Vandaag staat er een schotel op tafel waar ik normaal alleen maar van kan dromen. Een luxe, iets duurs waar ik maar zelden van kan genieten. Maar vandaag mag het. Ik ga kort live, geen kookshow, gewoon eten en kletsen.
Drie gerechten en een soep. Dat is het plan. Het eerste gerecht is gestoomd ei. Twee soorten eiwit, van kip en van eend.
Ik heb de zoute eendeneieren, het eiwit zo fijn mogelijk geklutst met gewone kippeneieren, en de dooiers fijngehakt en erdoorheen gemengd. Het zout van die eendeneieren is alles wat je nodig hebt voor de smaak. Daaroverheen wat lente-ui. Klaar.
Het tweede gerecht is een restje van gisteren, maar dan wel een heel goed restje. Zelfgemaakte kip, uit elkaar getrokken tot shreds. Gemengd met gefermenteerde groente uit Kanton en wortel. Alles door elkaar, zo’n typisch zomergerecht dat barst van de smaken: zoet, zuur, sesamolie, en de umami van de sauzen.
Het kost ongeveer twee uur om te maken. De meeste tijd zit ’m in de kip: ontdooien, marineren, stomen en dan pas verscheuren. Daarna meng je het met een geheime saus. Daarom maak je het in één keer groot, vries je het in porties in, en haal je eruit wat je nodig hebt.
Dat bespaart tijd én geld. Sommige mensen blancheren de kip, maar dan verlies je veel smaak en vocht in het water. Stomen duurt langer, maar dan blijft de smaak behouden. Het is anders, maar veel beter.
En dan de soep. Kantonese kruidensoep. Het derde onderdeel van de maaltijd. Ik probeer de chat-app te openen.
De TTS wil niet aan. Ik rommel met de instellingen. “Wake up TTS,” zegt iemand in de chat. Ik krijg het maar niet werkend.
Ondertussen lees ik de berichten. Iemand vraagt welke games ik vandaag speel. Ik snuif. Geen games, gewoon eten.
Dan moet ik een stem kiezen voor de text-to-speech. De chat mag kiezen. Een meisje uit Kantonees? Iemand stelt voor van alles: Nigeriaans Engels, Amerikaans Engels, Brits Engels, Filipijns, Fins, Frans, Canadees-Frans.
Niemand kiest Fins. Dan Cantonees. WT205 wil Cantonese girls. Ik test stemmen.
De eerste klinkt als een meisje. De tweede als een man. De zesde. “Nee,” zegt Dag 509.
Ik blijf maar testen. Zevende is weer een vrouw. Achtste ook. Ondertussen vertel ik over mijn plannen.
Ik ben bezig met een muziekcafé-stream, met Beatles-nummers. Ik zoek op internet, probeer liedjes toe te voegen. Ik wilde eigenlijk gewoon mijn eten in de magnetron gooien en doorwerken aan de opzet van die stream. Een korte stream dan maar.
Ook ben ik bezig met een app om commando’s te maken. Met één druk op de knop kan ik clips instellen, OBS bedienen, geluiden afspelen bij nieuwe volgers, abonnees, donaties. Maar dat is nog niet af. Mijn telefoon heeft geen geluidsbestanden.
Dus dat wacht nog. Ik blijf met de stemmen prutsen. “Verander me,” zegt iemand. Welke accent wil je?
Zweeds? Catalaans? Niemand uit mijn kring begrijpt Catalaans. “Ze heeft een beha,” zegt iemand.
Geen idee waar dat over gaat. Ik probeer een mannenstem te vinden. “Ik wil mannelijk,” zeg ik. Weer een vrouw.
Ik probeer de derde. Weer een vrouw. Zesde. “Nee,” zegt Dag 509 weer.
Ik lach. Uiteindelijk blijf ik testen, stem na stem, terwijl mijn drie gerechten en de soep langzaam afkoelen op tafel. Het eten wacht. De chat wacht.
En ik blijf zoeken naar de juiste stem.
