“Kom op, 1, 2, 3, en gaan. Hier gaan we. Drie gerechten, één soep. Ja, drie gerechten en één soep.
”
Ik schoof mijn bord dichterbij en wees naar de eerste schaal. Chinese sla, kort geblancheerd zodat hij knapperig bleef. Daarnaast een dampend gerecht van gestoomd ei — maar niet zomaar een ei. Het geheim zat in twee soorten eiwit: gewone kippeneieren én gezouten eendeneieren.
Ik hakte de felgele, gezouten eendendooiers fijn en mengde ze door de losgeklopte kippeneieren. Het eiwit van de eend, zout genoeg om het hele gerecht op smaak te brengen, klopte ik er ook doorheen. Daarna stoomde ik het geheel tot het zacht en zijdezacht was, en strooide er lente-ui over. “Dit is echt een zomergerecht,” zei ik tegen de kijkers.
“Maar het kost veel tijd. Ongeveer twee uur. ”
De meeste tijd ging zitten in de kip. Ik had het vlees moeten ontdooien, marineren, stomen en daarna met de hand uit elkaar trekken.
Sommige mensen blancheren de kip, maar dan verlies je het sap, de olie en de smaak — alles trekt in het water. Stomen duurt langer, maar het houdt de volle kipsmaak vast. En dan was er nog de marinade: een zelfgemaakt, geheim sausje. Zoetzuur, met sesamolie, sojasaus, honing, suiker — alle smaken die samenkwamen in één bord.
Daarbij de leftover kip van gisteren, gemengd met gefermenteerde groenten uit Kanton en wortels. “Daarom moet je dit in één keer groot maken,” legde ik uit. “Dan bewaar je porties en haal je er telkens één uit. Dat bespaart tijd én geld.
”
Ik pakte de soepkom erbij. Kantonese kruidensoep. Ik tilde de deksel eraf en liet de stoom even ontsnappen. Even later zette ik mijn telefoon neer voor een foto en ging zitten.
Ik woon in Vancouver. Dat verklaart misschien waarom ik hier in hemelsnaam mee bezig was. “Dit is een zeldzame kans dat ik dit kan eten,” zei ik. “Dit is duur.
Écht duur. Ik vind het heerlijk, maar normaal kan ik het niet betalen. Dus dacht ik: laat ik kort live gaan en delen wat ik eet. ”
De stream begon rommelig.
Iemand in de chat vroeg of ik een spelletje ging spelen. Een ander riep: “Word wakker, TTS! ” De tekst-naar-spraak-functie wilde maar niet werken. Ik friemelde aan mijn telefoon, opende de app, controleerde het volume.
Niets. Ik las de chat voor: “Oh hiya. ” En toen: “TV B girl is best. ”
“Ik heb dit ding al zo lang,” mompelde ik, terwijl ik door de instellingen klikte.
“Waarom werkt het niet? ”
De kijkers bleven suggereren. Ik probeerde een stem uit, daarna weer een andere. “Wil je een Cantonese meisjesstem?
” vroeg ik aan iemand. “Of deze mannenstem? ” Ik liet samples horen: “Dit is een voorbeeld van mijn stem. ” Telkens klonk er een vrouw.
Ik zuchtte. “Nee, ik wil een mannenstem. ”
Ik schakelde door de opties. Nog een vrouw.
Nog een vrouw. Eindelijk klonk er een mannenstem. “Wil je deze? ” vroeg ik.
“Nee,” antwoordde iemand in de chat. Uiteindelijk gaf ik het op om het perfect te maken en schakelde ik terug naar mijn eigen stem. Ik vertelde dat ik eigenlijk bezig was met iets heel anders: een muziek-café-stream. Ik was op zoek naar liedjes van The Beatles om af te spelen, en tegelijk probeerde ik een nieuw systeem op te zetten om mijn stream te bedienen.
Met die app kon ik knoppen indrukken voor commando’s, clips instellen en geluidsalarmen toevoegen. Ik kon er zelfs OBS mee bedienen, al was ik nog niet zover. “Telkens als ik van scène wissel, kan ik geluid mixen,” legde ik uit. “Bitrate-dalingen, nieuwe volgers, abonnementen, donaties — allemaal met geluid.
Maar mijn telefoon heeft geen geluidsbestanden. Dus dat is nog niet af. ”
Ik keek naar mijn bord. De sla werd iets te warm.
De gestoomde eieren glansden onder het licht. De kip was nog altijd doordrenkt van de saus. Ik nam een hap. Ergens in de chat vroeg iemand of ik een ander accent wilde proberen.
Een lijst rolde voorbij: Nigeriaans Engels, Amerikaans Engels, Brits Engels, Filipijns, Fins, Frans, Canadees-Frans, Hongaars, Hindi, Indonesisch, Japans, Cambodjaans, Laotiaans, Lets, Noors, Pools, Portugees, Roemeens, Spaans, Zweeds, Pakistaans, Vietnamees, Kantonees. “De eerste optie is een Hongkong-meisje,” zei ik. “Wil je die? ” Ik liet een sample horen — een mannenstem.
“Nee, dat is een jongen. ” Ik bleef proberen. De chat bleef “nee” zeggen. Ik schoof mijn bord dichterbij.
Het eten werd koud, maar ik lachte. Zo ging het blijkbaar vandaag. Drie gerechten, één soep, en een stream die overal over ging behalve over koken. CONTENT:
“Kom op, 1, 2, 3, en gaan.
Hier gaan we. Drie gerechten, één soep. Ja, drie gerechten en één soep. ”
Ik schoof mijn bord dichterbij en wees naar de eerste schaal.
Chinese sla, kort geblancheerd zodat hij knapperig bleef. Daarnaast een dampend gerecht van gestoomd ei — maar niet zomaar een ei. Het geheim zat in twee soorten eiwit: gewone kippeneieren én gezouten eendeneieren. Ik hakte de felgele, gezouten eendendooiers fijn en mengde ze door de losgeklopte kippeneieren.
Het eiwit van de eend, zout genoeg om het hele gerecht op smaak te brengen, klopte ik er ook doorheen. Daarna stoomde ik het geheel tot het zacht en zijdezacht was, en strooide er lente-ui over. “Dit is echt een zomergerecht,” zei ik tegen de kijkers. “Maar het kost veel tijd.
Ongeveer twee uur. ”
De meeste tijd ging zitten in de kip. Ik had het vlees moeten ontdooien, marineren, stomen en daarna met de hand uit elkaar trekken. Sommige mensen blancheren de kip, maar dan verlies je het sap, de olie en de smaak — alles trekt in het water.
Stomen duurt langer, maar het houdt de volle kipsmaak vast. En dan was er nog de marinade: een zelfgemaakt, geheim sausje. Zoetzuur, met sesamolie, sojasaus, honing, suiker — alle smaken die samenkwamen in één bord. Daarbij de leftover kip van gisteren, gemengd met gefermenteerde groenten uit Kanton en wortels.
“Daarom moet je dit in één keer groot maken,” legde ik uit. “Dan bewaar je porties en haal je er telkens één uit. Dat bespaart tijd én geld. ”
Ik pakte de soepkom erbij.
Kantonese kruidensoep. Ik tilde de deksel eraf en liet de stoom even ontsnappen. Even later zette ik mijn telefoon neer voor een foto en ging zitten. Ik woon in Vancouver.
Dat verklaart misschien waarom ik hier in hemelsnaam mee bezig was. “Dit is een zeldzame kans dat ik dit kan eten,” zei ik. “Dit is duur. Écht duur.
Ik vind het heerlijk, maar normaal kan ik het niet betalen. Dus dacht ik: laat ik kort live gaan en delen wat ik eet. ”
De stream begon rommelig. Iemand in de chat vroeg of ik een spelletje ging spelen.
Een ander riep: “Word wakker, TTS! ” De tekst-naar-spraak-functie wilde maar niet werken. Ik friemelde aan mijn telefoon, opende de app, controleerde het volume. Niets.
Ik las de chat voor: “Oh hiya. ” En toen: “TV B girl is best. ”
“Ik heb dit ding al zo lang,” mompelde ik, terwijl ik door de instellingen klikte. “Waarom werkt het niet?
”
De kijkers bleven suggereren. Ik probeerde een stem uit, daarna weer een andere. “Wil je een Cantonese meisjesstem? ” vroeg ik aan iemand.
“Of deze mannenstem? ” Ik liet samples horen: “Dit is een voorbeeld van mijn stem. ” Telkens klonk er een vrouw. Ik zuchtte.
“Nee, ik wil een mannenstem. ”
Ik schakelde door de opties. Nog een vrouw. Nog een vrouw.
Eindelijk klonk er een mannenstem. “Wil je deze? ” vroeg ik. “Nee,” antwoordde iemand in de chat.
Uiteindelijk gaf ik het op om het perfect te maken en schakelde ik terug naar mijn eigen stem. Ik vertelde dat ik eigenlijk bezig was met iets heel anders: een muziek-café-stream. Ik was op zoek naar liedjes van The Beatles om af te spelen, en tegelijk probeerde ik een nieuw systeem op te zetten om mijn stream te bedienen. Met die app kon ik knoppen indrukken voor commando’s, clips instellen en geluidsalarmen toevoegen.
Ik kon er zelfs OBS mee bedienen, al was ik nog niet zover. “Telkens als ik van scène wissel, kan ik geluid mixen,” legde ik uit. “Bitrate-dalingen, nieuwe volgers, abonnementen, donaties — allemaal met geluid. Maar mijn telefoon heeft geen geluidsbestanden.
Dus dat is nog niet af. ”
Ik keek naar mijn bord. De sla werd iets te warm. De gestoomde eieren glansden onder het licht.
De kip was nog altijd doordrenkt van de saus. Ik nam een hap. Ergens in de chat vroeg iemand of ik een ander accent wilde proberen. Een lijst rolde voorbij: Nigeriaans Engels, Amerikaans Engels, Brits Engels, Filipijns, Fins, Frans, Canadees-Frans, Hongaars, Hindi, Indonesisch, Japans, Cambodjaans, Laotiaans, Lets, Noors, Pools, Portugees, Roemeens, Spaans, Zweeds, Pakistaans, Vietnamees, Kantonees.
“De eerste optie is een Hongkong-meisje,” zei ik. “Wil je die? ” Ik liet een sample horen — een mannenstem. “Nee, dat is een jongen.
” Ik bleef proberen. De chat bleef “nee” zeggen. Ik schoof mijn bord dichterbij. Het eten werd koud, maar ik lachte.
Zo ging het blijkbaar vandaag. Drie gerechten, één soep, en een stream die overal over ging behalve over koken.
