“Wake up, TTS! ” staat er in de chat. Ik zit hier met mijn bord vol eten, drie gerechten en een soep, klaar om eindelijk te genieten van een maaltijd die ik me normaal niet kan veroorloven. Maar in plaats van rustig te eten, ben ik al tien minuten bezig om die stomme tekst-naar-spraak functie aan de praat te krijgen.
Het is een ramp. Ik had me er zo op verheugd. Vandaag had ik wat speciaals op tafel gezet: gestoomde eieren met zoute eendeneieren, zelfgemaakte kip, gefermenteerde groenten en een kruidensoep. Een luxe maaltijd voor mij.
Duur, maar zo lekker. Ik wilde dit delen met mijn kijkers, een korte stream, gewoon even eten en kletsen. Zonder koken. Maar dan begint iedereen te klagen, want ze willen koken zien.
Nee, echt, ik wilde even geen keukenwerk. Ik had genoeg gekookt. Dit eten had me alleen al twee uur gekost om klaar te maken. De kip marineren, stomen, uit elkaar trekken…
De meeste smaak blijft erin als je het stoomt, in plaats van te blancheren. Blancheren verliest te veel smaak. En dan die saus, mijn geheime zelfgemaakte saus. Alles mengen, de zoete en zure smaken, de sesamolie, de kruiden.
Het is een typisch zomergerecht, heerlijk verfrissend. Ik had eigenlijk geen tijd om te streamen. Ik was bezig met het opzetten van een muziekcafé-stream, met Beatles-nummers. Ik zat te onderzoeken hoe ik dat moest doen.
En toen dacht ik: waarom niet gewoon eten terwijl ik daaraan werk? Even snel iets opwarmen, een korte stream doen, en ondertussen verder werken aan de stream-opstelling. Lekker efficiënt. Maar ja, dan zit ik hier dus, met mijn eten voor me, en gaat er van alles mis.
Het begon met de chat-app. Ik wilde de chat laten voorlezen, zodat ik niet steeds op mijn scherm hoefde te kijken. Maar er kwam geen geluid uit. “TTS, ik heb TTS nodig!
” riep ik gefrustreerd. In de chat reageerden mensen. “Wake up, TTS! ” schreef Jack509.
En: “Wat voor spelletjes speel je vandaag? ” vroeg WT205 spottend. Ik klikte op het icoontje, weer, en nog eens. Het was al ingeschakeld, dat zag ik.
Maar er kwam nog steeds geen geluid. “Hallo? Test, test? ” Niets.
Alleen stilte. Mijn stem werd steeds ongeduldiger. “Kom op jongens, ik heb dit eerder gedaan. ” Ik kon de frustratie in mijn eigen stem horen.
De chat bleef maar binnenkomen, maar ik kon er niets van horen. Uiteindelijk, na een eeuwigheid die aanvoelde als een uur, begon er eindelijk een stem te praten. De bot was wakker. “Dit is een voorbeeld van mijn stem,” zei een vreemde, synthetische stem.
Het was een vrouwelijke stem. “Wil je deze? ” vroeg ik aan de kijker die erom had gevraagd. “Nee,” antwoordde hij.
Ik probeerde een andere stem. Weer een vrouw. “Nee. ” Weer een andere.
“Nee. ” De chat begon grappige dingen te zeggen over “baby girl” stemmen en vroegen om een mannelijke stem. “Wil je een Cantonese meisjesstem? ” vroeg ik aan WT205.
“Of een Amerikaanse mannenstem? ” Ik probeerde zoveel opties, van Nigeriaans Engels tot Fins, van Filipijns tot Frans. Geen van hen leek goed te zijn. Het was alsof ze geen enkele stem goed genoeg vonden.
Ik bleef maar door de lijst gaan, voorbeeld na voorbeeld afspelen. Het begon bijna een spel te worden, een die steeds frustrerender werd. Een voorbeeld was een mannenstem, een ander weer een vrouw. De kijker bleef “Nee” zeggen en ik bleef zoeken.
Het eten op mijn bord werd langzaam koud. De gestoomde eieren die ik zo zorgvuldig had bereid, de kip die ik uren had gemarineerd, het zat er allemaal maar. De gefermenteerde groenten, de wortels, alles stond te wachten. En ik zat hier maar te klieren met die stemmen.
Ik vroeg me af waarom ik dit in vredesnaam deed. Ik had gewoon rustig willen eten. “Deze? ” vroeg ik weer, terwijl ik de zoveelste stem liet horen.
“Nee,” zei de kijker weer. Ik zuchtte diep. Mijn geduld raakte op. Ik had dit willen doen om de maaltijd te delen, om gezellig met mijn kijkers te zijn.
Maar nu was het een technische nachtmerrie aan het worden. Ik zat te knoeien met instellingen, probeerde van alles, maar niets werkte zoals ik wilde. De chat werd een kakofonie van bots en berichten die ik amper kon volgen. En ik had nog steeds geen greep op die TTS.
“Ik snap het niet,” mompelde ik. “Ik heb dit ding al zo lang. Waarom doet hij het nu opeens niet meer? ”
Uiteindelijk vond ik een stem die misschien leek te werken, een mannenstem.
Eindelijk. “Wil je deze? ” vroeg ik hoopvol, terwijl ik de stem afspeelde. “Nee,” was het droge antwoord.
Ik leunde achterover in mijn stoel en keek naar mijn bord met eten, dat inmiddels niet meer zo aantrekkelijk was. Ik had nog geen hap genomen. Al mijn energie was opgegaan aan die verdomde techniek. Ik vroeg me af of dit allemaal wel de moeite waard was.
Een simpel filmpje van het eten was misschien beter geweest. Maar nee, ik wilde live gaan, interactie. En nu stond ik hier, met een koud bord eten en een chat die steeds meer op een circus ging lijken. De zoveelste stem klonk door mijn hoofdtelefoon: “Dit is een voorbeeld van mijn stem.
” Het was wéér een vrouw. “Nee,” zei de kijker. Ik liet mijn hoofd in mijn handen zakken. Dit was niet hoe ik mijn avond had voorgesteld.
Ik wilde gewoon genieten van mijn eten. Maar dat leek verder weg dan ooit. Ik wist niet of ik dit ooit voor elkaar zou krijgen. De zoektocht naar de perfecte, of in ieder geval acceptabele, mannenstem leek eindeloos.
En terwijl ik door de eindeloze lijst met stemmen bladerde, vroeg ik me af of ik niet gewoon moest opgeven en mijn eten gewoon moest opeten. Maar ik had het al zo lang aangekondigd. Ik kon nu niet meer stoppen. De kijkers zaten te wachten.
En dat bord eten werd steeds onsmakelijker.
