“Zeg maar wat je zegt, en dan leest de bot het voor,” zei ik tegen de kijkers. “Iedereen krijgt straks zijn eigen stem. ”
Ik zat midden in de nacht aan mijn bureau, met mijn stream open. Buiten was het stil, bijna middernacht.
De kijkers uit Azië, de VS en andere delen van de wereld keken mee terwijl ik hen uitlegde hoe de text-to-speech werkte. “Dit is een voorbeeld van mijn stem,” zei ik, terwijl ik de testtekst liet voorlezen. Eén kijker, Tech 509, leek het niet te snappen. Zijn stem bleef maar in het vrouwelijk Canadees-Cantonees klinken, terwijl hij Engels wilde.
Ik probeerde het aan te passen, maar het wilde maar niet lukken. “Waarom is het niet veranderd? ” vroeg ik hardop. “Wacht, even kijken.
”
Na wat gepruts lukte het uiteindelijk toch. “Nu ben je goed,” zei ik tegen hem. “Je hebt nu een mannenstem in het Engels. ”
Terwijl ik met de stemmen bezig was, liep ik naar de keuken.
Ik had trek. Ik wilde iets aan de kijkers laten zien dat speciaal was voor onze regio. “Voor iedereen die niet uit Vancouver komt,” zei ik, terwijl ik iets uit de koelkast haalde, “dit is iets typisch van hier. Soms noem ik het gekscherend de ‘BC Big Crab’.
BC betekent British Columbia, onze provincie. ”
Ik hield een grote krab omhoog. Het beest was indrukwekkend groot. “Vraag maar niet hoe het kan,” grapte ik.
“Maar dit is een mannetjeskrab, en die moet volgens de wet groter zijn dan zes inch. Ik heb hem gemeten: zeven inch. ”
Er kwam een nieuwe opmerking binnen. “Kan je wel koken?
”
“Ja, dat kan ik zeker,” antwoordde ik lachend. “Kijk maar. ”
Ik legde de krab op een snijplank en wees naar de onderkant. “Dit is een goede.
Echt gouden spul. Maar pas op, als je een hoog cholesterol hebt, moet je hiermee oppassen. Het schiet je cholesterol zo omhoog. ”
Ik legde uit dat ongeveer tachtig procent van je cholesterol door je eigen lichaam wordt aangemaakt en maar twintig procent uit voedsel komt.
“Maar toch. Wees voorzichtig. ”
Naast de krab had ik slablaadjes klaarliggen. “Ik blancheer even wat sla.
Lekker simpel, meer heb je niet nodig. ”
Ik zette de krab even opzij en pakte een pan met soep die ik twee dagen geleden had gemaakt. “Deze soep heb ik twee nachten geleden bereid,” zei ik, terwijl ik hem uit de koelkast haalde. “Kijk, je ziet al het vet van het varkensvlees aan de rand.
Na een nacht in de koelkast trekt dat vet naar boven. Dat is een goed teken, want zo verwijder je het vet eruit. ”
Terwijl de soep opwarmde in de magnetron, bleef ik met de kijkers praten over de stemmen. Matthew wilde een andere stem dan de standaard Canadese vrouwelijke.
“Die is prima,” zei hij. Ik rommelde in de instellingen. “Nu heb je een Engelse mannenstem,” zei ik. “Test maar even.
”
Even later kwam er een reactie: “Oh, het werkt. ”
“Ja, precies,” zei ik. “Zo kan iedereen straks op zijn eigen manier praten in de chat. ”
Ik haalde de soep uit de magnetron en zette die opzij.
Toen richtte ik me weer op de krab. “Wil je een andere taal? ” vroeg ik aan een andere kijker. “Als je Cantonees typt, leest de bot het in het Cantonees.
Als je Frans typt, spreekt hij Frans. ”
Een kijker uit Canada, die zich voorstelde als Mimi, leek Frans te willen. Ik zette haar stem om naar Canadees-Frans. “Dat is precies wat ik leuk vind aan deze bot,” zei ik.
“Het kan verschillende talen spreken. Je typt iets, en hij leest het voor in die taal. ”
Even probeerde iemand Spaans te typen terwijl de stem op Frans stond ingesteld. “Waarom praat je nu Spaans?
” vroeg ik lachend. “Dat klinkt raar. ”
Ik richtte de camera op mijn bord en zorgde dat alles er netjes uitzag. “Even goed neerzetten,” mompelde ik.
“Zo kan iedereen het goed zien. ”
“Dit is dus de BC-krab,” zei ik trots. “Als je naar Vancouver komt, moet je dit echt bestellen. Het heeft veel vlees, veel smaak.
En ja, ook veel cholesterol. ”
Ik hield een van de poten omhoog. “Kijk, dit is maar één poot. Eén poot!
Zo groot is die. En dit is nog maar de helft van de krab. ”
De kijkers reageerden enthousiast. “Ziet er heerlijk uit,” zei iemand.
“Dank je, dank je,” antwoordde ik. “En de soep heb ik dus een paar dagen geleden gemaakt. Simpel, maar goed. ”
De krab lag klaar op mijn bord.
De sla was geblancheerd. De soep stond naast de kookplaat. Midden in de nacht zat ik daar in mijn keuken, met mijn buren die waarschijnlijk meeluisterden. Ik had de hele wereld meekijken.
“Blijf nog even,” zei ik. “Ik ga zo eten. En straks kan iedereen met z’n eigen stem mee praten. ”
Ik grinnikte, pakte een stuk krab en legde nog wat blaadjes sla op mijn bord.
Het was stil buiten, maar in de chat was het druk. Iedereen wilde weten hoe het zou gaan smaken.
