Weszłam do domu i od razu poczułam, że coś jest nie tak. Julian siedział w salonie, ale nie wstał, nie przywitał się. Na stole przed nim leżały dokumenty. Milczał, a ja czekałam.
W końcu powiedział, że mam czas do jutra wieczorem, żeby je podpisać. Wziął taksówkę i wyjechał. Zostałam sama z dokumentami. Zaczęłam czytać i im dłużej czytałam, tym bardziej robiło mi się zimno.
To była umowa pożyczki pod zastaw mieszkania. Miałam podpisać zgodę na to, żeby Julian wykorzystał nasze mieszkanie jako zabezpieczenie. A dalej był zapis, który dawał mu prawo do zaciągania pożyczek w moim imieniu. Zadzwoniłam do Alicji, mojej najlepszej przyjaciółki, która mieszkała dwadzieścia minut ode mnie.
Powiedziałam jej, że Julian zostawił mi dokumenty i że mam podpisać je do jutra. Alicja od razu kazała mi niczego nie podpisywać, dopóki nie porozmawiam z prawniczką. Zadzwoniłam do Magdy, prawniczki, której ufała Alicja. Magda kazała mi zrobić zdjęcia każdej strony i wysłać jej.
Zrobiłam to. Później dowiedziałam się, że te dziesięć minut uchroniło mnie przed podpięciem pod moje nazwisko dwudziestu milionów złotych długu. Julian wrócił do domu po dwudziestej pierwszej. Odchylił się do tyłu i przyglądał mi się.
Zapytał, czy Alicja mnie do tego namówiła. Nie odpowiedziałam. Wszedł do gabinetu i zamknął drzwi na klucz. Zadzwoniłam do szpitala.
Potem wysłałam wiadomość do Magdy i wyłączyłam telefon. Magda odpisała, że Julian dostał pełnomocnictwo, które upoważniało go do zaciągania pożyczek. Gdybym podpisała, mógłby użyć mojej zdolności kredytowej i naszego mieszkania, żeby zabezpieczyć prawie dwadzieścia milionów dla upadającej firmy. Julian wrócił do domu trzy godziny wcześniej niż zwykle.
Powiedziałam mu, że mam czas do jutra. Oddzwonię. On odpowiedział, że muszę podpisać do jutra. Zapytałam, dlaczego konsekwencje mają należeć do mnie.
Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Julian poszedł otworzyć. Wrócił zaskoczony i powiedział, że mam wracać do domu, bo Zorza przestała się ruszać. Zadzwoniłam do szpitala.
Powiedzieli, że mam przyjechać. Julian chciał jechać ze mną, ale powiedziałam mu, żeby się nie ruszał. Pojechałam sama. W szpitalu okazało się, że Zorza ma problemy z oddychaniem.
Lekarze powiedzieli, że musi zostać na obserwacji. Julian dzwonił, ale nie odbierałam. Zadzwoniłam do Magdy i powiedziałam jej, żeby zablokowała wszystkie pełnomocnictwa. Magda powiedziała, że mam nie podpisywać niczego bez niej.
Powiedziała też, że Julian próbował uzyskać dostęp do mojego konta w banku. Zablokowałam wszystko. Następnego dnia rano pojechałam do szpitala. Zorza była stabilna, ale lekarze chcieli ją zatrzymać na obserwacji.
Julian przyszedł do szpitala. Chciał rozmawiać. Powiedziałam mu, że nie podpiszę żadnych dokumentów. On próbował mnie przekonać, że to dla dobra rodziny.
Zapytałam, czy dla dobra rodziny jest wpisanie dwudziestu milionów długu na moje nazwisko. Wyszedł. Zadzwoniłam do prawniczki. Magda powiedziała, że mam dowody na to, że Julian próbował wykorzystać moją naiwność.
Wysłałam jej wszystkie zdjęcia dokumentów. Powiedziała, że mam nie rozmawiać z Julianem bez niej. Tego samego dnia Julian przysłał wiadomość: “Masz czas do jutra”. Odpisałam: “Nie podpiszę”.
Następnego dnia Julian przyszedł do domu. Był wściekły. Pytał, dlaczego zablokowałam mu dostęp do kont. Powiedziałam, że nie pozwolę mu zniszczyć naszej córki ani mnie.
Zaczął krzyczeć, że bez tej pożyczki jego firma upadnie. Powiedziałam, że to nie moja wina. Magda zadzwoniła i powiedziała, że mam przyjechać do jej biura. Przyjechałam.
Powiedziała, że Julian próbował podpiąć pod moje nazwisko długi z trzech różnych banków. Na szczęście zablokowaliśmy to w porę. Powiedziała też, że jeśli podpisałabym tę umowę, straciłabym mieszkanie i musiałabym spłacać dług, którego nie zaciągnęłam. Wróciłam do szpitala.
Zorza miała się lepiej. Lekarze powiedzieli, że mogą ją wypisać za dwa dni. Julian przyszedł tego wieczoru. Powiedział, że chce odzyskać rodzinę.
Powiedziałam mu, że nie ma już czego odzyskiwać. Wyszedł. Następnego dnia dostałam wiadomość od Juliana: “Oddaj mi klucze do mieszkania”. Odpisałam: “To moje mieszkanie.
Kupiłam je przed ślubem”. On napisał: “Prawnik zajmie się tym”. Nie odpowiedziałam. Magda powiedziała, że Julian wynajął prawnika, który będzie próbował udowodnić, że mieszkanie jest wspólne.
Ale mam umowę przedślubną, która jasno mówi, że mieszkanie należy do mnie. Julian nie ma do niego prawa. Zorza wróciła do domu. Byłam szczęśliwa, ale czułam, że to nie koniec.
Julian ciągle dzwonił. Pewnego dnia przyszedł do domu. Powiedział, że potrzebuje mojej pomocy. Zapytałam, po co.
Powiedział, że jego firma jest na skraju upadłości i że jeśli nie dostanie pieniędzy, straci wszystko. Powiedziałam mu, że nie pomogę mu zaciągać długów na moje nazwisko. Wyszedł, trzaskając drzwiami. Później Magda powiedziała mi, że Julian próbował zaciągnąć pożyczkę pod zastaw mojego mieszkania, używając sfałszowanego podpisu.
Na szczęście bank wezwał mnie do potwierdzenia, zanim wypłacił pieniądze. Powiedziałam, że to nie mój podpis. Bank zablokował transakcję. Julian został zatrzymany przez policję.
Prokuratura postawiła mu zarzuty. Dowiedziałam się, że próbował wykorzystać moje nazwisko do wyłudzenia kredytów. Sąd wydał zakaz zbliżania się do mnie i do Zorzy. Zostałam sama z córką.
Zaczęłam nowe życie. Julian stracił firmę, a ja odzyskałam spokój. Wiedziałam, że muszę być silna dla Zorzy.
Nie pozwolę, żeby ktokolwiek zniszczył to, co buduję.
