Ik sta middernacht buiten met mijn telefoon op een statief, terwijl de camera draait. Mijn stream loopt al uren, maar dit deel wilde ik per se laten zien aan de kijkers buiten Vancouver. “Dit is BC Big Crab,” zeg ik terwijl ik de krab omhoog houd. “British Columbia, onze provincie.
Dit is wat je hier krijgt als je geluk hebt. ”
Ik leg de krab op de snijplank en pak een liniaal. De wet hier is streng: alleen mannelijke krabben, en die moeten groter zijn dan vijftien centimeter. Ik meet de krab terwijl de chat meeluistert.
“Zeven inch,” zeg ik tevreden. “Goedgekeurd. ”
De chat leeft op. Iemand typt dat het laat is en dat ik beter naar binnen kan gaan, maar ik kijk naar de krab, draai hem om en zie het goud.
De binnenkant zit vol vlees, precies het deel waar ik dol op ben. Dit is geen krabbenpoot, dit is het echte werk. “Kijk, dit is wat ik bedoel,” zeg ik terwijl ik een poot omhoog houd. “Dit is maar één poot.
Zo groot zijn ze hier. ”
Intussen gaat het gesprek in de chat over de steminstellingen. Sommige kijkers hebben tekst-naar-spraak aanstaan. Ik probeer uit te leggen dat iedereen zijn eigen stem kan instellen, maar het blijkt lastiger dan gedacht.
“Jouw stem staat nog op de standaard,” zeg ik tegen iemand. “Typ gewoon nog eens, dan hoor je of het werkt. ”
De chat blijft maar bezig. De een wil een mannenstem, de ander een Cantonese vrouwenstem.
Iemand anders, Mimi, heeft de stem op Canadees Frans staan, maar typt opeens een woord in het Spaans. Ik schiet in de lach. “Waarom praat je Spaans terwijl je stem op Frans staat? ”
De stem leest het woord voor, met een stevig accent, en de chat barst los.
Het is precies waarom ik deze functie zo leuk vind: de stem kan meerdere talen, en het levert altijd de meest onverwachte momenten op. Maar ondertussen staat er wel een echte krab klaar. Ik heb de avond ervoor al een soep gemaakt, met varkensvlees, en die haal ik nu uit de koelkast. Aan de randen van de pan zit een laag vet, wat volgens mij juist een goed teken is, want dat vet kun je er makkelijk afhalen.
“Kijk,” zeg ik terwijl ik de pan omhoog houd voor de camera. “Dat vet drijft bovenaan. Dat betekent dat het goed is. Je haalt gewoon het vet eraf, en dan heb je een schonere soep.
”
De krab zelf heb ik gewoon simpel gehouden. Ik blancheer wat sla en houd de smaken puur. Geen poespas, gewoon eerlijk eten. “Als je een hoog cholesterol hebt, let dan op,” waarschuw ik nog.
“Krab is heerlijk, maar het schiet je cholesterol omhoog. ”
Ik zet de soep in de magnetron, drie minuten opwarmen. Terwijl die draait, praat ik door met de chat. De krab ligt klaar op de plaat, de sla staat ernaast, en de tafel begint er steeds beter uit te zien.
“Geduld,” zeg ik lachend. “Ik maak het klaar, het is bijna zover. ”
De soep komt warm uit de magnetron en ik zet hem even apart. Ik richt de camera goed, zodat iedereen de krab helder kan zien, en ik vertel dat dit echt een specialiteit uit onze regio is.
“Als je ooit naar Vancouver komt, moet je dit proberen,” zeg ik. “Dit is BC Big Crab. Het zit vol vlees, en dit is nog maar één kant. Een klein deel van de maaltijd.
”
De chat blijft reageren. Iemand zegt dat de krab er verrukkelijk uitziet. Iemand anders vraagt of de buren eraan komen, omdat ik zoveel lawaai maak. Ik lach en zeg dat ik het volume eronder hou.
Ik draai de krab nog eens om en wijs naar het vlees dat eruit piept. “Dit is het mooiste deel,” zeg ik. “Dit is het echte goud. Niet de poot, maar dit.
”
De avond is warm, de krab ligt klaar, de soep staat gepoft te wachten, en de stemmen uit de chat blijven door elkaar praten. De ene keer in het Engels, de andere keer in het Cantonees, dan weer in het Frans of Spaans. Eén bonte bende rond een krab, midden in de nacht. Ik steek mijn vork in het vlees, wijs naar de camera en zeg: “Nu ga ik ervan genieten.
”
