Het was een gewone dinsdag, een grijze dag die naar stof en wasmiddel rook, toen Marit aan de kassa van haar kleine huishoudelijke artikelenwinkel stond. Ze streek mechanisch een stapel badstof handdoeken glad. Ze was achtendertig, maar in het spiegelbeeld van de etalageruit zag ze een veel oudere vrouw. Haar schouders, gewend aan het sjouwen van zware dozen, hingen een beetje naar voren, en rond haar ogen lagen schaduwen waar geen enkele crème tegen hielp.
“Marit, lieverd, trek alsjeblieft nog even dat tafelkleed voor me uit,” kraste een vaste klant, een oudere dame in een beige regenjas. “Maar kijk goed of er geen draden uitsteken, niet zoals de vorige keer. ” En fruit. Het was de eerste leugen in twintig jaar huwelijk, en ze ging haar verrassend gemakkelijk af.
Een antiek stuk in de vorm van een ovale schelp. De naam dook vanzelf op in Marits geheugen. In haar borst scheurde iets doormidden, alsof een strakgespannen snaar, die haar al die jaren bij elkaar had gehouden, knapte. Zulke boekjes werden twintig jaar geleden aan chauffeurs in de wagenparken uitgedeeld.
April, Noordbank, geldopname, Griffon, Lindenstraat 14, envelopoverhandiging, 20. Dat alles verdween en vergloeide in de witte vlam van een stille, koude, berekenende woede. Op het display lichtte de naam “Mama” op. Marit keek naar deze man, met wie ze twintig jaar had geleefd, en zag een volslagen vreemde, cynische vijand voor zich.
Dat alles was slechts het decor geweest in een wreed schouwspel waarin haar de rol van slachtoffer was toebedeeld. “Dank je, vader,” zei ze voor het eerst in al die jaren. Ze had twintig minuten om zich om te kleden, Svea’s draagbare bluetoothbox te vinden en naar de muziekschool te komen. Het belangrijkste was dat je haar zover kreeg dat ze door een list de papieren voor het terrein tekende.
Ze had twintig jaar van haar leven verloren, verspild aan een illusie. Maar vandaag zou alles anders worden.
