Weszłam do salonu z dzbankiem lemoniady i zobaczyłam Brygidę trzymającą przed sobą różową tiulową sukienkę. Podbiegła do mnie z poważną miną, a ja zapytałam cicho, otwierając sukienkę przed Genowefą, kołnierzykiem do przodu, żeby nie było wątpliwości, o co pytam. Ta sukienka wraca jutro do sklepu. Genowefa weszła do mieszkania z szerokim uśmiechem, niosąc duże pudło ozdobione różową kokardą.
Od lat wiedziałam, że jej pytania o szczegóły to otwieranie drzwi do rozmowy, z której nie można wyjść bez bólu głowy. Przez lata nauczyłam się, że każde jej pytanie jest precyzyjnie wycelowane, nawet jeśli pozornie wydaje się przypadkowe. Zostały tylko resztki tiulowej sukienki na fotelu, złożone schludnie z wyhaftowanym kołnierzykiem na wierzchu, jak dowód rzeczowy w sprawie, której jeszcze nie do końca rozumiałam. To zdanie siedziało we mnie przez całą noc jak kamień rzucony do głębokiej wody.
Weszłam do sypialni z filiżanką i zobaczyłam Radosława siedzącego na łóżku z telefonem w dłoni i twarzą człowieka, który właśnie zorientował się, że dzień nie będzie łatwy. Tamtego dnia zadzwoniłam do Oli. Ktoś musiał wejść do sklepu, podać imię, zatwierdzić projekt, zapłacić i odebrać gotowy towar. Chodziło o decyzję, świadomą i zaplanowaną, żeby na ubraniu mojej córki, prezencie urodzinowym, rzeczy, którą dziecko miało nosić na ciele, umieścić cudze imię, imię, które do niej nie należało i nigdy nie miało należeć.
Raz, kiedy Brygida miała dwa lata, Genowefa przez kilka tygodni mówiła do niej Natalka i śmiała się, kiedy ją poprawiałam, mówiąc: „Stare przyzwyczajenie, Aldona, nie rób tragedii! ”. Radosław mówił długo, wolno, dobierając słowa jak ktoś, kto od dawna nie wymawiał ich na głos, bo trzymał je w miejscu, do którego nie zaglądał. Rozczarowanie człowieka, który nie dostaje tego, czego chce w tempie, jakiego oczekuje, i który jeszcze nie zrozumiał, że tempo tym razem nie należy do niego.
Brygida chodziła do przedszkola na Krowodrzy. Przynosiła do domu rysunki namalowane palcami w jaskrawych kolorach. Pewnego wieczoru, kiedy myłam ją w wannie, a szampon pachniał truskawkami i para unosiła się do sufitu, powiedziała nagle: „Mamo, lubię moje imię”. Zamknęłam oczy na sekundę i poczułam coś bardzo konkretnego w piersi, coś, co nie ma dobrego polskiego słowa, a najlepiej opisuje się słowem ulga, choć to nie do końca to.
A ja kroiłam cebulę do zupy z soczewicy, która pyrkała na kuchence z tym głębokim, ciepłym zapachem czosnku i liścia laurowego. Radosław usiadł przy kuchennym stole i powiedział: „Musimy to zakończyć”. I słyszałam, że to nie jest deklaracja, tylko decyzja. W restauracji ludzie mają tendencję do zachowywania pozorów.
„Mamo”, powiedział Radosław, „z miłości do kogo? ”. Jeśli cokolwiek podobnego się powtórzy, jakakolwiek próba zmiany imienia Brygidy, mówienia do niej cudzym imieniem, przypisywania jej roli, która należy do kogoś innego, wizyta u nas skończy się w tym samym momencie, w którym to nastąpi. Wracałam do domu tramwajem.
No i jak to się skończyło? Nie do końca się skończyło.
