Het verbindingssignaal was top, maar zodra ik tussen de menigte stond, wist ik het al: te veel mensen op hetzelfde netwerk. Het zou toch slecht worden. Het maakt niet uit hoe goed je verbinding thuis is, op zo’n moment laat het je gewoon in de steek. Het is zoals met vuurwerk: elk jaar hetzelfde spektakel, en als je er niet bij bent, mis je het gewoon.
Het is nooit hetzelfde als het live meemaken. Ik zat thuis, niet in het centrum, met een rustige achtergrond. Het was laat, ik had geen werk morgen, dus waarom niet. Ik zette wat muziek op en begon te eten alsof ik in een vijfsterrenrestaurant zat.
Het mooiste van thuis eten is dat je gewoon je handen kunt gebruiken. Geen tafelmanieren nodig. Gewoon eten, genieten, en af en toe iets tegen de kijker zeggen. “Laat me weten als de muziek te hard staat, oké?
”
Ik hield het volume bewust laag, zodat je me niet zou horen kauwen. Het was een achtergrondmuziekje, en ik heb er gewoon een licentie voor, dus geen gedoe met copyright. Als ik dat niet had, kreeg ik gezeur vanwege auteursrechten. Nu was het gewoon rustig en gezellig.
Iemand vroeg me of ik een baan heb. Niet op dit moment, antwoordde ik. Ik ben aan het solliciteren, en daarom zit ik juist nu te streamen, op dit tijdstip. De vragen kwamen steeds binnen.
Hoe zit het met die samenwerking met die POV-streamer die nooit zijn gezicht laat zien? Hoe werkt dat dan? En die basketbalwedstrijd die je streamde, je moest toch echt die bal door de ring gooien? Ja, zo werkt het dus.
Ik schoof dat gesprek opzij en richtte me op het eten. Zout water, ik kon het proeven. Het was allemaal zo goed, al dat vlees en het sap. Ik kon niet stoppen met likken.
Een ogenblik dacht ik dat de telefoon dood was, maar het was gewoon de afspeellijst die ik niet kon vinden. Ik wilde muziek aanzetten, maar zag de playlist niet staan. Uiteindelijk vond ik hem toch. “Kijk dit eens,” zei ik, terwijl ik iets naar de camera hield.
“Dit is geen nepding, dit is echt krabbenvlees. Niet dat nepgedoe van die sushi. ”
We praatten over eten. Iemand noemde een ramenrestaurant waar ik nog nooit van had gehoord.
“Go town? ” vroeg ik. “Geen idee wat dat is. Als je me de Koreaanse of Chinese naam geeft, weet ik het meteen.
” Zodra ze het in het Chinees zeiden, snapte ik het: rundvleesbouillon van botten. Ja, dat had ik wel eens gegeten. Waarom zeggen mensen dat in het Engels? Dan snap ik er niets van.
En bibimbap, dat kende ik natuurlijk ook. Ergens in het gesprek kwam British Columbia ter sprake. “We mogen hier alleen mannelijke krabben vangen, voor de duurzaamheid,” legde ik uit. “De vrouwtjes zijn voor de voortplanting.
En ze moeten minimaal zeven centimeter zijn, gemeten over het schild. ” Ik liet zien hoe ik de poten openbrak. “We verspillen hier niks. ”
Ik krabde aan mijn huid.
“Ik voel het weer, die eczeem,” mompelde ik, terwijl ik mijn arm bekeek. “Ik heb net hieraan zitten krabben. ” Er viel een stilte. Iemand vroeg of ik van sardines hield.
“Ja, ik heb sardines hier,” zei ik, terwijl ik naar iets wees. “Maar dit is vlees. Echt krabbenvlees. ”
De luchtgedroogde zalm kwam ook voorbij.
“Sommige mensen gebruiken het voor iets anders, maar dit is echt goed. Dit is de Canadese stijl, denk ik. We zijn gewend aan luchtgedroogd vlees hier. ” Er werd iets gevraagd over arctische forel.
“Dat weet ik niet,” antwoordde ik eerlijk. Het was laat, ik was nog klaarwakker, en het eten was goed. Ik had geen haast. Het was gewoon een rustige avond, een beetje praten, een beetje eten, een beetje muziek.
En dat was precies goed zo.
