen vrouwtje. Die moeten we teruggooien. Maar dit is een mannetje, dus die mogen we houden. ” Ik draai de krab om en laat het volle vlees zien.
“Dit is goud. Dit is het echte werk, niet zo’n magere krabsnack. ”
Mijn kijkers zijn vooral uit Azië en andere delen van Noord-Amerika. Ik wil ze iets laten zien wat ze thuis niet snel zullen vinden.
“Als je naar Vancouver komt, moet je dit proeven,” zeg ik. “Het zit vol vlees, en ja, ook vol cholesterol. Dus als je daar gevoelig voor bent, wees voorzichtig. Je lichaam maakt zelf het meeste cholesterol aan, maar dit helpt niet mee.
”
Naast de krab heb ik wat gesauteerde sla klaarliggen, simpel en knapperig. Daarnaast staat een pan met soep die ik een paar nachten geleden heb gemaakt. Ik haal hem uit de koelkast en zie een laag vet aan de rand zitten. “Dat is een goed teken,” leg ik uit.
“Na een nacht in de koelkast komt het vet bovendrijven, en dat schep ik eraf. Zo wordt de soep wat lichter. ”
Ik zet de pan op het vuur om de soep op te warmen. Mijn gedachten gaan even naar de techniek achter mijn uitzending.
Ik heb een tekst-naar-spraakfunctie ingesteld voor mijn kijkers. Als zij typen, wordt hun tekst voorgelezen, en dat kan in verschillende talen en stemmen. Eerst zitten er wat haperingen in de instellingen. Een kijker die “Deck 5009” heet, geeft aan dat zijn stem niet goed werkt.
Ik heb hem ingesteld op een Engelse mannenstem, maar het lukt maar niet. Na wat gepuzzel, en een paar testzinnen zoals dit is een voorbeeld van mijn stem, werkt het eindelijk. “Nu kun je typen en klinkt het als een mannenstem,” zeg ik tevreden. Een andere kijker, WT 205, heeft een Cantonese vrouwenstem.
Ik leg uit hoe het werkt. “Als jij in het Kantonees typt, leest het in het Kantonees voor. Als je in het Frans typt, zal het raar klinken. ” En dan is er nog Mimi, die een Canadees-Franse stem heeft.
‘Hallootjes,’ klinkt er ineens. Ik lach. “Hé, jij hebt Frans ingesteld, waarom praat je dan Spaans? ”
Ondertussen wil ik de krab presenteren.
Ik pak een van de poten en houd die omhoog. “Kijk, dit is maar één poot. Zo groot is die. En dit is wat ik het lekkerste vind, al dit vlees.
” Ik wijs naar de voorpoten. “Krabpoten zijn lekker, maar dit is het echte goede spul. ”
Iemand typt dat de buren langskomen. Ik lach en doe alsof ik mijn stem demp.
“Ik houd het geluid hier laag, hoor. Geen zorgen. ” Maar ondertussen let ik ook op de soep. Ik roer erin, terwijl de geur van het varkensvlees door de lucht trekt.
Het is een goed beeld voor mijn kijkers: een echte lokale specialiteit, een natuurproduct van hier, live gepresenteerd voor een publiek aan de andere kant van de wereld.
