Prywatna klinika Medicus pachniała drogimi perfumami i świeżymi kwiatami, a nie chlorem. To było miejsce, gdzie bogaci kupowali sobie zdrowie, wierząc, że na nieśmiertelność też można dostać fakturę. Damian wszedł do środka jak właściciel. Miał 32 lata, samochód warty tyle co małe osiedle i ego, które ledwo mieściło się w drzwiach obrotowych.
Krzyczał do telefonu, nie zważając na tabliczki z prośbą o ciszę. – Nie obchodzi mnie to, Kamil. Zwolnij ich wszystkich. Jeśli do jutra ten kontrakt nie będzie na moim biurku, ty też wylatujesz – ryknął, aż recepcjonistka podskoczyła.
Rzucił telefon na ladę jak kość psu. – Apartament VIP. Damian Korski, mam na dziewiątą zabieg u profesora Rogowskiego. Płacę za to fortunę.
Recepcjonistka uśmiechnęła się nerwowo. – Oczywiście, panie Damianie. Proszę usiąść w poczekalni VIP. Pan profesor zaraz zejdzie, musi tylko wrócić z…
– Nie interesuje mnie, skąd wraca – przerwał, poprawiając mankiety. – Mój czas kosztuje tysiące dolarów za minutę. Niech się streszcza. Poczekalnia VIP była pusta.
Prawie. W rogu na kremowym fotelu siedział starszy mężczyzna w spranej zielonej kurtce wędkarskiej, ubłoconych kaloszach i czapce z daszkiem z lat 90. Jadł kanapkę z serem zawiniętą w srebrną folię, a okruchy spadały na nieskazitelny dywan. Damian skrzywił się z obrzydzeniem.
– Przepraszam bardzo – powiedział tonem, który nie miał w sobie nic z przeprosin. – Czy ochrona wpuściła pana przez pomyłkę? To strefa dla pacjentów prywatnych. Dostawy towaru są od zaplecza.
Starszy mężczyzna przełknął powoli kęs. Miał spokojne, jasne oczy otoczone siatką zmarszczek. – Dzień dobry – powiedział chrapliwie. – Czekam na swoją kolej, młody człowieku, tak jak pan.
Damian prychnął. – Na swoją kolej tutaj, dziadku? Wizyta w tym skrzydle kosztuje więcej niż twoja emerytura za dziesięć lat. Pewnie pomyliłeś piętra.
Starszy pan nie drgnął. Damian wyciągnął z portfela banknot o wysokim nominale i rzucił go w stronę mężczyzny. – Wstawaj, brudzisz fotel. Masz na taksówkę do przychodni rejonowej.
Wędkarz wziął banknot, obejrzał go z obu stron, po czym powoli położył na stoliku. – Młody człowieku – mruknął twardym jak stal głosem. – Zapamiętaj jedno. Nie wszystko w tym życiu da się kupić.
I nie wszystko, co drogie, jest warte swojej ceny. Damian zaśmiał się głośno. – Piękne motto na tanią pocieszankę. Jak będziesz potrzebował rady życiowej, kup sobie kolorową gazetę.
Do poczekalni wbiegły dwie pielęgniarki zaalarmowane hałasem. Zatrzymały się gwałtownie. Jedna z nich spojrzała na starszego pana i zbladła. – Panie profesorze!
– krzyknęła. – Wszystko gotowe do zabiegu. Przepraszamy za zamieszanie, nie wiedziałyśmy, że pan już na dole. Damian zmarszczył brwi.
– Profesorze? Myli pani kogoś. Profesor Rogowski to… Wędkarz wstał, otrzepał okruchy z kurtki i zdjął czapkę.
– Nie Rogowski – powiedział spokojnie. – Rogowski to mój asystent. Ja jestem profesor Adam Korski. Kierownik tego oddziału.
Damian poczuł, jak krew odpływa mu z twarzy. Korski. To nazwisko, które nosił z dumą. Które wypisał na swojej wizytówce.
Które miało otwierać drzwi. A teraz właśnie zatrzasnęło mu się przed nosem. – Ale to niemożliwe – wykrztusił. – Profesor Korski…
to mój ojciec. Którego nie widziałem od dziesięciu lat. Którego wyrzuciłem z własnego życia, bo wstydziłem się, że woli łowić ryby niż budować imperium. Profesor spojrzał na syna.
W jego oczach nie było gniewu. Tylko zmęczenie. – Widzisz, Damciu – powiedział cicho. – Nie wszystko, co drogie, jest warte swojej ceny.
A nie wszystko, co tanie, jest bez wartości. Ty płaciłeś za szacunek. Ja go po prostu mam. Wskazał na banknot na stoliku.
– Zabierz to. I posłuchaj mnie uważnie. Twoje nazwisko otworzyło ci drzwi do tej kliniki. Ale ja mogę je zamknąć jednym telefonem.
Damian z trudem przełknął ślinę. – Tato… ja… nie wiedziałem.
– Wiedziałeś – przerwał mu profesor. – Wiedziałeś, kim jestem. Tylko ci to nie pasowało. Wolałeś, żebym był prezesem korporacji.
A ja wybrałem bycie lekarzem. I wiesz co? Nie żałuję ani jednego dnia. Pielęgniarki w milczeniu patrzyły na scenę rozgrywającą się przed nimi.
Profesor wskazał na drzwi sali operacyjnej. – Masz szczęście. Zabieg, na który czekasz, to operacja serca. A ja jestem najlepszym kardiochirurgiem w tym kraju.
Możesz szukać pomocy gdzie indziej. Ale ostrzegam cię – nikt nie zrobi tego lepiej niż ja. Damian patrzył na ojca. Na spraną kurtkę, kalosze, czapkę z lat 90.
Nagle to wszystko przestało wyglądać jak wstyd. Wyglądało jak wybór. Jak godność, której on sam nigdy nie miał. Gdy leżał na stole operacyjnym, patrząc w reflektory, usłyszał głos ojca.
– Zanim zaczniemy, mam do ciebie jedno pytanie. Nie jako lekarz do pacjenta. Ale jako ojciec do syna. Damian poczuł, jak serce zaczyna bić szybciej.
Profesor pochylił się nad nim. – Czy jest coś, co chciałbyś mi powiedzieć? Coś, co czekało dziesięć lat?
