Kiedy odebrałem Władysława ze szpitala, ścisnął mnie za rękę i powiedział cicho: „Nie jedź do pensjonatu. Najpierw zawieś mnie do prawnika”. Byłem zaskoczony, ale wiedziałem, że nie ma sensu dyskutować. Pomogłem mu wsiąść do samochodu, a on sięgnął do kieszeni kurtki i wyjął mały, stary dyktafon oraz mosiężny klucz.
Nie pojechaliśmy od razu do domu. Zaprowadził mnie do kancelarii, gdzie jego prawniczka, Dorota, czekała na nas w małej sali konferencyjnej. Władysław położył klucz na stole, a Dorota podeszła do metalowej szafy stojącej przy ścianie. Klucz pasował właśnie do niej.
W środku leżała koperta. Władysław spojrzał na mnie i powiedział: „Miałem nadzieję, że nigdy nie będę musiał do tego wracać. Ale nie mogę już dłużej czekać”. Wieczorem, kiedy skręciłem na drogę prowadzącą do pensjonatu, od razu zauważyłem samochody.
Na tarasie stała jego córka z mężem. Kiedy weszliśmy do środka, objęła ojca ostrożnie, ale jej wzrok był chłodny. Wieczorem wszyscy usiedliśmy do stołu, a Władysław powiedział coś, co sprawiło, że powietrze zgęstniało. Patrzyłem na ich twarze i wiedziałem, że to dopiero początek.
Potem odwróciła się i weszła do pensjonatu. Nie od rodziny, od człowieka, którego znałem prawie 20 lat. Wszedłem rano do małego sklepu z częściami instalacyjnymi, gdzie od lat kupowałem zawory i uszczelki. Właściciel spojrzał na mnie inaczej niż zwykle.
„Podobno go do tego namówiłeś. No, ze wszystkim”. Samochód odjechał, zanim zdążyłem dojść do krawężnika. Wieczorem zadzwoniłem do Doroty.
„Proszę przyjechać do mnie wieczorem”. Kiedy dotarłem do kancelarii, było już po zamknięciu. Na planie nie było starego tarasu, nie było drewnianej werandy, nie było nawet pensjonatu, tylko prostokąt z dopiskiem „obiekt do rozbiórki”. Serwisowałem instalację Władysława jeszcze wtedy, kiedy jego dzieci chodziły do podstawówki.
Chodziło o to, że człowiek, który wpuszczał mnie do domu przez kilkanaście lat, nagle zaczął się bać, że samo moje nazwisko może mu przynieść kłopot. Kilka dni później pojechałem do banku. Miałem tam niewielki limit na koncie firmowym. Tego dnia zamiast załatwić wszystko przy biurku, zaprosił mnie do małego pokoju.
Wieczorem wróciłem do domu i wyjąłem z szafy małą torbę. Wrzuciłem dwie koszule, bieliznę, maszynkę do golenia i ładowarkę. Pojechałem do niewielkiego zajazdu przy trasie. Rano zadzwonię do Doroty.
Do pensjonatu dojechałem przed 1:00 w nocy. „Dzwonisz do mnie w środku nocy i mówisz, żebym przyjechał. Wiedziałem już do czego zmierza”. Władysław siedział na tarasie.
„Przyszedłeś wtedy do mnie? ” – zapytał. „Dałeś mi wtedy 180 000 zł bez umowy, bez odsetek, bez pytania kiedy oddam”. Nie odwrócił się do mnie.
Sięgnął powoli do kieszeni swetra i wyjął kopertę. Schowałem ją do wewnętrznej kieszeni kurtki. „Nie daj się zmusić do tego, żebyś stał się taki jak oni” – powiedział. Potem pomogłem mu wrócić do środka.
Od czasu mojego wyjazdu do zajazdu właściwie nic się między nami nie poprawiło. Robert, jego syn, złożył wniosek do sądu. Następnego dnia pojechałem do kancelarii. Według nich miałem wykorzystać jego stan, odizolować go od dzieci, nakłonić do podpisania dokumentów, przedstawić siebie jako jedyną osobę godną zaufania.
„Czy udar wpłynął na zdolność pana Władysława do podejmowania świadomych decyzji? ” – pytali. „Zmęczenie nie jest utratą zdolności do świadomego podejmowania decyzji” – odpowiadałem. Dotyczyło to przewidywanego zysku ze sprzedaży udziału w nieruchomości należącej wtedy jeszcze do jego ojca.
Podczas jednej z rozpraw sięgnąłem do torby, wyjąłem kopertę, tę samą, którą Władysław dał mi na tarasie. Potem doszedłem do fragmentu o mnie. Dwa tygodnie później Dorota zaprosiła mnie do kancelarii. Zadzwoniłem do Leszka.
Chcieliśmy, żeby ludzie nadal czuli, że przyjechali do rodzinnego pensjonatu. Podszedłem do niej. Nie wróciłem następnego dnia do domu.
