Do dziś pamiętam ten zapach rozmarynu i czosnku, który unosił się w kuchni, gdy Grzegorz oznajmił, że właśnie wysłał wiadomość do Patrycji. Przeniosłam już swoje najpotrzebniejsze rzeczy do schowka, ale wiedziałam, że to dopiero początek. Podeszłam do stołu, podniosłam kopertę i poczułam, jak serce bije mi mocniej. Przez dwadzieścia lat byłam jej cieniem, ale tego dnia postanowiłam, że to się skończy.
Nie zamierzałam dzwonić do Patrycji. Zamierzałam pojechać do jej mieszkania. Jej majątek po odliczeniu podatków i zobowiązań wynosił dwa miliony sto pięćdziesiąt tysięcy złotych, a do tego dom. Grzegorz mówił o przeprowadzce do Hiszpanii, o nowym życiu, ale ja chciałam do tego podejść mądrze.
Próbowałam przemówić mu do rozsądku, ale on już podjął decyzję. Przypomniałam sobie liścik, który dołączyłam do dokumentów, i wróciłam do domu w milczeniu. Podeszłam prosto do ekspresu do kawy, a potem do szuflady na szpargały w kuchni, gdzie trzymałam klucz do gabinetu. Wsunęłam go do zamka i otworzyłam drzwi.
Na biurku leżało ostateczne wezwanie do zapłaty. Konto było wyczyszczone do zera. Wisisz Igorowi pięćdziesiąt kawałków, płatne do pierwszego – przeczytałam na kartce. Czterdzieści pięć tysięcy, trzydzieści tysięcy, kolejne pięćdziesiąt plus kredyt hipoteczny na dom, który myślałam, że nadpłacamy dodatkowymi ratami.
Mówiła pani, że ma długi, ponad dwieście tysięcy – usłyszałam w myślach głos prawnika. Wracam pani do domu. Słuchaj, jeśli podpiszesz ugodę do końca tygodnia, nie będę rościł sobie praw do domu – szepnęłam do ekranu telefonu, ale Grzegorz nie odpowiadał. Weszłam do domu i zadzwoniłam do mecenasa Barańskiego.
Podłączyłam pendrive do laptopa i zaczęłam przeglądać pliki. Proszę doliczyć dwadzieścia procent premii do swojego honorarium – powiedziałam. Podeszłam do tego jak do audytu podatkowego. Ubiorę się stosownie do okazji – dodałam i poszłam do swojej szafy.
O dziewiątej rano pojechałam do banku. Włożyłam dokumenty ostrożnie do koperty. Płakałam całą drogę do banku, ale łzy nie zmieniły moich planów. Wsiadłam do samochodu i sprawdziłam godzinę.
Przez dwadzieścia lat jeździłam tym samym autem, ale dziś to miało się zmienić. Powiedziałam coś do wiatru i pojechałam do kancelarii prawnej. Weszłam do toalety w budynku, poprawiłam makijaż i dotarłam do drzwi sali konferencyjnej. Ubrałam się stosownie do okazji, Grzegorz – pomyślałam, otwierając drzwi.
Uśmiechnął się do mnie półgębkiem, ale ja nie przyszłam na negocjacje. Odliczymy co do grosza te sto pięćdziesiąt tysięcy od pańskiej części jakiejkolwiek ugody – powiedziałam. I tak wyjdę stąd z ośmiuset pięćdziesięcioma tysiącami. Grzegorz zbladł, gdy mecenas Barański rozłożył na stole wezwania do zapłaty.
Dwieście tysięcy długów, które on ukrywał przede mną. Odwróciłam się do mecenasa i wskazałam na pliki, które znalazłam na pendrivie. Jego konto było używane do płacenia rachunków, ale on przesyłał pieniądze bezpośrednio do siebie. Głos Grzegorza opadł do szeptu, gdy przyznał się do romansu.
Wszystko to jest moje, co do grosza – powiedziałam. Chcesz, żebym do niego zadzwoniła? – zapytałam, wskazując na telefon. Podpisujesz teraz zrzeczenie, przyznajesz się do zdrady i zrzekasz się wszelkich roszczeń do spadku.
Pozywam cię o te sto pięćdziesiąt tysięcy, które ukradłeś. Grzegorz wcisnął się w krzesło. Wisiłem Igorowi pięćdziesiąt kawałków do piątku – wyznał. Czy mam dzwonić do fundacji?
– zapytałam. Przyjąłem do wiadomości – odpowiedział w końcu. Grzegorz odwrócił się do Patrycji. Pati, kochanie, możemy pojechać do ciebie – powiedział.
Do mnie? – zapytała z niedowierzaniem. Zrobił krok do przodu, ale ja sięgnęłam do torebki. Jeszcze nie do końca skończyliśmy – powiedziałam.
Patrycja zabrała kluczyki do samochodu, ale ja wsiadłam do swojego auta i zablokowałam drzwi. Włożyłam kluczyk do stacyjki. Mówiłaś, że jedziemy do Paryża – usłyszałam przez szybę. To idź do diabła – wrzasnęła Patrycja, a samochód wyrwał do przodu.
Mogłabym poczuć do niego litość, ale nie miałam na to czasu. Obudziłam się w sobotni poranek z energią, jakiej nie czułam od dwudziestego roku życia. Wynajęłam firmę wywożącą gabaryty i kazałam im opróżnić dom. Następnie poszłam do jego męskiej jaskini i powiedziałam do tragarzy: wynoście wszystko, do gołych ścian.
Pojechałam do marketu budowlanego i wróciłam z farbą. Śpiewałam prosto do wałka malarskiego, gdy zadzwonił telefon. Zaproszenie do grona znajomych – przeczytałam i przeciągnęłam wiadomość do kosza. Chodźmy po prostu do kasyna – mruknęłam do siebie i uśmiechnęłam się.
Gdy skończyłam malować, pojechałam na cmentarz. Podeszłam do grobu mamy i usiadłam na ławce. Spalił wszystko do gołej ziemi, ale ja odbuduję to od nowa. Zatrzymałam się, podeszłam bliżej i położyłam dłoń na zimnym kamieniu.
Do zobaczenia następnym razem – powiedziałam cicho i wstałam, czując, że coś we mnie w końcu odżyło.
